Categorie archief: Nederland

Schrijfvakantie – dag 2

Dag twee staat in het teken van personages. Tijdens dag 1 ben ik er al achter gekomen dat mijn personages nog wat scherper kunnen. Op zijn zachtst gezegd. Een tipje van de sluier is hier wel nodig – al zien mijn trouwe lezers dit misschien wel aankomen… mijn boek gaat (in zijn huidige vorm) over een vrouw die naar Oostenrijk gaat met haar man. Waar het uiteindelijk om gaat is de ontwikkeling die de vrouw daar doormaakt; haar perspectief dus, haar blik op wat er is gebeurd. Maar wat ik niet weet is hoe het moest eindigen. En daar hadden we in dag 1 een heel duidelijk gesprek over – want je moet weten wat er aan het einde van de regenboog ligt. Want weet je dat niet, dan weet je ook niet of het wel de moeite is om door te zoeken naar dat einde. Of in de kader van het boek: of het wel de moeite is om door te lezen. Want is mijn vrouw – naam nog onbekend – aan het einde geen steek veranderd, waarom heb jij – als lezer – je dan door al die pagina’s heen geworsteld? Kortom wat is haar drijfveer, waarom blijft ze maar op weg, hoeveel hindernissen er ook zijn en hoe ver dat einde van die regenboog maar weg blijft.

 

Ik wist het dus nog niet zo goed, wat zou er dan staan? Een pot vol goud? Een berg kansen? Of misschien wel een modderpoel, of een ravijn? Ik moest het wel weten of achterhalen, dat was de boodschap van dag 1. En om dat te weten, is het nodig om je hoofdpersoon te leren kennen. Aha, dacht ik, makkie – want dat ben ik. Rood licht – nee dus. Want ik ben (ruim) acht jaar na dato een ander mens dan de Astrid die ik was toen ik naar Innsbruck vertrok. Daarnaast schrijf ik niet over Astrid, maar over een andere mevrouw – want ik schrijf immers een roman, geen autobiografie. Plus, ik stop er allemaal dingen in die ik veel later heb bedacht en heb ervaren. Ik moet mezelf gaan zien als personage, zonder voorkennis. En dat is lastig. Nee, dat is gewoon gruwelijk ingewikkeld.

 

Daar zou ik nu kunnen stoppen – want heel even dacht ik ‘kan ik dat eigenlijk wel, van mezelf als persoon afstappen, met alle emoties en de feitelijke gebeurtenissen? Afstand nemen, analyseren, een personage samenstellen en dan in de huid kruipen van dat personage?’ Maar vandaag ging het na de ochtendsessie over personages verder met mijn een op een sessie met Marelle in de middag. En lieve lezers, ik was dus gewoon echt gruwelijk zenuwachtig. En eigenlijk gebeurde dat waar ik bang voor was. Of eigenlijk, gebeurde niet helemaal dat wat ik wilde dat zou gebeuren. Want wat ik natuurlijk wilde was dat Marelle zou zeggen ‘briljant! Schrijf door, stuur het op naar een uitgever, nee sterker nog ik regel die uitgever voor je.’ Maar wat ze zei was ‘ik voel het niet helemaal’ en wat ik daarvan maakte was ‘begin maar opnieuw.’ En ja daar zit een hele wereld tussen – dus ik leg het uit.

Voor de schrijfvakantie stuurde ik een stukje van mijn verhaal op. Het was geen stukje waarvan ik dacht ‘het is af’, maar het was wel een stukje waarvan ik dacht ‘dit is mijn stijl, zo loopt het verhaal.’ Het verhaal baseerde ik voor een groot deel op de blogs die ik schreef op Vrouw van een wetenschapper – met een lichte aanpassing. Maar: die blogs, die waren natuurlijk gecensureerd. Want ik vertelde daarin echt niet over de keren dat ik dacht ‘wat hebben we vredesnaam gedaan – hoe zijn we hier beland? Wil ik vandaag wel opstaan?’ Soms wel een beetje – maar altijd met de mantel der liefde bedekt. En je begrijpt misschien wel: met nog een aantal jaar mijmeren over en reflecteren op, is er ook nog een laagje ‘het viel toch allemaal best wel mee?’ overheen gedwarreld en heb ik de stukjes die eigenlijk totaal niet in elkaar pasten wel in elkaar gevoegd. Soms door ze compleet te verzagen…

Lang verhaal kort: op dag 2 schreef ik niet zo veel. Eigenlijk raakte ik totaal van het pad op deze dag. Maar ik zag ook een licht. Namelijk dat als ik echt van mijzelf en de feitelijke gebeurtenissen durf af te stappen, er ook een heleboel kansen zijn. Zeker als ik ook probeer om terug te halen hoe ik me toen voelde. Maar dan zal ik a) een duidelijke drijfveer moeten bedenken en b) een dikke vette streep moeten zetten door alles wat ik dacht af te hebben. De werkzaamheden voor dag 3 zijn dus al duidelijk… Gelukkig is dat een vrije schrijfdag – kan ik toch die meters gaan maken….

Het boek: de naam van je hoofdpersoon

Een van de tegenslagen bij het schrijven van mijn boek is de naam van mijn hoofdpersoon. Redelijk essentieel toch, zou ik zo denken, een goede naam. Nu heb ik een naam, zowel voor de vrouw als de man. En tsja je moet ze een keer delen die namen, maar dat vind ik nog best een beetje spannend. Een tijdje terug zag ik een leuk spelletje op een site die ik volg: je zet de naam erop en anderen reageren met de associatie die ze bij deze naam hebben. Ik deelde dus de naam van mijn heldin, mijn pas geschapen en tot in details uitgedachte hoofdpersoon. Dit was een van de reacties, nee dit was de eerste reactie die ik kreeg op mijn naam:

Boerendochter, poezenvrouwtje van tegen de 60. Al jong weduwe geworden. Werkt in de kringloopwinkel en vrijwilligt in het bejaardenhuis.

Waarbij iemand anders reageerde met:

Wat hij zegt maar dan de Wereldwinkel ipv kringloopwinkel en ze heeft een papegaai.

 

Slik. Daar zit je dan, met je hoofdpersoon van rond de 30, die bepaalt geen weduwe is en ook niet dol is op de kringloopwinkel, laat staan dat ze er werkt, geboren en getogen in de stad. En die, als ze al een huisdier zou hebben, zeker geen vogel zou hebben. Ik twijfel nog altijd over de naam, maar vervelender nog: ik dacht direct ‘als ik al geen naam kan bedenken voor mijn hoofdpersoon, waarom denk ik dan dat ik überhaupt een boek kan schrijven?’ Ja ik weet het, een beetje een dramaqueen heb ik wel in me en die meedogenloze normen helpen ook niet mee. Na deze grote deceptie schreef ik twee weken lang dus geen woord.

En toen waren daar de dames van de schrijfplek. Die helemaal begrepen waarom ik dit niet leuk vond. Die ook begrepen waarom ik twijfelde. Die zeiden dat de naam van een hoofdpersoon ook gewoon lastig te bepalen is. En die zeiden dat ik me hier vooral niet door tegen moest laten houden. Met zoek en vervang heb je de naam op het laatst namelijk alsnog zo vervangen. Kijk. Daar heb ik wat aan. Concreet advies. Nu schrijf ik door. Met gewoon die naam voor mijn hoofdpersoon nog in mijn concept.

Maar waar ik nou benieuwd naar ben: aan welke naam denk jij bij de hier boven aangehaalde reactie? Eens kijken of het spelletje ook andersom werkt… O en voor de mensen met voorinformatie: niet verraden hè, die naam. Ik ben namelijk erg benieuwd of iemand de naam raadt met deze beschrijvingen.

Review: Een verre plek dichtbij

Ik ben gek op lezen, dat weten jullie inmiddels wel. En ik ben altijd op zoek naar manieren om andere boeken te lezen dan de boeken die ik normaal zelf zou kiezen. Zo schreef ik een hele tijd boekanalyses voor Biblion, kijk ik regelmatig in weggeefbibliotheken, zit ik in twee boekenclubs (al zijn die niet altijd even actief, dat geef ik meteen toe) en probeer ik af en toe een boek te winnen wat ik dan mag recenseren. Dat lukt zelden, maar hoera: in augustus mocht ik voor Harper Collins Young Adult Een verre plek dichtbij reviewen. Ik lees heel veel young adult boeken, maar meestal wel in het genre dystopian of post-apocalyptisch. Zie ik een vraagteken boven je hoofd?

Kleine uitleg. Post-apocalyptisch boeken spelen zich af vlak voor en tijdens of kort na een (bijna) totale vernietiging van de aarde.  In dystopische boeken is de apocalyptische gebeurtenis al een tijd geleden gebeurd en is een nieuw soort samenleving ontstaan. Misschien denk je ‘zijn hier dan veel boeken over?’ Ja – echt enorm veel! Niet alleen in het young adult genre overigens; denk ook aan boeken als 1984 of The Handmaids Tale.

Goed, terug naar de oproep voor recensenten van Een verre plek dichtbij, want daar ging het om. Ook een young adult boek, maar van een subgenre wat ik eigenlijk zelden tot nooit lees. Leuk dus, maar ik vind het ook altijd wel spannend om een boek te recenseren, want wat nou als ik het boek echt niets vind? Kan en mag ik dan eerlijk zijn? Dat mag – mits onderbouwd. Gelukkig. Maar mijn zorg bleek in dit geval voor niets te zijn, want ik heb genoten van het boek. Waar het over gaat? Hierbij mijn review – mocht je het ook willen lezen: vanaf vandaag is het boek ook te koop bij alle bekende boekwinkels.

Recensie Een verre plek dichtbij

Als ze bijna thuis in New York zijn na een vakantie, verandert het leven van de broers Dylan en Griff van het ene op het andere moment. Ze belanden in een dodelijk auto-ongeluk; waarbij de ouders van de broers overlijden. De ouders van Dylan en Griff werkten als docent Engels en hadden banen over de hele wereld; hun laatste baan was in New York. Oorspronkelijk kwamen ze uit Wales en daar gaan Dylan en Griff dan ook heen, naar tante Dee en oom Owen, die wonen in Aberystwyth en die ze alleen kennen van de boekenbonnen die ze ieder jaar voor hun verjaardag kregen.

Het verhaal wordt verteld door Dylan; Griff kan bijna niet praten over wat er is gebeurd. Dylan wil zich groot houden voor zijn jongere broertje en wil hem beschermen. Als Dylan het zelf echt niet meer ziet zitten, dan trekt hij zich terug. Dit wordt in het boek steeds op een bijzondere manier aangegeven, zodat je weet dat Dylan even ontsnapt aan de werkelijkheid.

En in plaats van tussen de voetgangers op de smalle, drukke stoep door te lopen schakelde ik over naar een andere frequentie en ging ik ergens anders naartoe.

En plotseling was ik

op

de

top

van

een

heuvel.

Of was het een echte berg?

Ergens halverwege het boek dacht ik ‘er klopt iets niet aan Dylan, hoe zit dit?’ Hier meer over vertellen kan niet zonder een belangrijk deel van het plot te verraden. Dat zul je dus zelf moeten uitvinden tijdens het lezen van het boek. Het geeft het verhaal wel net nog iets extra’s. Voor mensen die weten dat ze snel huilen bij een boek nog een tip: zet een doos tissues naast je neer…

 

Fotocredits
Openingsfoto: Sven Fischer voor Unsplash
Cover: Harper Collins Young Adult