2017: de uitdaging

Vanochtend las ik een blog van Drs Pee – een beetje een vast ritueel van mij, in de ochtend de blogs lezen van mensen / organisaties die ik volg. Dit ritueel wordt vaak gevolgd door het idee ‘ja, ga ik doen!’ Drs Pee schreef vanochtend over haar leesuitdaging voor 2017, in het kader van het #50books project: iedere week een vraag over boeken, die je op jouw manier mag beantwoorden. Meteen dacht ik ‘ja, ga ik doen – een leesuitdaging voor 2017 opschrijven!’ Ik deed het al eerder – in 2015 slaagde ik erin om ruim meer te lezen dan mijn uitdaging was, in 2016 dacht ik tot de laatste week van december ‘ik haal het nog wel in, mijn achterstand! Ik lees immers vier boeken tegelijk, die gaan vast nog uit in 2016. En zo niet, nou dan kies ik wel een dun boekje voor tussendoor.’

Tsja. Te zot eigenlijk hè, boeken maar even snel uitlezen om de door jezelf gestelde uitdaging te halen. Of om een dik boek maar niet te gaan lezen, omdat dit niet past in je planning van een boek per anderhalve week (mijn uitdaging was 40 boeken in 2016). Of om een boek dat je toch niet echt wil bekoren wel uit te lezen, omdat anders het halve boek niet meetelt voor je uitdaging. Lezen is een ontspannen bezigheid voor mij – althans, sinds ik afgestudeerd ben dan, want tijdens mijn studie was het ook vaak een kwestie van moeten. Voor sommige vakken was het tempo een boek per week – waarbij er ongetwijfeld vanuit werd gegaan dat studenten Nederlandse taal & cultuur al de nodige klassiekers hadden gelezen. In mijn geval was dat maar zeer beperkt waar en dus las ik me een slag in de rondte. Het eerste dat ik deed toen ik eenmaal afgestudeerd was, was meteen maar de hele serie van Het bureau van Voskuil lezen. Dat kon eindelijk – want er was geen druk meer van die andere boeken die ik moest lezen. Het is nog steeds een van de meest indrukwekkende boeken / series die ik ooit gelezen heb.

Met een schuin oog keek ik naar het boek dat ik nu het liefst zou gaan lezen: The Nix. Meteen een flinke pil, met 600 pagina’s. Een minder uitdagende challenge dan maar, 20 boeken? Of zou ik het gewoon echt doen – een jaar beginnen zonder uitdagingen? Zonder goede voornemens? Eigenlijk was dat namelijk wat ik gisteravond, op de drempel van  2017 had bedacht: gewoon even helemaal geen voornemens. Een jaar zonder doelen – nou ja, met natuurlijk wel een doel: die marathon op 9 april. Maar eigenlijk had ik bedacht dat dat wel genoeg zou zijn.

In mijn achterhoofd zeurt een stemmetje ‘ja maar een lijstje boeken, hoe veel druk legt dat nou? Je hebt een boek al bijna uit! En als je dan toch dat lijstje maakt, waarom dan niet een blogje per boek, gewoon om bezig te blijven?’ Aanlokkelijk hoor – dat stemmetje. Ik houd namelijk erg van lijstjes, van dingen afstrepen en van ergens naartoe werken. Maar in 2016 heb ik (eindelijk) onder ogen gezien dat ik er ook heel onrustig van kan worden. Dat het me mijn rust kan kosten en dat die lijstjes juist averechts kunnen werken. Zeker lijstjes met doelen die ik niet haal. Ik kijk nog een keer naar mijn leesuitdaging van 2016 – het is toch een indrukwekkende lijst, ook al zijn het dan geen 40 boeken. Zucht. Ik doe het echt niet. Geen lijst, geen uitdaging, ook geen kleine.

En dus begin ik lekker in The Nix. Gewoon, omdat het kan – een dik boek lezen op 1 januari. En wie weet bedenk ik dan op 2 januari alsnog een uitdaging voor mezelf. Hopelijk weet ik me die dan ook weer uit het hoofd te praten 😉 Ik wens je een prachtig 2017 – dat het jouw jaar mag worden. Met of zonder doelen of uitdagingen.

4 gedachten over “2017: de uitdaging

  1. Heel erg herkenbaar, niet alleen het willen volhouden van lijstjes maar ook de worsteling om het niet meer te doen en dan toch ook weer twijfelen want het is toch ook weer oh zo leuk. Maar ik kan je vertellen dat als het echt lukt om het meer los te laten, er ruimte komt waarin je allemaal je dezelfde dingen kunt doen maar dat het heel anders, veel vrijer aanvoelt. Mij lukt het nog steeds niet altijd maar wel meer en meer en het bevalt prima zo zonder al te veel lijstjes, doelen en uitdagingen.

    1. Als ik iets kan met de vraag wel – zoals in dit geval. Ik vind het wel leuk om wat meer over boeken te schrijven en dit is wel een leuke manier om dat te doen. Maar ik wil me niet vastpinnen op ‘altijd’ 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.