De Griekse eilanden – hoe je de dagen invult

Island hoppen in Griekenland dus. Natuurlijk hadden we dit tot in de puntjes voorbereid – not. We boekten een hotel op Santorini en besloten vanuit daar verder te kijken waar we nog meer heen zouden gaan en hoe lang dan. We lieten ons wel adviseren en voor Santorini was het advies: investeer in een hotel met een mooi uitzicht. Aldus geschiedde en het hotel (Afroessa) zou ik echt aan iedereen aanraden. Super lieve mensen en inderdaad een prachtig uitzicht! Helemaal geen straf om vanaf balkon of vanuit het zwembad uit te kijken over de Caldera. In Santorini kijk je eigenlijk overal je ogen uit, door het bijzondere karakter van het eiland. De vulkaanuitbarsting die de vorm van dit eiland bepaalde zie je overal terug en soms moet je best wat trapjes op en af om ergens te komen. Zoals bij het haventje van Oia of de oude haven van Fira. Maar altijd wacht je een mooi uitzicht. Er zijn prachtige oude opgravingen en je kunt hier heerlijk wandelen – bijvoorbeeld van Fira naar Oia of andersom. Prima te doen – al zou ik het niet op slippers doen, want soms is er gravel. We aten heerlijke vis bij Red Beach in de buurt, maar ook in Fira in Taverna Romantica, waar ik eigenlijk van ober Vasilis geen rode wijn mocht drinken bij mijn vis, maar stiekem toch twee glazen van hem (het huis) kreeg. Alle reviews vind je uiteraard op mijn Tripadvisor-account.

Santorini beviel zo goed, dat we eigenlijk nog wel langer wilden blijven. Maar op zaterdag gingen we echt verder en wel naar Naxos. Daar was het hotel prima – maar een mooi uitzicht hadden we niet. En op zaterdagavond zochten we tevergeefs naar een leuk restaurant waar we niet de enige gasten zouden zijn. Uiteindelijk streken we neer op een pleintje – maar echt lekker? Mwah. Gelukkig was het alleen even wennen, want de dagen daarna werd ik ook verliefd op Naxos. Bijvoorbeeld dankzij een prachtige wandeling van ‘ons’ strand (St George) naar Plaka Beach. Maar zeker ook door de charme van de hoofdstad, met veel leuke winkels, goede restaurants op het strand en geweldige ontbijtplekken. Een concert in het kasteel leek ons ook mooi – alleen helaas, we ‘moesten’ al weer door. Het is geen hoppen als je maar op 1 plek blijft natuurlijk… Op Naxos maakten we overigens ook kennis met het fenomeen hekken die een wandelroute onderbreken. De Grieken zelf wandelen niet zo veel en besluiten dus her en der om wandelpaden af te sluiten met een hek, of een enkele keer (vooral op Paros merkten we dit) met een muurtje. Gewoon, omdat het kan. En Google? Google is in die gevallen niet altijd je beste vriend – want met enige regelmaat stonden we ergens waar we echt niet verder konden. De theorie die we ontwikkelden? Zo lang het hek eenvoudig open kan, vervolgden we onze weg. Dat leidde soms tot avonturen met blaffende honden – gebeten werden we nergens, wees gerust. Af en toe voelde ik me er wel ongemakkelijk bij. Maar op Naxos kwamen we zo bijvoorbeeld wel bij de tempel van Demeter en dat was toch wel erg indrukwekkend. Tijdens een wandeling in en om het plaatsje gaf ik er echter de brui aan; na weer een tocht over een naar mijn idee privé-gebied, draaide ik om en liep een wat andere routen. Mijn eega zocht nog wel even verder en vond uiteindelijk wel een route. Ach – je eigen wandeling bedenken is ook leuk.

Door met het hoppen, op naar Paros – met klein broertje Anti-Paros. Dat moesten we helaas al overslaan – want ook op Paros was genoeg te wandelen. Zoals de Bijzantijnse weg van Prodromos naar Lefkes. Al lopen de meeste mensen het volgens de vriendelijke dame bij het busstation andersom – wij waren natuurlijk eigenwijs en deden dat niet. Want waarom zou je helemaal het gebaande pad lopen? 🙂 En de prachtige vissersstad Naoussa – waar je heerlijk vis kunt eten en wat voor mij echt aan het ultieme vakantiegevoel van vroeger in Joegoslavië (ja, dat was toen nog een land) met mijn ouders en zussen deed denken. Ook de hoofdstad Parikia is geweldig – knus, wit, met veel leuke restaurantjes. Als ik er aan terugdenk wil ik terug – al was het maar omdat ik toch echt ook naar Anti-Paros wil.

Paros moesten we naar ons idee te snel verlaten – maar ja die boten he, die nog wat minder vaak gingen. Op Mykonos vonden we in eerste instantie niet echt wat we zochten. In een hotel dat weliswaar op loopafstand van de hoofdstad lag, maar waar we alleen kwamen via een weg waar echt wel hard werd gereden. Zonder voetpad – dus je liep op de rijbaan. Het mocht – we waren niet de enigen die het deden. Maar prettig is anders. De dag daarna zochten we een wandelpad van het mooie, edoch slaperige stadje naar Lia Beach. Als die weg er is, hebben wij deze in drie uur tijd niet weten te vinden. We vonden wel een weg en kwamen uiteindelijk ook in Lia Beach aan – maar dat was een strand van een meter of vier breed, zonder iets dat ook maar op een strandtent leek. We waren al aan de saaie wandeling terug, langs de weg, begonnen, toen er een alleraardigste Griekse dame en haar man stopten – die ons een lift naar de hoofdstad aanboden. Hoe fijn! Het verblijf in Mykonos werd uiteindelijk gered door het ontdekken van een doorgang tussen de twee autowegen vanuit de hoofdstad naar ons hotel. En het bezoek aan het eiland Delos, wat eigenlijk een grote opgraving is. Die had ik niet willen missen, evenmin als de lunch / vroege diner dat we daarna aten en het bezoek aan een geweldige juwelier, waar ik na een jaar zoeken dan toch eindelijk een mooie zilveren ring vond. Maar terug naar Mykonos? Nee dit is eigenlijk het enige eiland waarvan ik denk ‘hoeft niet per se.’

Twee weken – vier eilanden – vier wereldjes op zich. Ik zou zeggen ga er heen en verken ze. Je zult niet teleurgesteld zijn. Ik kijk al uit naar ons volgende bezoek, ooit.

De Griekse eilanden – praktische tips

Island hoppen

Zon wilden we, maar niet te ver weg en liefst in combinatie met leuke stadjes. Ineens hadden we het: de Griekse eilanden. We kwamen enthousiast terug van Kreta en Rhodos en nog enthousiaster van de twee weken Athene en Thessaloniki. Van vrienden hoorden we enthousiaste verhalen over Santorini en van tante A. (ja, die heb ik een, een tante A.) wisten we dat ze haar hart heeft verloren aan het island hoppen en aan het eiland Naxos in het bijzonder. Even twijfelde ik of ik het niet georganiseerd wilde, maar de ervaringen uit Noorwegen vorig jaar en de woorden van wederom tante A. (gewoon een vliegticket boeken en gaan) zorgden ervoor dat dat plan binnen no time in de prullenbak belande. Dit werd ook ingegeven door onze avonturen in Noorwegen vorig jaar – waar de vooraf geboekte boot eigenlijk vooral een obstakel was.

En gelukkig maar – want nu konden we zelf bepalen welke eilanden we gingen bezoeken, hoe lang of kort we er bleven (stel dat het niet bevalt op plek 1, dan kun je sneller door. Of stel dat het op plek 2 mooier weer is dan op plek 3, dan kun je ook langer blijven) en waar op het eiland we dan zouden bivakkeren. Voor wie denkt ‘is dat dan niet lastig, zo’n boot boeken’: nee. Zelfs nu in het voorseizoen, met minder boten, was het net zo makkelijk als een trein nemen. Je loopt een kantoortje in, vraagt wanneer de boten gaan en koopt je ticket. Dat is alles. Enige tip: zoek wel uit welke verbindingen er naar de eilanden zijn die je verderop in je reis wil bezoeken en hoe vaak die boten dan gaan in het voor- en naseizoen. Wij hadden bijvoorbeeld bedacht op zaterdag naar Mykonos te gaan en liefst wat later op de dag. Maar vanaf Paros, waar we op dat moment waren, ging alleen op vrijdag vroeg in de middag een boot. Nu konden we de plannen prima aanpassen – maar moet je bijvoorbeeld een vliegtuig halen, dan is het wel handig om dit wat verder vooruit te bekijken. Er zijn overigens super handige websites voor, die je ook vanuit huis kunt raadplegen. Kun je toch vooruit plannen – wij planden pas tijdens de reis, om zo flexibel mogelijk te zijn. Google gewoon even op ‘ferry Greece ‘ – zo makkelijk kan het zijn.

Vitamine D opdoen

Vroeg in het seizoen dus – onze vlug terug vanaf Mykonos was ook pas half vol en pas de tweede vlucht vanaf Mykonos door Transavia dit seizoen. Wanneer het drukker wordt? Op Santorini hoorden we dat een week later ons hotel al volgeboekt was (al had het maar 12 kamers…), op Mykonos gaven ze aan dat het begin mei drukker begint te worden. Voordelen van het voorseizoen: iedereen was super vriendelijk en lekker uitgerust van een periode zonder toeristen. We kregen een gratis upgrade in Santorini, inclusief een fles bubbels omdat we de allereerste gasten van het seizoen waren. Goed begin! In Naxos konden we op de dag dat we zouden vertrekken nog laten weten te blijven en ook in Paros kregen we een leuke upgrade en een gratis late check-out. Alle eilanden waren prachtig groen en het weer was ideaal om lekker te wandelen.

Heerlijk – de Griekse keuken!

Nadelen waren er ook – bussen reden veel minder frequent (wat je ook een gevoel van ‘alle tijd van de wereld’ geeft in de stadjes – je kunt toch pas verder als de bus er weer is), de zee was nog niet echt warm (al heb ik wel gezwommen toen we op Paros waren, echt koud was het ook niet) en sommige restaurants en strandtenten waren nog niet open (al gingen de meeste open in de tijd dat we er waren). Volgens de locals zijn april en september de beste maanden om de eilanden te bezoeken – waarbij ze eigenlijk zeggen dat september beter is omdat het warmer is. Wil je zwemmen, dan is dat denk ik de betere keuze. Wil je wandelen, dan raad ik half april echt aan – begin mei is vast ook nog mooi, al kan het dan vanwege de meivakanties al drukker zijn. En ik vraag me af of mensen in september niet toeristenmoe zijn: juli en augustus schijnt het echt een gekkenhuis te zijn, waardoor de Grieken een gevoel van stress gaan ervaren.

Dit waren de praktische tips – meer weten over wat we deden op die eilanden? Lees dan ook even het blog ‘De Griekse eilanden – hoe je de dagen invult.’

6 weken later – mis ik Cardcetera?

Hemelvaartsdag – we (mijn eega en ik) beginnen de dag met het hardlopen van ongeveer 5 kilometer. Sinds een tijdje loopt hij ook en rennen we samen. Nou ja – we starten samen, hij loopt wel wat sneller dan ik en nu hij niet meer hoeft te pauzeren, zie ik hem vaak pas weer bij de voordeur. Na de koffie begin ik aan een projectje, het afhalen van het behang op de WC. Klinkt misschien raar, maar ik vind het heerlijk om klusjes in huis te doen – het huis wordt er steeds mooier en eigener van. Na de lunch besluiten we om ons fietsplan toch door te zetten – het weer is wat minder geworden, maar het is wel droog. Via Katwijk, Noordwijk en Zandvoort komen we in Haarlem, waar we heerlijk eten. Via Station Aerdenhout gaan we naar station Leiden en fietsen we de laatste kilometers naar huis – waar we heerlijk rozig aankomen. De dag is zonder stress – zonder het gevoel ‘ik moet eigenlijk nog …. orders inpakken, kaarten scannen, de AVG-wetgeving bestuderen en verwerken op de website, mails van klanten beantwoorden, Facebook-berichten schrijven en inplannen én kaarten inkopen.’

Ik krijg met enige regelmaat de vraag of ik Cardcetera niet mis. Natuurlijk wel – bijvoorbeeld als ik zie dat een van de merken die ik verkocht weer wat nieuws heeft. Of als ik lees over een nieuw merk, zoals het prachtige Kitsune Art. Dan denk ik echt wel even ‘had ik nog maar…’ Maar dan schijnt de zon en hoef ik me niet schuldig te voelen als ik een keer extra wil hardlopen, of met een vriendin bij een van de heerlijke strandtenten aan de Wassenaarseslag wil gaan zitten. Of kan ik gewoon lekker toch gaan fietsen met mijn eega, of een hele dag doen over een vloer uitzoeken zonder te denken ‘ik had hier eigenlijk maar een halve dag voor ingepland.’ Of ik kan op vakantie gaan zonder te denken ‘hoe ga ik na mijn vakantie de bestellingen verwerken? En wie houdt de pagina in de gaten als ik er niet ben?’ En dan kies ik er lekker voor om die mooie nieuwe kaarten gewoon te bestellen als consument en niet als bedrijf.

Het liefste neefje

Of ik tijd overhoud? Met tig klusjes in huis, een lijst postvriendinnen die al even niets meer van mij hadden gehoord, een kookhobby waar ik al een hele tijd niets aan had gedaan, een nieuwe e-reader met een stapel digitale boeken, een scheet van een pasgeboren neefje en een boek dat ik nog wil schrijven heb ik eigenlijk nog steeds tijd tekort. Maar het voelt wel minder druk – omdat het allemaal dingen zijn die ik op mijn eigen moment kan inplannen en doen, waarbij ik niet de vraag krijg van iemand anders ‘is mijn bestelling al verstuurd?’ of ‘wanneer komt ….’ Kortom: nee, ik heb nog geen spijt van mijn keuze. Soms kriebelt het wel om weer na te denken over nieuwe Quotes-kaarten – maar nog niet genoeg om echt in actie te komen. Ooit – denk ik.