Categorie archief: Nederland

De Marathon: terugblik

Het is inmiddels precies 4 weken geleden. De marathon van Rotterdam. Ik beloofde in mijn wedstrijdverslag een terugblik. En dat had ik vandaag willen beginnen met mijn volgende wapenfeit – de Urban Trail van Rotterdam. Die was vandaag – een loopje dat vooral voor de lol is, want je loopt door allerlei bekende gebouwen. Het gaat niet om de tijd, maar om de mooie route. Een route vol hindernissen en vol trappen. En daarom ging ik niet. Want hoe mooi die route me ook leek – mijn benen willen nog niet zo. Ik loop wel weer, maar gisteren moest ik na 2 kilometer toch echt toegeven dat mijn kuiten niet wilden. Of het nog de nasleep van de marathon is, ik weet het niet. In de hardloop-groep wordt gezegd dat het kan. Ik geloof het – wel een beetje half, want hé ik had maar 2 dagen spierpijn. Dus hoezo is dat zo’n aanslag op je lijf, dan moet je toch meer pijn hebben? Maar iets heb ik wel geleerd in de afgelopen periode: luisteren naar je lijf. Soms zit iets er even niet in. En rust = ook trainen.*

Startnummer ophalen – de zenuwen begonnen toen echt

Lange duurlopen

Geen heroisch wedstrijdverslag dus om mijn terugblik mee te beginnen. Wel nog steeds een verwonderd gevoel – dat ik dat heb gedaan, ruim 42 kilometer hardlopen! En eigenlijk, eigenlijk viel het voorbereiden me niet tegen. Ja ik riep een keer ‘ik doe dit nooit meer!’ en dat was in een drukke week, waarin ik echt dacht ‘hoe pas ik die drie keer lopen nu weer in mijn werkschema in?’ Maar de echt lange duurlopen gingen bijna allemaal goed. De eerste keer 30 kilometer weet ik nog heel goed en die voelde geweldig. Ik ging voor minimaal 25, maar besloot dat die 30-er er toch een keer moest komen. De 35 kilometer – de georganiseerde Road Through Rotterdam (zelfs met medaille) – was zwaar, maar ook volop genieten. Ik mis die duurlopen nu ook echt. Ik heb een keer 10 kilometer gelopen sinds 9 april en wat voelde dat lekker. Ik hoop dat ik ergens in mei nog een 15 kan lopen – gewoon voor mezelf, omdat het kan en het zo enorm lekker voelt.

Road Through Rotterdam – georganiseerd door de RMD-groep

Afspraken en alcohol

Het allerlekkerste na een wedstrijd in de zon: een Radler!

Het plannen was dus soms lastig. Zeker als er ook feestjes of concerten waren. Maar het lukte. En eigenlijk heeft het me minder moeite gekost dan ik had verwacht. Ja ik ben minder weg geweest – je moet ook af en toe slapen – maar ik heb ook genoeg dingen wel gedaan. Keuzes maken – ik ben er niet goed in, maar het moest nu gewoon. En dat gaf me gek genoeg ook rust.

Ook was ik bang voor het niet mogen drinken. Of niet mogen – je mag natuurlijk alles, maar ja alcohol heeft wel echt een slechte invloed op mijn loopprestaties. Nu is het niet zo dat ik dagelijks of zelfs wekelijks drink. Alleen als ik drink… ja dan is er niet altijd een rem. En die moest ik soms wel hebben. Maar ook dat viel me eigenlijk mee. En een tip van mij voor als je toch ook denkt ‘ik kan de alcohol toch niet helemaal laten staan’: drink Radler. Of een ander licht biertje. Wijn en hardlopen gaat bij mij minder goed samen 🙂

Twijfels

Viel er dan ook wat tegen? Ja zeker! Mezelf blijven motiveren – ook als het regende, ook als ik ’s avonds in het donker moest lopen. Dat laatste, dat is echt niets voor mij. Dan ging ik nog wel eens op die stomme loopband – maar nee dat is ook niets voor mij. Iets anders dat ik lastig vond, was het vertrouwen blijven hebben dat ik a) genoeg getraind had en b) de juiste weg had gekozen. Had ik niet toch bij een loopgroep moeten gaan? Was het niet slap om na een keer een georganiseerde loop daarna alles alleen te lopen? Ging ik het nog wel halen nadat ik in december een week of twee nauwelijks liep? Was het echt wel slim, die marathon, met mijn bouw en gewicht?

Na de race: gratis ijsje in ruil voor een foto met mijn medaille!

Fans

Ik twijfelde behoorlijk vaak – maar ik had een schare trouwe fans die altijd bereid waren mij moed in te praten. Daarmee bedoel ik iedereen die geluisterd heeft op welke manier dan ook naar mijn verhalen. Of die ‘geleden’ heeft omdat ik niet kon of niet wilde afspreken. Of die ik belde omdat mijn horloge niet wilde wat ik wilde (nogmaals dank G.!). Een paar mensen wil ik wel even extra bedanken!

  • Allereerst de mensen van de RMD-groep op Facebook. Ga je ooit de marathon van Rotterdam lopen: ga bij deze groep! Wat een informatie en wat een enthousiasme. En ook: wat een humor. Want je moet jezelf niet altijd serieus nemen, ook niet in de voorbereiding op een marathon.
  • Monique van De Hardloopwinkel Rotterdam – tevens voorloper bij de enige officiële trainingsloop die ik deed. Altijd eerlijk, altijd goede adviezen. Wie weet sluit ik ooit aan bij je trainingen 😉
  • Mensen van verschillende hardloopblogs die ik lees – met name Saskia en Patricia. Ik ken ze niet echt – al heb ik met Patricia ooit gelopen bij de Hardloopdames in Rotterdam – , maar het voelt wel zo. Soms dezelfde twijfels, soms andere – maar altijd inspirerend.
  • Personal trainer Varujean – altijd vol vertrouwen dat ik het kon (ook al duurde het iets langer dan gepland voor ik me uiteindelijk inschreef), streng als het moest en vooral in staat om de krachttraining toch leuk te maken. En ervoor te zorgen dat ik volgens iemand die ik niet bij naam zal noemen niet meer loop als een huisvrouw. Vond ik persoonlijk wel een compliment 🙂
  • Loopvriend S. – voor alle maandagen dat we elkaar hebben bijgepraat, voor alle adviezen (die ik dan soms nog bij anderen ging verifieren… eigenwijs hè), voor de informatie over loopjes die al dan niet passen in de voorbereiding. Toen je in 2016 je startnummer ging halen wist ik zeker dat ik ook wilde – toen ik je rond de 36 KM zag wist ik bijna zeker dat ik niet wilde. Wat ben ik blij dat we op afstand samen de voorbereiding konden doen. En dat we die eerste kilometers samen hebben gedaan. Wie weet ooit nog eens 🙂
  • En natuurlijk mijn eega – vanwege het rotsvaste vertrouwen, de trots die ik zag als ik weer een doel(tje) bereikt had, het meedenken over lastige eetkwesties, mee nadenken over trainingen, het nooit boos worden als ik zei ‘nee dat kan niet, want ik moet lopen,’ de strenge boodschap van 8 april (geen zin is geen reden om te stoppen) en natuurlijk ook voor het meelopen op 9 april. Als je ooit zelf gaat lopen dan ehm, nou dan hoop ik dat je niet meteen heel hard gaat 😉

En natuurlijk: iedereen die 9 april langs de kant stond. Zonder jullie was het niet gelukt. Maar dat heb ik al gezegd en geschreven toch? 🙂

De eerste kilometers samen met loopmaatje S. Geweldig gevoel!

En nu?

Nog voor ik over de finish ging zei ik dat ik het nog een keer ging doen. Dat denk ik nog steeds. Alleen weet ik nog niet wanneer. De pijntjes geven aan dat het niet niks is voor je lijf, zo’n marathon. Dus of het verstandig is om het in Eindhoven nog een keer te doen, dit najaar? Ik weet het nog niet. Prachtig natuurlijk – de vijfde deelname en dan ook nog mijn geboortestad. Genieten van de sfeer op Stratums Eind, weten dat er veel mensen bij kunnen zijn, mee kunnen fietsen. Maar ook weten dat ik de hele zomer zal moeten doortrainen – moeten ja, niet lekker kijken wat ik wanneer loop, maar weer plannen. Ik riep heel hard en enthousiast ja vlak na de finish – maar nu zeg ik dat ik er toch nog even over ga nadenken. Eerst maar weer eens lekker kunnen lopen, zonder pijntjes. Genieten dat ik deze mooie sport mag uitoefenen. En dat ik gewoon echt, echt, echt die marathon heb gelopen. Ik ga nog even naar mijn medaille kijken hoor 😉

 

Supporters – wat zijn jullie belangrijk!

* Rust = ook trainen vind ik nog steeds een lastig concept. Maar ik probeer het wel serieus te nemen. Lukt niet altijd. Maar proberen is stap 1 denk ik dan maar…

Oplage

Vrijdagochtend liep ik in het Cardcetera-pakhuis rond om een zakelijke bestelling in te pakken. Daar moet u zich niet te veel bij voorstellen hoor, bij dat pakhuis. Het is eigenlijk gewoon het berghok van ons appartement. Mijn woordkeuze en ambities voor Cardcetera lopen niet altijd gelijk met de realiteit. En dat is precies wat ik vanochtend dacht. Zo’n vier jaar geleden begon ik met het eigen merk, Cardcetera Cards. Het allerprilste begin bestond uit twee foto’s die mijn eega had gemaakt van bloemetjes in Oostenrijk. Een foto een beetje artistiek, de ander van een bloempje wat we gewoon erg mooi vonden. Ik deed de uitspraak dat de oplage van een van die twee kaarten in een jaar tijd uitverkocht zou zijn. Mijn eega had daar zo zijn twijfels over en we sloten een weddenschap. Die ik grandioos verloor…. Nu moet u weten dat een oplage bestaat uit zo’n 600 kaarten. Iets meer nog, maar er zit altijd wel een stapeltje beschadigde kaarten in zo’n doos. En dat is best veel. Er zijn best klanten die meerdere exemplaren van een kaart kopen – maar meestal is 10 toch wel het maximum. Een enkele keer doet iemand een speciale bestelling. Zo mocht ik al eens kaarten leveren voor een verloving, bruiloft en geboorte. Bij een stel – hoe leuk is dat? Maar dat zijn zelden Cardcetera Cards. En de wholesale – niet dat ik daar toen al over nadacht – dat loopt best leuk, maar ook daar hebben we het niet over honderden kaarten per keer van een motief.

Enfin, ik heb dus nog best veel exemplaren van die eerste twee kaarten over. Van best veel kaarten trouwens. Maar vrijdag, tijdens het verzamelen van die zakelijke bestelling, kwam ik er achter dat er zo waar twee kaarten echt bijna op zijn. En dat was toch wel even een ‘jeej!’ moment. Nu is het niet helemaal de eerste keer dat een Cardcetera kaart uitverkoopt. Toevallig gebeurde dat eerder vorige week met een kaart uit mijn nieuwe quotes-collectie. Maar die laat ik in een ‘iets’ kleinere oplage drukken. Dus dat telt toch niet echt helemaal mee. Dit zijn kaarten met een volledige oplage en dat voelt toch wel als een serieuze mijlpaal.

Een kaart uit het eerste jaar van Cardcetera Cards, gemakt door Els en nu bijna uitverkocht!
Een kaart uit het eerste jaar van Cardcetera Cards – vanaf het begin populair bij klanten en resellers. Gemaakt door Els en nu bijna uitverkocht!

Mensen die nog nooit van Cardcetera hebben gehoord zijn wel eens verbaasd over mijn ‘winkeltje.’ Dan wil ik eigenlijk beginnen te sputteren dat het een volwaardige winkel is, laat dat –tje maar weg – met een omvangrijke klantenkring, veel nieuwsbrieflezers en zelfs mensen die enthousiast worden als ze ‘Astrid van Cardcetera’ ontmoeten of een kaart van mij krijgen. Maar meestal knik ik vooral en begin ik een verhaal over hoe kaartjes sturen veel persoonlijker sturen is dan appjes of mailtjes sturen. Wat sommigen dan aannemen (en ook gaan doen), maar wat anderen toch als een wonderlijk tijdverdrijf zien. En zo zien ze mijn winkeltje dan ook.

Maar op momenten zoals vanochtend denk ik dan wel ‘zie je wel!’ Het kost soms wat tijd (understatement) en soms denk ik ook wel ‘hoe ga ik dit nu weer voor elkaar krijgen’- maar wat voelt het goed als het lukt! En wat geeft het een boost om nog maar wat nieuws te gaan proberen: een vacature openzetten. Woehoe! Op naar nieuwe mijlpalen!

Een van mijn persoonlijke favorieten, maar van deze heb ik er nog heul veul over!
Een van mijn persoonlijke favorieten, maar van deze heb ik er nog heul veul over!

Een kennismaking met…. Mirjam!

Lieve Mirjam,

Eerste kaartje MirjamIk doe gewoon net alsof ik in mijn dagboek schrijf – mijn dagboek had ook altijd een naam. Het voelt een beetje gek om zo maar te beginnen – geen van jouw lezers weet wie ik ben, misschien dat een paar van mijn lezers weten wie jij bent dankzij je blogs voor Cardcetera. En ach, eigenlijk kennen wij elkaar ook nog niet zo goed – dus ik zie onze bloguitwisseling ook als een manier om elkaar beter te leren kennen. Hoewel we elkaar nog niet heel vaak hebben gezien, toch voelt het wel alsof ik schrijf aan (voor?) een goede vriendin. Want wat is het altijd gezellig als we elkaar zien – de mondjes staan geen moment stil. We kletsen, of we eten – nee niet beide tegelijk, want dat is niet netjes. Toch? De tijd vliegt voorbij, net als de ideeën. Toch komen de beste ideeën soms pas na ons afscheid. Zoals het idee om blogs uit te gaan wisselen, maar ook de vorm daarvan. Want jij stelde voor om onze gedeelde liefde voor het ouderwetse, handgeschreven kaartje te combineren met de moderne social media, meer in het bijzonder onze beide blogs. Een vraag op een kaartje, een antwoord op een blog. Ja – ik wil, wat een mooi idee!

Helemaal een mooi idee omdat ik regelmatig de vraag krijg of ik als liefhebber van kaartjes dan een hekel heb aan de moderne communicatiemiddelen. Daar moet ik altijd wel om lachen – als ik daar een hekel aan zou hebben, waarom zou ik dan a) een webwinkel hebben en b) al geruime tijd een blog schrijven. Nee hoor – ik heb geen hekel aan de moderne tijd en bijbehorende social media. Soms wel een beetje, omdat het allemaal zo makkelijk is. Het feit dat ik op Facebook alleen maar leuke foto’s van cruiseschepen en pakketjes kaarten deel, betekent niet dat er nooit iets vervelends gebeurt. Alleen praat ik daar liever in persoon met mensen over, in plaats van alles op Facebook te zetten. Als ik na een lange dag thuiskom en ik vind een gezellig kaartje in de bus, dan kan ik daar echt nog een paar keer naar kijken die avond. Toch een ander gevoel dan een whatsappje hoor. Of herken jij dat niet?

Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat alle veranderingen in moderne communicatiemiddelen bij mij wel op enige weerstand kunnen rekenen. Ik ben de overgang van Windows XP naar Vista nog maar net te boven – inmiddels is er al Windows 10. En snap ik net hoe ik irritante piepjes op mijn telefoon kan uitzetten (lees: heb ik eindelijk tijd genomen om er meer dan 30 seconden me in te verdiepen hoe dat ding eigenlijk werkt…) gaat hij kapot! Kan ik weer opnieuw beginnen…. Soms denk ik op zo’n moment wel dat ik oud word overigens. Met een kaartje heb je dat soort dingen niet. Nog niet moet ik zeggen – want in 2017 gaat de helft van de brievenbus weg! Dat zal nog een flinke opschudding geven in mijn leventje….

Lig je al bij de brievenbus te wachten op mijn kaartje? En ben je al benieuwd welke vraag daarop staat?

 

Lieve groetjes van Astrid

Meer weten? Volg dan ook het blog van Mirjam – waarop zij zal reageren op mijn kaartje en bijbehorende vraag. Volgende maand volgt hier het volgende blog aan Mirjam.