Categorie archief: Nederland

Het boek: de naam van je hoofdpersoon

Een van de tegenslagen bij het schrijven van mijn boek is de naam van mijn hoofdpersoon. Redelijk essentieel toch, zou ik zo denken, een goede naam. Nu heb ik een naam, zowel voor de vrouw als de man. En tsja je moet ze een keer delen die namen, maar dat vind ik nog best een beetje spannend. Een tijdje terug zag ik een leuk spelletje op een site die ik volg: je zet de naam erop en anderen reageren met de associatie die ze bij deze naam hebben. Ik deelde dus de naam van mijn heldin, mijn pas geschapen en tot in details uitgedachte hoofdpersoon. Dit was een van de reacties, nee dit was de eerste reactie die ik kreeg op mijn naam:

Boerendochter, poezenvrouwtje van tegen de 60. Al jong weduwe geworden. Werkt in de kringloopwinkel en vrijwilligt in het bejaardenhuis.

Waarbij iemand anders reageerde met:

Wat hij zegt maar dan de Wereldwinkel ipv kringloopwinkel en ze heeft een papegaai.

 

Slik. Daar zit je dan, met je hoofdpersoon van rond de 30, die bepaalt geen weduwe is en ook niet dol is op de kringloopwinkel, laat staan dat ze er werkt, geboren en getogen in de stad. En die, als ze al een huisdier zou hebben, zeker geen vogel zou hebben. Ik twijfel nog altijd over de naam, maar vervelender nog: ik dacht direct ‘als ik al geen naam kan bedenken voor mijn hoofdpersoon, waarom denk ik dan dat ik überhaupt een boek kan schrijven?’ Ja ik weet het, een beetje een dramaqueen heb ik wel in me en die meedogenloze normen helpen ook niet mee. Na deze grote deceptie schreef ik twee weken lang dus geen woord.

En toen waren daar de dames van de schrijfplek. Die helemaal begrepen waarom ik dit niet leuk vond. Die ook begrepen waarom ik twijfelde. Die zeiden dat de naam van een hoofdpersoon ook gewoon lastig te bepalen is. En die zeiden dat ik me hier vooral niet door tegen moest laten houden. Met zoek en vervang heb je de naam op het laatst namelijk alsnog zo vervangen. Kijk. Daar heb ik wat aan. Concreet advies. Nu schrijf ik door. Met gewoon die naam voor mijn hoofdpersoon nog in mijn concept.

Maar waar ik nou benieuwd naar ben: aan welke naam denk jij bij de hier boven aangehaalde reactie? Eens kijken of het spelletje ook andersom werkt… O en voor de mensen met voorinformatie: niet verraden hè, die naam. Ik ben namelijk erg benieuwd of iemand de naam raadt met deze beschrijvingen.

Review: Een verre plek dichtbij

Ik ben gek op lezen, dat weten jullie inmiddels wel. En ik ben altijd op zoek naar manieren om andere boeken te lezen dan de boeken die ik normaal zelf zou kiezen. Zo schreef ik een hele tijd boekanalyses voor Biblion, kijk ik regelmatig in weggeefbibliotheken, zit ik in twee boekenclubs (al zijn die niet altijd even actief, dat geef ik meteen toe) en probeer ik af en toe een boek te winnen wat ik dan mag recenseren. Dat lukt zelden, maar hoera: in augustus mocht ik voor Harper Collins Young Adult Een verre plek dichtbij reviewen. Ik lees heel veel young adult boeken, maar meestal wel in het genre dystopian of post-apocalyptisch. Zie ik een vraagteken boven je hoofd?

Kleine uitleg. Post-apocalyptisch boeken spelen zich af vlak voor en tijdens of kort na een (bijna) totale vernietiging van de aarde.  In dystopische boeken is de apocalyptische gebeurtenis al een tijd geleden gebeurd en is een nieuw soort samenleving ontstaan. Misschien denk je ‘zijn hier dan veel boeken over?’ Ja – echt enorm veel! Niet alleen in het young adult genre overigens; denk ook aan boeken als 1984 of The Handmaids Tale.

Goed, terug naar de oproep voor recensenten van Een verre plek dichtbij, want daar ging het om. Ook een young adult boek, maar van een subgenre wat ik eigenlijk zelden tot nooit lees. Leuk dus, maar ik vind het ook altijd wel spannend om een boek te recenseren, want wat nou als ik het boek echt niets vind? Kan en mag ik dan eerlijk zijn? Dat mag – mits onderbouwd. Gelukkig. Maar mijn zorg bleek in dit geval voor niets te zijn, want ik heb genoten van het boek. Waar het over gaat? Hierbij mijn review – mocht je het ook willen lezen: vanaf vandaag is het boek ook te koop bij alle bekende boekwinkels.

Recensie Een verre plek dichtbij

Als ze bijna thuis in New York zijn na een vakantie, verandert het leven van de broers Dylan en Griff van het ene op het andere moment. Ze belanden in een dodelijk auto-ongeluk; waarbij de ouders van de broers overlijden. De ouders van Dylan en Griff werkten als docent Engels en hadden banen over de hele wereld; hun laatste baan was in New York. Oorspronkelijk kwamen ze uit Wales en daar gaan Dylan en Griff dan ook heen, naar tante Dee en oom Owen, die wonen in Aberystwyth en die ze alleen kennen van de boekenbonnen die ze ieder jaar voor hun verjaardag kregen.

Het verhaal wordt verteld door Dylan; Griff kan bijna niet praten over wat er is gebeurd. Dylan wil zich groot houden voor zijn jongere broertje en wil hem beschermen. Als Dylan het zelf echt niet meer ziet zitten, dan trekt hij zich terug. Dit wordt in het boek steeds op een bijzondere manier aangegeven, zodat je weet dat Dylan even ontsnapt aan de werkelijkheid.

En in plaats van tussen de voetgangers op de smalle, drukke stoep door te lopen schakelde ik over naar een andere frequentie en ging ik ergens anders naartoe.

En plotseling was ik

op

de

top

van

een

heuvel.

Of was het een echte berg?

Ergens halverwege het boek dacht ik ‘er klopt iets niet aan Dylan, hoe zit dit?’ Hier meer over vertellen kan niet zonder een belangrijk deel van het plot te verraden. Dat zul je dus zelf moeten uitvinden tijdens het lezen van het boek. Het geeft het verhaal wel net nog iets extra’s. Voor mensen die weten dat ze snel huilen bij een boek nog een tip: zet een doos tissues naast je neer…

 

Fotocredits
Openingsfoto: Sven Fischer voor Unsplash
Cover: Harper Collins Young Adult

Het boek: de schrijfplek

In mijn blog over de stukjes die op hun plek vallen ben ik nog een belangrijk stukje vergeten. Ongeveer rond de tijd dat wij op vakantie gingen, kreeg ik een mail van Jedida. Ze vroeg me of ik ervaring heb met het publiceren van boeken; de eerlijkheid gebood mij te zeggen dat hoewel ik enorme aspiraties heb met mijn eigen boek, ik nog geen feitelijke ervaring heb. Ik verwees haar door naar DrsPee en de snel startende cursus Structuur (waar ik me dus ook voor inschreef en geloof me: aanrader!) en voegde er aan toe dat ik wel graag ervaringen zou uitwisselen over hoe je gemotiveerd blijft tijdens het hele schrijfproces. Een afspraak was geboren en zo zaten we zo’n twee weken geleden bij Brasserie Buitenhuis om ervaringen uit te wisselen. En: om plannen te bespreken om samen aan de slag te gaan. Gewoon, structureel eens per week een paar uurtjes samen schrijven, los van thuis, internet, de dagelijkse sleur, op een vast moment in de week. Geen hele dagen, maar gewoon een paar uur.

Twee blije gezichten na de eerste afspraak – onze #schrijfplek is gevonden!

Vandaag was onze eerste schrijfsessie; lekker op het terras van opnieuw Brasserie Buitenhuis; want dat wordt onze #schrijfplek. En: Martha aka DrsPee herself schoof ook aan. En dat is ook precies onze bedoeling: onze schrijfplek  delen met andere (aspirant) schrijvers. Misschien denk je nu ‘wat levert dat dan op, die paar uur samen schrijven?’ Eerlijk is eerlijk: dat heb ik me ook vaak afgevraagd als ik las over andere schrijfgroepen. Maar nadat ik met de Structuur-cursus in een paar uur meer bereikte dan in alle jaren daarvoor, was ik er al van overtuigd dat je niet per se hele dagen nodig hebt om verder te komen met je verhaal; je hebt vooral structuur nodig. Voor mij is het daarnaast belangrijk om regelmaat in te bouwen in het schrijven en niet na iedere tegenslag weer weken te stoppen. Want dan kom ik dus nooit verder; dan moet ik iedere keer weer opnieuw bedenken ‘waar was ik, wie zijn ook weer mijn personages, welke tone of voice heb ik ook weer gekozen? Zal ik toch niet verder gaan met verhaal Y, want dat is toch makkelijker.’

Misschien denk je ‘Voelt dat dan niet geforceerd, een beetje in stilte achter je laptop op zo’n terras zitten?’ Ons idee is om voorafgaand aan het schrijven ook ervaringen met elkaar te delen. Waar ben je in je proces, waar gaat je boek over (als je  dat al wil delen), waar loop je vast – kortom alles wat je wil delen over je schrijfproces kun je kwijt. En misschien ligt het aan mij, maar vooral het delen vind ik dus heel fijn. Want dan blijkt dat ik niet de enige ben die maar eerst haar mailbox gaat opschonen of de bestanden opnieuw gaat ordenen alvorens te gaan schrijven (#schrijfontwijkendgedrag – schuldig!). En dan blijkt ook dat ik niet de enige bent die de vraag ‘en wat nou als niemand het wil publiceren?’ maar lastig vind om over na te denken. Want tsja – je stopt toch je ziel en zaligheid in dat boek.

Aan het werk schrijven!

Op een gegeven moment werden de laptops gepakt en gingen we aan de slag; ik verdubbelde mijn aantal pagina’s (ok – niet zo lastig nog, van 3 naar 6 – maar toch! Progressie!) en moest zelfs een keer lachen om mijn eigen verhaal. En dat werd toegejuichd; hoe fijn is dat? Af en toe zei een van ons iets en na twee uur werken was eigenlijk iedereen tevreden. Met Jedida sloot ik af met een wijntje in de zon – want Buitenhuis is ook nog eens een heerlijke plek om te mogen schrijven. Ik fietse naar huis met een hoofd vol inspiratie, een idee voor twee blogs (ja, daarvan is dit er een) en het gevoel dat deze week goed is begonnen. Wat wil een mens nog meer?

Meer leden – dat willen we graag. Dus denk je nou ‘ik wil ook aansluiten’ – eenmalig of structureel: reageer vooral. Onze volgende afspraak is op 27 augustus om 14u; bij Buitenhuis aan het Valkenburgse meer.