Alle berichten van astrid

Over astrid

Twijfelt tussen 30plus en 40min, schrijver, dromend realist, niet lullen maar poetsen, Nederland of buitenland. Schrijft over van alles en nog wat, tot het boek Verdwaald in Tirol het licht zal zien.

Aangenaam: Astrid, tekstschrijver

Vandaag begon ik aan een spiksplinternieuwe opdracht. Eentje voor een type organisatie waar ik nog nooit voor werkte, in een rol die ik op deze manier ook nog nooit ergens had. Wel via iemand waar ik eerder mee gewerkt hebt, maar een behoorlijke tijd geleden. Ze maakte snel stappen en wisselde een paar keer van organisatie. Toen ze iemand nodig had met kennis van de MBO-wereld, met schrijfvaardigheden, inlevingsvermogen en daarnaast het vermogen pragmatisch te handelen, toen dacht ze aan mij.

Drie weken geleden had ik op een vrijdagmiddag een ontzettend leuk gesprek met haar en twee van haar collega’s. Het was bijna alsof ik ze alle drie al jaren kende, alsof het een gesprek was met vrienden die je een tijd niet had gezien en waar je op vrijdagmiddag nog even een borrel mee ging drinken. Nou ok, een kop koffie dan. We hadden het over mijn tweestrijd tussen het voeren van mijn meisjesnaam en mijn getrouwde naam. Over De Kik speelt Boudewijn de Groot en over Het Braaknoot Ensemble speelt een ode aan diezelfde Boudewijns Nacht en ontij. Het was zo’n leuk gesprek dat ik, eenmaal in de trein naar huis, dacht: ‘heb ik mezelf eigenlijk wel inhoudelijk geprofileerd? Weten ze nou wat ik kan?’ Want daarvoor zat ik daar tenslotte, om te verkennen of we wat voor elkaar konden betekenen en op welke manier dan. Een week later kwam het verlossende antwoord: ja dus. Na de zakelijke afspraken, getwijfel bij mij over of ik dit wel kan combineren met andere opdrachten, mijn schrijverij en ook nog een leuk sociaal leven, besloot ik het gewoon te doen. Want het was zo’n leuk gesprek en inhoudelijk zo’n mooie uitdaging, dat ik dacht ‘Van Esdonk, je bent gek als je dit laat schieten.’

En dus schoof ik vandaag aan voor een eerste overleg. Om sfeer te proeven. Echt veel voorbereidingstijd had ik niet, maar dat maakte niet uit: het was alleen even kennis maken. Voor we begonnen met het overleg, werd ik aan iedereen voorgesteld. Met de woorden ‘dit is Astrid – zij kan goed schrijven.’ En toen dacht ik ‘verdraaid, dat is waar ook! Ik ben al een schrijver, je kunt mijn werk al kopen bij bol.com en de schoolboekhandel.’ En nee, dat zijn geen romans, maar toch – het zijn boeken.

Soms vergeet ik dit allemaal even, in alle struggels rondom het boek en bij de strijd in mijn hoofd die ongeveer zo gaat ‘is dit nou wel of niet een interessante verhaallijn en hoe moet ik het allemaal rondschrijven of juist niet en wie zit hier eigenlijk op te wachten en is Steffi niet een stomme naam en waarom, hoe, waarmee, waardoor en wie.’ Toch een mooi compliment, zo op de eerste dag!

Fotograaf ben ik nog altijd niet – deze foto komt dan ook van Jesus Hilario H. /Unsplash

Tussenstand januari voor de RopaRun

30 december schreef ik over het toch hebben van een soort van goed voornemen – het ophalen van zo veel mogelijk geld om Stefan te sponsoren bij de RopaRun.

Na een maand ben ik niet ontevreden. Het lopen, dat wil nog niet zo als ik wil. Regen, kou, geen zin – ik liep niet zo vaak als ik eigenlijk wel zou willen. Omdat ik ook niet naar een wedstrijd of een bepaalde afstand aan het trainen ben, is het ook makkelijker om niet te gaan. Als je weet dat je in juni de RopaRun loopt, dan ga je wat beter trainen 😉 Enfin, ik liep toch 32,9 kilometer in de eerste maand van dit jaar. Dat is dan toch bijna € 16 voor Team 142! Mijn doel voor februari is om toch wel echt meer te lopen; stiekem had ik een idee van 60 kilometer in januari. Dat ga ik dan in februari proberen te halen. Nu maar hopen op een zachte maand 😉 En als je zin hebt kun je me nog steeds sponsoren. Bijvoorbeeld als ik die 60 km echt haal doneer jij 5 euro aan het team. Bedenk wat leuks zou ik zeggen!

De actie bij Cardcetera loopt een stuk beter. Daar heb ik inmiddels 22 pakketjes van 12 prachtige Quotes-kaarten verkocht (10 betalen + 2 gratis en dan ook nog 5 euro naar de RopaRun). Vandaag maakte ik daarmee € 110 over naar het team, waardoor ik meteen bronzen supporter van het team ben geworden. Toch leuk! En wat nog leuker is, is dat ik Stefan hierdoor ook zag in januari – hij haalde twee pakjes op terwijl ik in Nuenen op bezoek was. Voor jou neem ik natuurlijk ook graag een pakketje mee als ik je zie; laat het me vooral weten als je dat wil. En natuurlijk mag je ook bij mij langskomen voor een pakketje.

Misschien denk je ‘waarom vindt Astrid dit eigenlijk zo belangrijk?’ Net als bijna iedereen ken ik mensen die kanker hebben gehad en heb ik gezien wat een rotziekte het is. De Stichting RopaRun probeert het leven van patiënten op welke manier dan ook draaglijker te maken; naast de reguliere zorg dus. Dat kost veel geld en op deze manier probeer ik hier een klein steentje aan bij te dragen. Jij ook?

Steffi’s voorstelbericht

Het schrijven gaat door – langzamer misschien dan ik zou willen, maar hé: de tekst wordt steeds langer. Tijd om jullie weer wat te laten lezen!

 

De volgende dag sta ik in ons lege appartement en realiseer ik me hoe verstandig het was hier niet te gaan slapen. Je kunt goed zien dat we het laatste half jaar weinig aan het huis hebben gedaan. De plekken waar tot een paar weken terug de meubels stonden zijn te herkennen aan de verkleurde vlakken op het behang. Alles is smerig en stoffig, maar schoonmaken heeft weinig zin als er ook nog geverfd moet worden. Eigenlijk heb ik hier maar weinig te zoeken. De schilders kunnen zelf aan de slag; ze hebben zelfs de sleutel al opgehaald bij Tessa. Er staat nog wat meubilair dat door een bevriend stel van twee etages hoger opgehaald moeten worden, maar die komen pas in het weekend langs.

Ik ga nog even op het balkon zitten, in een dapper schijnend nazomers zonnetje. De tuinset hebben we laten staan, dus ik kan nog even genieten van mijn favoriete plek. Lex klaagde altijd over het geluid van de trams en het verkeer op de Erasmusbrug, voor mij is het vooral een geruststellend achtergrondgeluid, iets dat ik nauwelijks registreer. De boten varen af en aan. Ook na de zes jaar dat we hier hebben gewoond kan ik hier nog steeds uren naar kijken. Eerder gunde ik mezelf er nooit veel tijd voor – nu is er geen afspraak waar ik heen moet rennen of vertaling die ik moet afronden.

Ik pak mijn laptop erbij en zoek de expat-groep in Innsbruck nog eens op. Op de website lees ik dat je ook een mail kun sturen om door te sturen via de maillijst van de groep. ‘Ach waarom niet?’ denk ik bij mezelf. Een half uurtje later heb ik mijn voorstelberichtje klaar en ook maar direct verstuurd aan Martina, de beheerder van de site.

 

Hi, I am Steffi and I am looking for some nice ladies to go out for coffee, or dinner and drinks. Let me introduce myself to you first.

Sinds augustus 2018 woon ik hier in Innsbruck, in een appartement vlakbij het centrum. Ik kom uit Rotterdam, Nederland en ben samen met mijn man hier heen gekomen. We hadden samen al lang de droom om weg te gaan uit Nederland en toen hij een droombaan vond hier in Wattens kregen we eindelijk de kans om dat ook echt te doen.

Zelf heb ik bedrijfskunde en Engels gestudeerd – projectleider overdag, vertalen in de avond grap ik wel eens. Ik heb een eigen bedrijf en van daaruit wil ik blijven werken. Ik ben gek op mijn werk en het brengt me op veel verschillende plekken. Maar wel pas weer vanaf november, nu wil ik eerst Innsbruck leren kennen en hopelijk ook wat van de inwoners! Misschien heb je wel zin om mij wegwijs te maken, of als je hier ook net bent om samen op pad te gaan?

Koken is mijn passie – vroeger wilde ik niets liever dan een eigen restaurant. Nu is mijn grote droom  zelf een kookboek te schrijven. Eerst een plan bedenken, een origineel idee. Wie weet breng jij me daarop? En: koken voor twee is soms wat saai – dus als je zin hebt om een keer bij mij te komen eten ben je ook van harte welkom! Of om samen te koken, ik vind het erg leuk om nieuwe recepten uit te proberen en de keukengeheimen te leren kennen van verschillende landen.

Dit heel kort over mij, als je meer wil weten dan zie ik je hopelijk snel!