Categorie archief: Hardlopen

Postpone your darlings

Zo ergens in september begon het serieus te kriebelen. Na een vervelende blessure na de marathon van Rotterdam – waar ik een tikje te lang mee doorliep vermoedelijk – liet ik de halve marathon van Eindhoven schieten. De hele had ik al een tijdje uit mijn hoofd gezet – ergens leek het me namelijk wel leuk, twee marthons in een jaar. Maar verstandig – nee. Maar Rotterdam 2018 – dat zou moeten kunnen. Nog een keer finishen op de ‘oude’ Coolsingel – deze avenue wordt namelijk opnieuw ingericht -, de grens van de 5u doorbreken, waarmaken wat ik zei net voor de finisch (‘ik ga nog een keer!’) en nog een keer langs de Hoge Heren lopen terwijl we er woonden.

Dat laatste bleek al snel anders te gaan lopen dan gedacht – want sneller dan ik op dat kriebelmoment kon vermoeden kochten we een huis en niet eens in Rotterdam. ‘Ach’, dacht ik, ‘dan maken we er gewoon een weekendje Rotterdam van!’ In oktober wist ik het zeker – ik liep illegaal met loopvriend S. de laatste kilometers van de marathon in Eindhoven mee en ik voelde aan alles dat mijn marathoncarrière nog niet klaar was, dat ik echt nog een keer die 42.2 kilometer wilde lopen en dat ik dat in Rotterdam wilde toen. Ik overlegde met mijn eega – vond hij het wel goed als ik nog een keer die tijd ging stoppen in trainen. Hij vond het – mits ik het weer serieus zou aanpakken – prima. En dus schreef ik me in, wetende dat ik dan wel volle bak moest gaan trainen. Want in 2016 liep ik een PR op de halve in Eindhoven en vlak daarna nog bijna een PR tijdens de halve trailrun ’t is voor niks. Nu was ik sinds de marathon nog niet vaak verder gekomen dan 20 kilometer en zelfs dat niet in een geweldig tempo.

Ik maakte een schema en een plan. Ik schreef me in, maar hing het niet aan de hoogste boom. Want inmiddels wist ik ook dat we in november en december druk zouden zijn met een verhuizing. Ik liep, maar ik maakte niet de kilometers die ik wilde maken. Ik vroeg Saskia om een schema te maken – dat deed ze maar ze schreef met Rotterdamse nuchterheid ‘je moet wel aan de bak om die 5u te halen.’ Slik. Maar ik ben niet bang voor een uitdaging en na een rondje met haar waarbij ze me liet zien hoe ik moest intervallen én dat ik daar echt niet dood aan ging, besloot ik er voor te gaan. En toen werd ik snotverkouden, was het kerst, Oud & Nieuw en hakten de verhuisweken erin. Toch stond ik 1 januari buiten voor een klein rondje. En liep ik in de tweede week zonder echte problemen 22 km. Ik besloot mijn startbewijs voor de Asselronde niet om te zetten naar de 10 EM, maar gewoon te gaan voor de 25km. Want dat is maar 3 km meer dan de 22 die ik er net op had zitten.

Op het strand van Scheveningen

Vandaag is de Asselronde en zit ik thuis – wel na 8 km te hebben gelopen. Ik werd namelijk weer snotverkouden, werd tante (hoera!), moest naar een crematie van iemand die veel te vroeg overleed en dat alles bij elkaar zorgde voor een vol hoofd. En dit keer werd ik niet blij van het idee van lopen. Want het moest – er zat te veel druk op. Met pijn in mijn hart – want o wat vind ik Apeldoorn een mooie omgeving! – besloot ik niet naar Apeldoorn te gaan. Mijn eega zei dat ik misschien toch ook moest overwegen Rotterdam op te geven (ok – hij zei het iets minder voorzichtig dan dat 😉 ), dat het misschien tijd werd om even pas op de plaats te maken en weer voor mijn lol te gaan lopen.

Vandaag liep ik richting het strand. Ik zag alle blije lopers en toen kwam ergens op de terugweg bij mij toch ook weer de blijdschap. Het gevoel van ‘wat ben ik eigenlijk een gelukspoeperd dat ik een gezond lijf heb, dat ik kan en mag lopen. En dat ik dit mag doen in een duingebied.’ En toen dacht ik ‘ik kan het allemaal gaan lopen forceren, met het risico dat ik weer een blessure krijg of erger nog, met het risico dat ik lopen niet meer leuk vind. Maar laat ik nu eens verstandig zijn – laat ik de Coolsingel maar laten voor wat het is.’ En dus geen Marathon Rotterdam 2018 voor mij. Misschien haal ik het nog net – maar mijn hele reden om het nog een keer te willen was om fit en overtuigd van mezelf aan de start te staan. Dat gaat niet meer lukken – dus stel ik die tweede gewoon uit. Tot wanneer? De tijd zal het leren. Ik zou Astrid niet zijn als ik niet al een idee heb – maar dat houd ik nog even voor mezelf 😉

Dam tot Dam – heerlijk lopen tijdens een nazomerdag

Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik had er geen zin meer in, in die Dam tot Damloop. Na de marathon schreef ik me er enthousiast voor in – ik dacht dan staat er maar wat in de boeken. Maar toen kreeg ik een rotblessure – het piriformis syndroom. De fysio kwam er aan te pas, inclusief dry needling. Ik mocht eerst niet lopen – toen mocht ik 5 keer 2 minuten met tussendoor 2 minuten lopen. Weet je hoe kort dat is, als je net de marathon hebt gelopen? En daarna natuurlijk langzaam opbouwen… Voor we op vakantie gingen, ging ik nog naar de fysio. Van haar mocht ik best af en toe hardlopen tijdens de vakantie, maar wel gedoseerd – niet als ik de dag daarvoor een enorme wandeling had gemaakt. Nu liep die vakantie wat anders dan gepland en dus ging ik toch weer wat meer hardlopen, vooral toen we eenmaal thuis waren. En zo zat ik al weer op 15km toen ik na de vakantie naar haar terug ging. En hoewel er wel wat te voelen was in mijn bil en mijn linker kuit (waar het daarvoor altijd mijn rechter was – gek genoeg), mocht ik door van haar. Wel een beetje voorzichtig zei ze – dus niet te snel lopen. Niet zo erg – doe ik meestal toch niet 😉

 

En toen was die Dam tot Damloop die ik voor de vakantie al had doorgekrast ineens weer een optie. Ik bedacht voor mezelf wel dat ik niet zou gaan als het regende of stormde – want alleen in dat vak, in de regen, buh. En dan die drukte – 44.000 lopers. Toen hoorde ik dat vriendin GdeV ook liep, met hetzelfde startvak en dat is altijd gezellig. Samen wachten is leuker – ook al regent het. Toch dacht ik vrijdagavond nog steeds  ‘ga ik het doen, of niet’ – want die snelheid van mij zat me dwars. Maar toen dacht ik zaterdagochtend ‘en wat dan nog? Ga gewoon – ga genieten van de mensen langs de kant en de onbekende route. Daar loop je toch voor?’

Voordeel als er iemand bij is: leuke foto van jezelf! Dank Gera!

En dus ging ik vandaag, terwijl voor mijn deur de triathlon in volle gang was, naar 020 – naar Amsterdam. Op het station was het verrassend rustig. Na wat bellen en SMS-en vond ik ook Gera en vrienden en konden we snel de tassen kwijt. Op naar het startvak – maar eerst nog twee keer naar de dixies. Vanaf het startschot heb ik echt genoten. Kippevel gehad bij de Ij-tunnel waar een trommelband stond – geweldig! Daarna steeds mensen langs de weg en overal muziek. Bijna huilen bij Bloed, Zweet en Tranen van Hazes. De kilometers gingen echt voorbij en dit keer zonder druk om een PR te lopen. Ik had mijn Runkeeper eerder aangezet en wist dus niet wat ik precies aan het lopen was. Dat beviel goed want ik kon gewoon genieten. Kijken naar de mensen langs de kant, de lopers om me heen en de borden langs de route. De laatste 3 kilometer waren het leukst – het leek net een verlengde route over Stratums Eind! En dan ook nog een mooie medaille – wat wil een mens nog meer? O ja – snel je tas terug: kan ook geregeld worden. Wat een geweldige organisatie, ik kan niet anders zeggen.

Na de finish – blije dames!

Vandaag heb ik me weer eens echt gerealiseerd waarom ik hardlopen zo leuk vind. Je komt ergens, je deelt iets met mensen, je wordt toegeroepen en gemotiveerd. Het feit dat het daarbij ook nog mooi weer was hielp natuurlijk mee en het feit dat het zo geweldig goed georganiseerd was ook. Op naar de 10 KM in Eindhoven.

O ja en de tijd – 1.50.11. Die 11 seconden vind ik dan toch vervelend – ook al ging het om het genieten. Ach, mocht ik nog eens lopen in Amsterdam dan heb ik een richttijd 😉

De uitslag

DE Marathon – raceverslag

253 dagen geleden gooide ik het hoge woord eruit: ik ging de marathon van Rotterdam lopen! Gisteren was het dan eindelijk zo ver. In dit blog een verslag van de race. In een volgend blog nog een terugblik op de afgelopen periode en een woord van dank.

Zaterdag

De hele week hingen er al vlaggen in de stad, kwamen er steeds meer borden te staan, kreeg ik eerst het gevoel ‘ik wil niet’ en vanaf vrijdag ‘mag ik nu gewoon gaan?’ Zaterdag ging ik met loopvriend S. en zijn vrouw S. de startnummers ophalen. Toen begon het gevoel van spanning wel echt te komen. Met eega S. (ja sorry voor alle S-en!) sprak ik af dat ‘geen zin meer’ geen reden was om te stoppen. Alleen als het echt niet ging, als ik echt pijn kreeg, zou ik uitstappen. Met loopvriendin G. belde ik nog over de startwave – ik zat in 1, maar dat leek me gewoon niet handig: met het risico op (veel) te hard van start gaan. Uiteindelijke besloot ik in 3 te starten, ook gezellig met S. (wie van de drie? 🙂 ). Toen ik dat had besloten, mailde ik de supporters met informatie en maakte ik een app-groep aan, zodat iedereen zondag op de hoogte zou blijven. Ik ging op tijd naar bed, na een dagje van veel koolhydraten. Ik was ook echt moe en sliep uiteindelijk prima. Ik droomde zelfs dat ik de finish haalde in iets meer dan 3 uur (onrealistisch), alleen kon ik me totaal niet meer herinneren dat ik gelopen had….

Zondag – voor de start

In het startvak

Rond 9.10 vertrekken S., S. en ik naar de start. Nog even gauw de dixie opzoeken, afscheid nemen van eega S. die richting Erasmusbrug terugloopt, sluiproute naar het vak van wave 3, omdat de mensen die vak 2 in willen onze route blokkeren. Net als Lee Towers begint te zingen lopen wij het vak in. Bijna in tranen – want met het kippenvel 2 jaar geleden bij de start toen Lee ging zingen begon bij mij de echte, echte marathonkriebel. En nu was het zo ver. Als onze wave richting start gaat, snel ik nog een keer de dixie in. En dan hoor ik ‘ploep’ en schiet het door me heen ‘mijn telefoon valt toch niet in de dixie?!’ Gelukkig, het was maar een waterflesje. En dan is het echt zo ver: we gaan starten!

Halve marathon

9,5 km – going strong

Rond 10.25 lopen S. en ik de start over. Het gevoel is geweldig. De zon schijnt, we lopen een beetje tussen twee groepen in en hebben dus ruimte. Iets te snel gaan we, maar het voelt zo goed! Aan het begin van de gewraakte Erasmusbrug staat eega S. alweer, aan het einde vriendin G. Wat voelt dit goed! De Laan op Zuid lopen we nog samen, mensen roepen, kinderen geven high fives. Het is wel warm en het schiet door me heen: ‘ik ga voor genieten, ik ga niet voor die 5u.’ Na zo’n 2 1/2 km gaat S. verder – hij gooit het tempo omhoog. Ik probeer te vertragen, want ik loop eigenlijk te snel – maar het voelt zo goed. Ik loop een stukje met iemand uit de RMD-groep op Facebook, lekkere afleiding. Zij gaat door, ik blijf te snel lopen maar voel me heerlijk. Dat kun je ook wel zien op deze foto van Evert Buitendijk – ik was zo scherp om hem eens echt te spotten!

Bij metro Slinge staan G&S weer – zo fijn om even iemand te zien! Het voelt nog steeds goed. Het blijft wel warm – ik drink bij iedere post dan ook, maar gooi ook water over me heen om af te koelen. Bij Zuidplein staan de razende metro-supporters er weer – later hoorde ik dat ze daar wel echt naar het parcours moesten sjezen. Een marathon via de metro is dus ook hard werken! Op de 21.1 km is er weer een wisselpunt voor de mensen die de marathon in een groep van 4 of 2 lopen.

Tot 27 kilometer

En toen begon het te kraken. Het stuk na de halve marathon was saaier – minder publiek, geen mooie gebouwen. En dan zie je in de verte ineens de top van de Erasmusbrug, maar die is nog ver weg. Mijn benen voelden zwaar, allebei mijn knieën voelde ik tegelijk pijn gaan doen. En even staat er niemand en denk ik ‘krijg wat – over 5 weken is er een marathon in Tilburg. Ik stop gewoon aan het einde van de brug, dichtbij huis. Dan loop ik gewoon in Tilburg.’ Ik ga voor het eerst wandelen zo rond 24km en app Steven dat het pijn doet.

27 tot 33 kilometer

Aan het einde van de brug, zo rond de 27km, staan ze dan: mijn ouders, zussen, schoonvader en natuurlijk G&S.

Supporters onderaan de brug

En dan gaat mijn eega gewoon mee rennen. En denk ik weer aan wat hij zei ‘geen zin is geen reden om op te geven.’ Ik denk even ‘doet het zo veel pijn dat ik moet stoppen?’ Nee. En dus ren ik verder, blij met het idee dat er zon rond de 32 km weer

Mental coaching 🙂

iemand staat. Dat is nu niet meer zo ver denk ik. Dan kom ik mijn eega weer tegen, zo rond de 30km. Daar staat ook Patricia van Just Keep Running. Ze spreekt me vermanend toe – ik weet niet meer precies wat ze zei, maar iets als ‘Kom op, je ben zo ver, ga door.’ Later zei ze zelf dat ze streng was, maar ik dacht alleen maar ‘topvrouw dat je hier nu staat!’ S. voorziet me nog van drinken en goed advies, G. staat aan de overkant en spreekt me ook bemoedigend toe.

En dan is het op naar de Kralingse Plas – waar ik weet dat vriendin M. staat, maar waar ook nog mijn schoonzus en zwager staan. Ik stop, zeg dat ik bij hen blijf en dan hoor ik van mijn zwager dat er mensen voorbij komen die er slechter aan toe zijn dan ik. Onbedoeld geeft hij me zo ook weer een schop onder mijn kont. En door. Weer zie ik iemand van de RMD-groep, ook hij heeft het zwaar. We sporen elkaar aan: uitlopen zullen we deze marathon!

33 tot 41 kilometer

Dorst – de hele tijd door!

En dan zie ik vriendin M. zo rond de 33 of 34 kilometer. Ik was bang dat ik haar voorbij was gelopen, maar daar was ze! We wandelen een stukje, dan rent ze zelfs een stukje mee (nee – telt echt niet als samen een evenement lopen! Ik herinner me nog dat ik dat heb gezegd 🙂 ) . En later gaat ze ook nog tot aan Blaak meefietsen. Als zij terug gaat, kom ik de Oosterhoutse RMD-er weer tegen – tot net voor de 40km rennen en lopen we samen. Ergens rond de 38 km is er nog een heel gezellige meneer die zegt ‘niet wandelen nu, je bent er bijna, kom op nog 4 kilometer’- waarop ik zeg dat 4km echt heel ver is en hem vraag hij dan niet met mijn startnummer die 4 km wil gaan lopen. Wilde hij niet… Dus hop, daar gingen we weer. In Crooswijk swingen we mee op een nummer van de Party Animals, tot luid gejuich van het publiek. Als die uit zicht zijn, gaan we wel weer even wandelen. Maar wat maakt het uit? We genieten! Maar dan wordt hij misselijk en gaat toch de EHBO-post in – waar vriendin A. net naast staat! Haar had ik dus op de heenweg wel gemist. We maken een praatje, maar als hij na een minuut of wat nog niet uit de post is besluit ik toch door te gaan. Ik ruik nu echt de finish!

41 kilometer – finish

En dan realiseer ik me dat ik het echt, echt ga halen.

Echte liefde is je vrouw door de laatste meters heen slepen

Bij de Kubuswoningen staat Patricia weer en dan komt mijn eega weer naast me rennen, terwijl hij belt met vriendin M. die naast ons fietst. Ik wandel nog heel even voor de Coolsingel maar hij spoort me aan ‘kom op, je kan gewoon rennen, doe dat dan ook.’ Ik snik, maar huil niet :), en samen gaan we die prachtige straat op. Ik kan je vertellen dat nu ik dit typ ik weer die snik voel.

Hij gaat met nog 250m te gaan van het parcours af, daarna zie ik mijn schoonzus en zwager rechts staan, ren vervolgens links naar mijn moeder en zussen, waar ik van mijn zusje een blikje Radler krijg dat ik niet durf mee te nemen de finish over (bang dat ze het afpakken 🙂 ) en dan vraagt iemand ‘Was dit eens maar nooit meer?’ en zeg ik uit de grond van mijn hart ‘dit blijft niet bij een keer.’ Waarop iemand zegt ‘en nu naar de finish’ en dat ga ik dan ook maar doen. En dan bedenk ik me ‘ik heb het echt, echt gedaan.’

Na de finish

I am a Marathoner

Ik ga afronden, dit wordt een heel boekwerk zo en er zijn nog enorm veel ‘en toen en toen’ dingen om toe te voegen. Ik weet dat ik mijn moeder en zussen zag en snel toch aan de Radler zat. G. stond aan de andere kant van de hekken en maakte deze geweldige foto.

Daarna kwam iedereen naar het finishgebied, waardoor loopvriend S. lang moest wachten voor ik bij hem was. Hij heeft 12 minuten van zijn PR gehaald – geweldige prestatie in de hitte! Toen we naar huis liepen, kregen hij en ik een gratis ijsje omdat de ijscoman zo graag met een medaille op de foto wilde. Ik kan je zeggen: ik heb getwijfeld of ik dat wel wilde, want eigenlijk wilde ik mijn medaille gewoon niet afgeven. Ik zag hem er al mee weg sprinten! Gebeurde natuurlijk niet. Een berg aan app-berichten en Facebook-berichten, maar ik kon eigenlijk alleen maar denken ‘ik heb het gewoon echt gedaan.’