Categorie archief: Nederland

Oplage

Vrijdagochtend liep ik in het Cardcetera-pakhuis rond om een zakelijke bestelling in te pakken. Daar moet u zich niet te veel bij voorstellen hoor, bij dat pakhuis. Het is eigenlijk gewoon het berghok van ons appartement. Mijn woordkeuze en ambities voor Cardcetera lopen niet altijd gelijk met de realiteit. En dat is precies wat ik vanochtend dacht. Zo’n vier jaar geleden begon ik met het eigen merk, Cardcetera Cards. Het allerprilste begin bestond uit twee foto’s die mijn eega had gemaakt van bloemetjes in Oostenrijk. Een foto een beetje artistiek, de ander van een bloempje wat we gewoon erg mooi vonden. Ik deed de uitspraak dat de oplage van een van die twee kaarten in een jaar tijd uitverkocht zou zijn. Mijn eega had daar zo zijn twijfels over en we sloten een weddenschap. Die ik grandioos verloor…. Nu moet u weten dat een oplage bestaat uit zo’n 600 kaarten. Iets meer nog, maar er zit altijd wel een stapeltje beschadigde kaarten in zo’n doos. En dat is best veel. Er zijn best klanten die meerdere exemplaren van een kaart kopen – maar meestal is 10 toch wel het maximum. Een enkele keer doet iemand een speciale bestelling. Zo mocht ik al eens kaarten leveren voor een verloving, bruiloft en geboorte. Bij een stel – hoe leuk is dat? Maar dat zijn zelden Cardcetera Cards. En de wholesale – niet dat ik daar toen al over nadacht – dat loopt best leuk, maar ook daar hebben we het niet over honderden kaarten per keer van een motief.

Enfin, ik heb dus nog best veel exemplaren van die eerste twee kaarten over. Van best veel kaarten trouwens. Maar vrijdag, tijdens het verzamelen van die zakelijke bestelling, kwam ik er achter dat er zo waar twee kaarten echt bijna op zijn. En dat was toch wel even een ‘jeej!’ moment. Nu is het niet helemaal de eerste keer dat een Cardcetera kaart uitverkoopt. Toevallig gebeurde dat eerder vorige week met een kaart uit mijn nieuwe quotes-collectie. Maar die laat ik in een ‘iets’ kleinere oplage drukken. Dus dat telt toch niet echt helemaal mee. Dit zijn kaarten met een volledige oplage en dat voelt toch wel als een serieuze mijlpaal.

Een kaart uit het eerste jaar van Cardcetera Cards, gemakt door Els en nu bijna uitverkocht!
Een kaart uit het eerste jaar van Cardcetera Cards – vanaf het begin populair bij klanten en resellers. Gemaakt door Els en nu bijna uitverkocht!

Mensen die nog nooit van Cardcetera hebben gehoord zijn wel eens verbaasd over mijn ‘winkeltje.’ Dan wil ik eigenlijk beginnen te sputteren dat het een volwaardige winkel is, laat dat –tje maar weg – met een omvangrijke klantenkring, veel nieuwsbrieflezers en zelfs mensen die enthousiast worden als ze ‘Astrid van Cardcetera’ ontmoeten of een kaart van mij krijgen. Maar meestal knik ik vooral en begin ik een verhaal over hoe kaartjes sturen veel persoonlijker sturen is dan appjes of mailtjes sturen. Wat sommigen dan aannemen (en ook gaan doen), maar wat anderen toch als een wonderlijk tijdverdrijf zien. En zo zien ze mijn winkeltje dan ook.

Maar op momenten zoals vanochtend denk ik dan wel ‘zie je wel!’ Het kost soms wat tijd (understatement) en soms denk ik ook wel ‘hoe ga ik dit nu weer voor elkaar krijgen’- maar wat voelt het goed als het lukt! En wat geeft het een boost om nog maar wat nieuws te gaan proberen: een vacature openzetten. Woehoe! Op naar nieuwe mijlpalen!

Een van mijn persoonlijke favorieten, maar van deze heb ik er nog heul veul over!
Een van mijn persoonlijke favorieten, maar van deze heb ik er nog heul veul over!

Een kennismaking met…. Mirjam!

Lieve Mirjam,

Eerste kaartje MirjamIk doe gewoon net alsof ik in mijn dagboek schrijf – mijn dagboek had ook altijd een naam. Het voelt een beetje gek om zo maar te beginnen – geen van jouw lezers weet wie ik ben, misschien dat een paar van mijn lezers weten wie jij bent dankzij je blogs voor Cardcetera. En ach, eigenlijk kennen wij elkaar ook nog niet zo goed – dus ik zie onze bloguitwisseling ook als een manier om elkaar beter te leren kennen. Hoewel we elkaar nog niet heel vaak hebben gezien, toch voelt het wel alsof ik schrijf aan (voor?) een goede vriendin. Want wat is het altijd gezellig als we elkaar zien – de mondjes staan geen moment stil. We kletsen, of we eten – nee niet beide tegelijk, want dat is niet netjes. Toch? De tijd vliegt voorbij, net als de ideeën. Toch komen de beste ideeën soms pas na ons afscheid. Zoals het idee om blogs uit te gaan wisselen, maar ook de vorm daarvan. Want jij stelde voor om onze gedeelde liefde voor het ouderwetse, handgeschreven kaartje te combineren met de moderne social media, meer in het bijzonder onze beide blogs. Een vraag op een kaartje, een antwoord op een blog. Ja – ik wil, wat een mooi idee!

Helemaal een mooi idee omdat ik regelmatig de vraag krijg of ik als liefhebber van kaartjes dan een hekel heb aan de moderne communicatiemiddelen. Daar moet ik altijd wel om lachen – als ik daar een hekel aan zou hebben, waarom zou ik dan a) een webwinkel hebben en b) al geruime tijd een blog schrijven. Nee hoor – ik heb geen hekel aan de moderne tijd en bijbehorende social media. Soms wel een beetje, omdat het allemaal zo makkelijk is. Het feit dat ik op Facebook alleen maar leuke foto’s van cruiseschepen en pakketjes kaarten deel, betekent niet dat er nooit iets vervelends gebeurt. Alleen praat ik daar liever in persoon met mensen over, in plaats van alles op Facebook te zetten. Als ik na een lange dag thuiskom en ik vind een gezellig kaartje in de bus, dan kan ik daar echt nog een paar keer naar kijken die avond. Toch een ander gevoel dan een whatsappje hoor. Of herken jij dat niet?

Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat alle veranderingen in moderne communicatiemiddelen bij mij wel op enige weerstand kunnen rekenen. Ik ben de overgang van Windows XP naar Vista nog maar net te boven – inmiddels is er al Windows 10. En snap ik net hoe ik irritante piepjes op mijn telefoon kan uitzetten (lees: heb ik eindelijk tijd genomen om er meer dan 30 seconden me in te verdiepen hoe dat ding eigenlijk werkt…) gaat hij kapot! Kan ik weer opnieuw beginnen…. Soms denk ik op zo’n moment wel dat ik oud word overigens. Met een kaartje heb je dat soort dingen niet. Nog niet moet ik zeggen – want in 2017 gaat de helft van de brievenbus weg! Dat zal nog een flinke opschudding geven in mijn leventje….

Lig je al bij de brievenbus te wachten op mijn kaartje? En ben je al benieuwd welke vraag daarop staat?

 

Lieve groetjes van Astrid

Meer weten? Volg dan ook het blog van Mirjam – waarop zij zal reageren op mijn kaartje en bijbehorende vraag. Volgende maand volgt hier het volgende blog aan Mirjam.

De Wisselpen: Verdwaald in Tirol goes folio!

Toen mijn moeder me vroeg of ik De Wisselpen van haar wilde overnemen dacht ik eerst ‘ja leuk!’ En toen vroeg ik haar ‘mag dat dan wel? Want ik woon al zo lang niet meer op de Merckthoef?’ Maar dat was geen probleem volgens mijn moeder – want ik kom er immers nog heel vaak, aangezien mijn ouders daar nog wel gewoon wonen. Zoals jullie allemaal hebben kunnen lezen in de vorige editie (die van mei 2016; online na te lezen via deze link). Ik ben dus Astrid Habraken – van Esdonk, geboren en getogen aan de Merckthoef, maar sindsdien regelmatig verhuisd.

In 2000 verhuisde ik van Eindhoven naar Leiden om te gaan studeren. Een beetje later dan gepland, omdat ik na een niet zo succesvolle eerste poging tot studeren in Tilburg eerst een paar jaar had gewerkt. Nadat ik verkering kreeg met Steven, inmiddels al zes jaar mijn man, en ik zag wat hij beleefde als student in Leiden, besloot ik om mijn baan bij Philips op te geven en weer te gaan studeren. De eerste maanden in Leiden vond ik het maar zo – zo. Ik kan me nog herinneren dat ik klaagde over de buschauffeurs die volgens mij in Eindhoven iedereen vriendelijk begroetten, maar in Leiden maar nors waren. En de lange Brabantse nachten op feestjes en tijdens het uitgaan op Stratums Eind, dat had je in Leiden ook niet. Na een tijdje wende ik daar natuurlijk toch aan. Sterker nog, we besloten in Leiden te blijven omdat we ons er inmiddels echt thuis voelden. Ik begon na mijn studie een eigen bedrijf, als tekstschrijver en projectmanager, en mijn man ging promoveren. We kochten een huis – want kantoor houden in de slaapkamer van ons appartement dat werkte niet zo prettig. Ook gingen we voor het eerst op een lange reis: naar Amerika. Daar zijn we daarna nog een paar keer geweest – sterker nog, op het moment dat u dit leest zijn we er weer (inmiddels niet meer – zoals de trouwe lezers wel weten 🙂 ).

Er was bij ons allebei ook een kriebel om naar het buitenland te gaan. Tijdens onze eerste vakantie in Zweden kregen we voor het eerst het idee dat we daar wel wilden wonen. We schreven ons zelfs in voor een cursus Zweeds – al kwamen we nooit verder dan de eerste les. Maar de kriebel was zo sterk dat ik mijn bedrijf zelfs een Zweedse naam gaf: Flytande, wat vloeiend betekent in het Zweeds. Toen we eenmaal het huis hadden gekocht waren er denk ik veel mensen die opgelucht dachten ‘nu blijven ze wel in Nederland.’ Maar tijdens die eerste reis naar Amerika kwam het hoge woord bij ons beiden eruit: we vertrekken! Misschien niet voor altijd, maar toch in ieder geval voor een langere periode. Amerika stond hoog op de wensenlijst, maar ja: je moet toch eerst een baan vinden. Steven solliciteerde naar een baan als wetenschapper in Oostenrijk – onze volgende stap zou dan Amerika worden. En hoewel mijn Duits belabberd was, ik een hekel heb aan sneeuw en bergen was het vooruitzicht van Amerika genoeg om dit avontuur aan te gaan.

Lake Michigan bij Chicago - er zijn slechtere plekken om te wonen!
Lake Michigan bij Chicago – er zijn slechtere plekken om te wonen!

De voorbereidingen moesten in een razend tempo gebeuren: in april hoorden we dat hij in september kon beginnen. Tussendoor moesten we nog ‘even’ een huis verkopen, woonruimte vinden in Innsbruck, moest ik mijn werkzaamheden afronden en o ja, we gingen ook nog trouwen in september. Dat kwam mooi uit – want zo zagen we alle familie en vrienden nog even voor we vertrokken. De dag na ons huwelijk genoten we na in het bijzijn van de naaste familie en goede vrienden en de volgende dag stapten we in de auto naar Innsbruck. Waar ik tot op dat moment nog nooit was geweest – het uitzoeken van het appartement en het verhuizen van de eerste spullen had ik namelijk allemaal aan Steven overgelaten. Ik had het te druk met werk afronden.

Denkt u nu ook ‘het lijkt wel Ik vertrek? Weer zo iemand die onvoorbereid naar het buitenland gaat?’ Helemaal ongelijk kan ik u dan niet geven. De overgang van de drukke periode die laatste maanden in Leiden naar de rust en het even niet zo veel doen in Innsbruck was niet echt makkelijk voor mij. Ik schreef er regelmatig over op mijn blog, Vrouw van een wetenschapper. Ik dacht toen ook vaak terug aan de eerste tijd in Leiden, toen ik Eindhoven mistte. Maar dit was wel anders – ik kon niet echt wennen aan het wonen in zo’n kleine stad en de mentaliteit van de Oostenrijkers. Of beter gezegd: van de Tirolers. Mijn vader hield me wekelijks op de hoogte van wat er op de Merckthoef allemaal gebeurde. In ruil daarvoor stuurde ik dan een foto genomen vanaf ons balkon. We hadden namelijk uitzicht op de bergen en mijn vader heeft een liefde voor wandelen in de bergen. Een goede ruil – maar het was niet genoeg. Gelukkig was Eindhoven maar een dag rijden – ik kwam dus ook echt regelmatig naar Nederland. Ik denk dat ik in die tijd vaker in Eindhoven was dan toen ik nog in Leiden woonde. Ik had mijn ouderlijk huis als uitvalsbasis en zag mijn ouders en twee zussen heel vaak. Tijdens een van die verblijven kreeg ook het idee van een eigen webwinkel meer vorm – mijn zus Linda wilde dit wel samen met mij opzetten. Cardcetera opende in mei 2011 de virtuele deuren en zorgde er voor dat ik nog een extra reden had om vaker naar Eindhoven te komen – hoera!

Stapels post verstuur ik voor Cardcetera - hier nog vanuit de Merckthoef, inmiddels vanuit Rotterdam
Stapels post verstuur ik voor Cardcetera – hier nog vanuit de Merckthoef, inmiddels vanuit Rotterdam

De baan van Steven was tijdelijk, dat wisten we vooraf. Gezien mijn heimwee naar Nederland en het krijgen van een goed aanbod van een baan in Duitsland, ging de droom om voor langere tijd naar Amerika te gaan de koelkast in. Na tweeënhalf jaar Oostenrijk verhuisden we naar Erlangen – u misschien welbekend als overnachtingsplek op weg naar de wintersport. Gek genoeg kon ik in Duitsland wel aarden – niet omdat ik nu beter Duits sprak, in Oostenrijk had ik namelijk niet zo veel bijgeleerd. Maar Duitsers blijken echt wel anders dan Oostenrijkers en belangrijker nog: in Erlangen was een wat actievere expatgemeenschap actief, waardoor ik al snel wat leuke dames leerde kennen. De leukste dame daar leerde ik kennen via Postcrossing – een project waarin je kaartjes stuurt naar mensen over de hele wereld. Ze zag dat ik ook in Erlangen woonde en nam contact op. Ook nu zie ik haar nog af en toe, al sturen we nu weer vaker een kaartje. Intussen bleef in Eindhoven de webwinkel wel doorgroeien, maar met de deskundige hulp van mijn moeder ging dat allemaal goed. Veel dingen konden we ook prima op afstand regelen – bijvoorbeeld via Skype.

Helaas had Steven het in Duitsland wat minder naar zijn zin. Reisde ik vanuit Innsbruck vaak alleen naar Eindhoven, nu gingen we meestal samen. En er waren ook genoeg redenen voor, zoals ouders die zestig werden en vrienden die gingen trouwen en waar we ceremoniemeester voor waren. In die tijd waren we zo vaak in Eindhoven dat mensen bij mijn ouders in de straat denk ik soms verbaasd waren als we er een weekend niet waren. Vooruit – ik overdrijf het, maar toch maar een beetje. En dus gingen we weer om ons heen kijken. Na wat sollicitaties in Nederland en kijken naar banen in Duitsland, solliciteerde Steven begin 2014 in Rotterdam naar een baan bij de Daniel den Hoed kliniek in Rotterdam. En wat wil het toeval? Ik wilde altijd al in Rotterdam wonen. En zo geschiedde: sinds mei 2014 wonen we in het centrum van deze prachtige stad. Die me soms overigens ook erg aan Eindhoven doet denken. Voor mij betekende dit ook dat mijn werk weer uitdagender is geworden – tijdens de periode in het buitenland werkte ik vooral voor opdrachtgevers die ik al langer kende.  En inmiddels is Cardcetera ook helemaal verhuisd naar Rotterdam.

Uitzicht op de cruiseterminal Rotterdam
Uitzicht op de cruiseterminal Rotterdam

We kijken uit op de Erasmusbrug en de cruiseterminal. En terwijl ik dit schrijf, ligt de Rotterdam, een van de cruiseschepen van de Holland Amerika Lijn, aan de overkant aangemeerd. En dan komt toch weer die kriebel naar boven, dat buitenlandavontuur dat blijft lonken. Misschien blijft het wel bij vakanties, misschien trekken we ooit de stoute schoenen aan en gaan we toch echt weg. Gelukkig heb ik dan altijd een mooie uitvalsbasis aan de Merkcthoef, waar ons bed altijd klaar staat.