Categorie archief: Hardlopen

Nog 4 weken…

En dan heb ik als alles volgens planning en verwachting gaat nu die felbegeerde medaille in handen! Nog een lange duurloop te gaan – de 35km volgende week – en dan is het afbouwen, uitrusten en hopen dat het mooi weer wordt op 9 april.

Het gekke is dat nu al het gevoel begint te kriebelen van ‘wat nou daarna?’ Er zijn weken geweest dat ik dacht ‘eens, maar nooit meer!’ en ja – dat dus al voor het daadwerkelijke lopen van die 42+ KM. Mijn wijze eega zei al ‘zeg nooit nooit’ en tsja, nu zie ik al wel waarom. Want het idee dat nu de lente aanbreekt de echt lange duurlopen bijna voorbij zijn, dat is best een gek idee. Wordt het eindelijk mooi weer, ga ik niet meer op pad richting Den Haag of Dordrecht. En pas dacht ik ‘goh, Leiden ligt eigenlijk ook binnen de mogelijkheden.’ Voor zij die het nog niet wisten: ik vind het dus erg leuk om ergens heen te lopen en dan met de trein terug te gaan. Leuker dan een rondje lopen – waarom weet ik ook niet precies.

Vorig weekend liep ik op zondag ‘maar’ 12 km. Ineens dacht ik ‘wat ga ik dan met die vrije tijd doen?’ Want de voorbereiding dwong me om wat meer rust in te bouwen in de weekenden, keuzes te maken. Dat is soms lastig – maar stiekem is het ook wel fijn. En bij vlagen had ik echt een runners high – bijvoorbeeld tijdens mijn 30km loop, toen ik langs de SS Rotterdam liep met Anouk kei hard in mijn oren. Soms moet ik echt meezingen en op die momenten denk ik ‘wie maakt mij wat?’

Iemand die staat te juichen langs de weg, ook altijd een fijn moment! En vaak ook een leuke foto 🙂

Door de week lopen, dat was wat lastiger bij tijden – zeker omdat ik echt een hekel heb aan in het donker lopen. In de ochtend kon ik niet meteen uit bed in mijn hardloopkloffie stappen voor een 5km en na een dag in Den Bosch op kantoor was het ook al donker. Heel af en toe deed ik het – met wisselend succes – , soms week ik uit naar  de loopband – zonder plezier. Dat blijf ik toch echt saai vinden.  Maar ook dat lost zich nu op, nu de dagen lengen. Maar ga ik wel drie keer per week lopen, als er geen groot doel is?

Maar iets meer vrijheid in wat ik wanneer loop is toch ook wel fijn. Zo zit ik nu te wachten op de start van de CPC (City Pear City); volgens veel mensen de voorjaarsklassieker, de start van het seizoen. Vorig jaar liep ik er de 10km en zei ik: ‘NOOIT MEER!’ Veel te druk, ik kon niet mijn eigen tempo lopen en de route, mwah. Maar ja. Ik moet ook leren mijn eigen tempo te lopen in een meute. En daarom ga ik zo toch. Kijken of ik mijn tempo kan lopen in een grote groep – met misschien een versnelling de laatste 5km. Niet gaan voor een PR – ook dat is een gek gevoel. De start is pas om 14.30 – als ik gewoon mijn rondje in Rotterdam had gelopen was ik nu al lang onderweg en aan het genieten van het mooie weer. Geen gedachtes over ‘trek ik wat langs aan? Want het is toch zeker een half uur stil staan. Maar daarna heb ik het warm, wat doe ik dan met mijn shirt / jasje?’

Maar ja – geen wedstrijd in het vooruitzicht kan ook wel zorgen voor verslappen, niet meer lopen dus. Veel sneller worden – eigenlijk vind ik dat niet zo belangrijk. Ik geniet meer van een 20km loop op een langzamere pace, dan van een 5km loopje – ook al gaat dat nu wat sneller dan een tijd geleden.

Dit alles raast nu door mijn hoofd – terwijl ik natuurlijk nog wel ‘even’ die 42,195 kilometer moet lopen. Want er kan nog van alles gebeuren in 4 weken. Laat ik dat maar afkloppen… En meteen even de prangende vraag stellen: wie komt me door de laatste kilometers heen sleuren op 9 april? Het zou enorm fijn zijn als er vanaf kilometer 26 met enige regelmaat een aanmoediging klinkt.

 

Terwijl dit stuk verschijnt, is de CPC voorbij. NU ECHT NOOIT MEER! Te druk – een paar keer zo druk dat ik moest inhouden. Het stuk bij Scheveningen is prachtig – maar voor de rest blijft het mwah. En de pace? 6.43 – net te snel, maar ik ben wel tevreden 🙂

Marathon training; de duurlopen zijn begonnen!

Het is al weer even geleden dat ik iets schreef over de marathon, dus het ‘mag’ wel weer vind ik. Na de halve van Eindhoven in een PR volgde de prachtige ’t is voor niks loop in Geldrop (echt op een paar seconde na net geen PR – maar gezien het onverharde terrein was ik toch dik tevreden) en de Bruggenloop in Rotterdam, met een heel fijn PR. En toen zakte ik even in – 9 april leek nog ver weg, het was druk met het afronden van allerlei werkzaamheden voor kerst en de volgende wedstrijd, de Midwinter Marathon in Apeldoorn op 5 februari, leek nog ver weg. Maar tegelijkertijd wist ik ook dat op zondag 8 januari de eerste duurloop bij C.A.V. Energie op de planning stond – 23 km, met een tempo van 6.48 per km. Dat kan ik aan – getuige mijn PR op de halve – maar dan moest ik wel in vorm blijven.

Bijna over de finish in Eindhoven – kijk even naar  die verbeten kop!

En tsja – dat vond ik dus de laatste weken van december en de eerste van januari wel een uitdaging. Ik liep wel wat, deed ook netjes mijn uur krachttraining per week, maar even was er geen motivatie. Ik had behoefte aan vakantie, aan even niets moeten. Ik las mee in de Rotterdam Marathon Groep op Facebook, stuurde veel berichten aan loopvriend S. en kreeg natuurlijk advies van eega S. Maar toch dacht ik ‘Astrid, nu moet je echt door zetten – anders kom je er niet.’

En toen was het 8 januari, de eerste duurloop. De dag daarvoor was het echt winterweer in Nederland – stiekem hoopte ik nog even dat het niet door zou gaan. Maar nee, het was prachtig weer op 8 januari: koud, maar de zon deed z’n best. In Rotterdam was het dan ook helemaal niet glad – in Barendrecht wel iets meer. Even slikken voor mij – ik ben geen held als het gaat om gladde wegen, bang als ik ben om op mijn snufferd te gaan. Ik weet het, dat hebben meer mensen. En als jij het ook hebt, dan zul je weten dat bang zijn resulteert in voorzichtig lopen en dat dit dan weer vaak resulteert in vallen. Maar goed – 9 april staat en de datum van de duurloop ook. Dus startte ik om 10u samen met een flinke groep bij C.A.V. Energie.  Onderweg was het op veel plekken glad – dus oppassen geblazen. Het tempo werd goed aangegeven door de twee pacers – alleen hielden zij het tempo wat hoger, zodat het met wandelen bij de drinkposten toch nog op die 6.48 zou komen. Ai. Dat was even doorbijten voor mij. Tel daarbij op het regelmatig voorzichtiger lopen en dan kom je op een gegeven moment toch op een afstand van de groep. Gelukkig bleef er een fietser bij me en werden we op een gegeven moment ingehaald door een van de snellere groepen – waardoor ik even mee op sleeptouw kon en weer aansluiting vond bij de groep. Ik bleef rennen – ging niet wandelen (ja – wel bij de drankposten). Ik sneed het laatste stukje niet af. Het was pittig – maar ik haalde de 23km en was niet eens de laatste van onze groep.

Handig: verzorging onderweg! Foto met dank aan C.A.V. Energie

De week daarna moest ik gewoon door met lopen – dus niet stoppen, even rust nemen zoals ik normaal doe na een halve marathon. Maar dat ging eigenlijk prima – de zondag daarna liep ik alleen netjes volgens schema mijn 17.5 km en eigenlijk op een veel fijnere manier dan met de groep – omdat ik niet dacht ‘ik houd ze op’ of ‘ik ben te langzaam.’ En toen begon de grote strijd in mijn hoofd: ga ik de 25km op 22 januari met C.A.V. doen of ga ik toch gewoon alleen? Ik kan je vertellen: pas vrijdagochtend, na allerlei scenario’s te hebben bedacht, besloot ik om toch gewoon zelf te gaan. En zo stond ik vanochtend om 8u naast mijn bed en om 9.15 buiten. Om 12.30 was ik weer thuis – 25.45 km verder. I did it! En pas na het douchen stortte ik in 🙂 Dus nu heb ik een tijd om me 5 februari in Apeldoorn op te richten.

25.45 km – I did it!

Tsja – ruim 600 woorden al. En ik heb nog zo veel te schrijven. Ik bewaar het wel voor na 9 april, als ik echt die marathon heb gelopen. Maar voor de mensen die dit lezen en die ook bezig zijn met het voorbereiden voor hun eerste marathon, nog iets dat ik de afgelopen weken geleerd heb. Blijf bij je eigen gevoel. Ik zie mensen die veel meer lopen of juist veel minder lopen en vooral mensen die heel veel sneller lopen dan ik. Ik kan er behoorlijk van gaan twijfelen. Maar ja: zij zijn mij (of jou) niet. Ik weet dat ik geen enorm snelle loper ben, dan ik wat kilootjes meer meesleep dan de gemiddelde (marathon)loper, maar ik weet ook dat ik mentaal veel aankan. Uiteindelijk moet ik op 9 april zelf het vertrouwen hebben dat ik het kan en dat zal vanaf 30 / 35 km vooral aankomen op mijn mentale toestand. Daar kan niemand me bij helpen – dat moet / mag ik helemaal  zelf doen. Een loopje als vandaag geeft me het vertrouwen dat ik dat kan – het is niet snel, maar ik heb gedaan. Helemaal zelf. Woehoe!

2017: de uitdaging

Vanochtend las ik een blog van Drs Pee – een beetje een vast ritueel van mij, in de ochtend de blogs lezen van mensen / organisaties die ik volg. Dit ritueel wordt vaak gevolgd door het idee ‘ja, ga ik doen!’ Drs Pee schreef vanochtend over haar leesuitdaging voor 2017, in het kader van het #50books project: iedere week een vraag over boeken, die je op jouw manier mag beantwoorden. Meteen dacht ik ‘ja, ga ik doen – een leesuitdaging voor 2017 opschrijven!’ Ik deed het al eerder – in 2015 slaagde ik erin om ruim meer te lezen dan mijn uitdaging was, in 2016 dacht ik tot de laatste week van december ‘ik haal het nog wel in, mijn achterstand! Ik lees immers vier boeken tegelijk, die gaan vast nog uit in 2016. En zo niet, nou dan kies ik wel een dun boekje voor tussendoor.’

Tsja. Te zot eigenlijk hè, boeken maar even snel uitlezen om de door jezelf gestelde uitdaging te halen. Of om een dik boek maar niet te gaan lezen, omdat dit niet past in je planning van een boek per anderhalve week (mijn uitdaging was 40 boeken in 2016). Of om een boek dat je toch niet echt wil bekoren wel uit te lezen, omdat anders het halve boek niet meetelt voor je uitdaging. Lezen is een ontspannen bezigheid voor mij – althans, sinds ik afgestudeerd ben dan, want tijdens mijn studie was het ook vaak een kwestie van moeten. Voor sommige vakken was het tempo een boek per week – waarbij er ongetwijfeld vanuit werd gegaan dat studenten Nederlandse taal & cultuur al de nodige klassiekers hadden gelezen. In mijn geval was dat maar zeer beperkt waar en dus las ik me een slag in de rondte. Het eerste dat ik deed toen ik eenmaal afgestudeerd was, was meteen maar de hele serie van Het bureau van Voskuil lezen. Dat kon eindelijk – want er was geen druk meer van die andere boeken die ik moest lezen. Het is nog steeds een van de meest indrukwekkende boeken / series die ik ooit gelezen heb.

Met een schuin oog keek ik naar het boek dat ik nu het liefst zou gaan lezen: The Nix. Meteen een flinke pil, met 600 pagina’s. Een minder uitdagende challenge dan maar, 20 boeken? Of zou ik het gewoon echt doen – een jaar beginnen zonder uitdagingen? Zonder goede voornemens? Eigenlijk was dat namelijk wat ik gisteravond, op de drempel van  2017 had bedacht: gewoon even helemaal geen voornemens. Een jaar zonder doelen – nou ja, met natuurlijk wel een doel: die marathon op 9 april. Maar eigenlijk had ik bedacht dat dat wel genoeg zou zijn.

In mijn achterhoofd zeurt een stemmetje ‘ja maar een lijstje boeken, hoe veel druk legt dat nou? Je hebt een boek al bijna uit! En als je dan toch dat lijstje maakt, waarom dan niet een blogje per boek, gewoon om bezig te blijven?’ Aanlokkelijk hoor – dat stemmetje. Ik houd namelijk erg van lijstjes, van dingen afstrepen en van ergens naartoe werken. Maar in 2016 heb ik (eindelijk) onder ogen gezien dat ik er ook heel onrustig van kan worden. Dat het me mijn rust kan kosten en dat die lijstjes juist averechts kunnen werken. Zeker lijstjes met doelen die ik niet haal. Ik kijk nog een keer naar mijn leesuitdaging van 2016 – het is toch een indrukwekkende lijst, ook al zijn het dan geen 40 boeken. Zucht. Ik doe het echt niet. Geen lijst, geen uitdaging, ook geen kleine.

En dus begin ik lekker in The Nix. Gewoon, omdat het kan – een dik boek lezen op 1 januari. En wie weet bedenk ik dan op 2 januari alsnog een uitdaging voor mezelf. Hopelijk weet ik me die dan ook weer uit het hoofd te praten 😉 Ik wens je een prachtig 2017 – dat het jouw jaar mag worden. Met of zonder doelen of uitdagingen.