Categorie archief: Tijdverdrijf – over boeken en koken

The curse of the curious reader

31 juli was het zover – de release van de ‘nieuwe’ Harry Potter. Ik ben een groot liefhebber van Harry – een fan mag je wel zeggen. Daar was ik wel vrij laat mee – ik kon de eerste 4 boeken vertaald en wel lezen voor ik moest gaan wachten op boek 5. Daarna was het verschijnen van een nieuwe deel standaard een feestje voor mij. De eerste dag dat het boek uitkwam – in het Engels dus vanaf toen – werd geblokkeerd in mijn agenda en ik las het liefst door tot het boek uit was. Om daarna te denken ‘waarom zo snel – nu moet ik weer tijden wachten op een volgend deel.’ En toen was er het laatste deel – het verhaal was over. Gelukkig waren er nog de films en werd het laatste boek zelfs verdeeld over twee films. Ik weet niet hoe vaak ik ze gekeken heb – ik denk wel een keer of 10. Sinds vorig jaar ben ik ook de boeken aan het herlezen – waarbij me vooral opvalt dat er toch ook veel niet in de films zit. En hoe goed de boeken geschreven zijn. Ik ben nu weer bij boek 6 – ik ben een beetje aan het treuzelen omdat ik wel weet wat er gaat gebeuren. Geen fijne dingen – althans, deels niet.

En toen kwam het bericht van het toneelstuk en ‘boek 8.’ Eigenlijk geen boek, maar het toneelscript. Wat moest ik er van vinden? Het verhaal was wel af – waarom komt er een vervolg-dat-geen-vervolg-mag-heten? Wel leuk natuurlijk dat er spin-offs zijn zoals Fantastic Beasts and where to find them, maar een soort van nieuw Harry Potter boek, ik wist niet wat ik er nu eigenlijk van moest vinden. Donner organiseerde (uiteraard) een groot evenement en ik was nieuwsgierig. Maar ik ging niet – de hele stapel ongelezen boeken lachte me toe en leek te zeggen ‘kom op, lees ons eerst, wacht de recensies af.’ Toch kriebelde het en een paar dagen later stond ik toch bij Donner – maar het boek was uitverkocht. Ik vatte het maar op als een teken 😉

Ik ging naar Deventer, naar de grootste boekenbeurs van Europa. Ik kocht geen enkel boek (wel wat kaarten – oeps!), want bij geen enkel boek dacht ik ‘dit komt bovenaan de stapel te lezen boeken te liggen.’ Aan het einde van de dag ging ik toch nog even naar de lokale boekwinkel – daar zag ik het boek helemaal niet liggen! Ongetwijfeld was het of ook daar uitverkocht, of keek ik er gewoon overheen. Zaterdag kwam ik terug naar een stukje hardlopen, ik was alleen thuis en het zou mooi weer worden – dat leek me toch hét moment voor de nieuwe Harry Potter.

Even was het net als vroeger – lezen zo lang als je kan. Maar al vrij snel knaagde er iets. Niet het feit dat het een script is – want dat viel me eigenlijk nog niet tegen, je went snel aan de vorm. Maar een van de dingen die ik altijd zo geweldig vond aan Harry Potter waren de magische elementen in de ‘gewone’ wereld. Harry had zo je buurjongen kunnen zijn, die toevallig kon toveren. Je had zo maar een dementor kunnen tegenkomen als hij naast je woonde, of een heleboel uilen met post. Dat spreekt mij dan natuurlijk wel weer aan 🙂 Rowling wist me mee te nemen naar een wereld die enerzijds zo lijkt op die van mij en toch zo anders is. Dat miste ik in dit script. Plus, eigenlijk was het een beetje voorspelbaar. Toen ik hoorde dat het ging over een ongewilde nalatenschap dat ik meteen aan Voldemort, aan tijdreizen en ja hoor (oh – kleine spoiler). Ook dat hadden de echte boeken niet – ik geloof niet dat ik daar ooit heb gedacht ‘O Dumbledore gaat dood’ – ik dacht altijd dat hij toch nog wel terug zou komen. Net als Sirius trouwens. Dat het niet gebeurde vond ik heel verdrietig, maar ook wel goed. Het was de enige juiste keuze. Net zoals geen nieuw Harry boek schrijven eigenlijk de enige juiste keuze was. Denk ik tenminste….

Heb ik nou spijt dat ik het gelezen heb? Muh. Ik weet het niet. Ik had niet zo lang geleden hetzelfde gevoel bij het vierde boek van de Millenium triologie. Je kunt niet zeggen dat het slecht is – maar het is wel voorspelbaar. Dat vind ik bij een crime-boek nog erger dan bij een toneelscript 😉 Want ik wil wel naar het toneelstuk – maar ik wil geen vijfde Millenium-boek lezen.

Mevrouw

Maandag werkte ik een dagje op locatie…. in de bibliotheek van Leiden. De stad waar ik studeerde en, voor mijn gevoel, echt volwassen werd. Ik was dan misschien al 21 toen ik ging studeren, maar echt volwassen? In mijn hart ben ik eigenlijk nog steeds niet volwassen – als iemand me aanspreekt met mevrouw dan wil ik altijd zeggen ‘eh, meisje hè, niet mevrouw.’ Ja – ik heb ‘issues’ (in mooi Nederlands) met ouder worden ja. En bovendien, als ik het over andere mevrouwen van mijn leeftijd heb, dan noem ik die ook meisje. Misschien vinden ze dat wel raar – maar daar heb ik geen last van.

Enfin, de bibliotheek van Leiden dus. Ik kom niet zo vaak meer in bibliotheken. Vroeger, toen ik echt nog een meisje was, kwam ik er wekelijks. Ik las boeken niet, ik verslond ze. Maar er kwam een moment dat ik zelf boeken kon betalen en vanaf dat moment is het nooit meer helemaal goed gekomen tussen de openbare bibliotheek* en mij. Ik probeerde het nog wel eens, maar de boeken die ik meenam hadden dan toch iets van ‘moeten’ aan zich kleven. En boeken die ik moet reden – om welke reden dan ook – daar gaat het vaak mis mee. Regelmatig was ik dan ook te laat – met terugbrengen of verlengen – en de meeste boeken gingen ongelezen retour.

Prachtige stadhuis van Leiden
Prachtige stadhuis van Leiden

Maandag was ik dus in Leiden, waar ik tussen twee afspraken door op locatie mijn tijd nuttig besteedde met werken. Maar na de derde kop koffie in een koffietentje dacht ik ‘waar kun je nou buitenshuis ongestoord werken zonder dat je er iets bij moet drinken?’ Ik dacht meteen aan de bibliotheek – die in Leiden ook nog eens erg mooi is. En zo liep ik op een mooie maandag in maart door mijn voormalige woonplaats (onder andere langs het stadhuis – wilde ik toch even met jullie delen, hoe mooi dat is!). Eenmaal in de bibliotheek merkte ik dat ik niet de enige was die had bedacht dat je hier fijn kan werken – alle tafels waren ongeveer bezet, behalve de grote achterin, bij het raam. Ik deelde de tafel met een studente – die me heel vriendelijke vroeg ‘mevrouw, wilt u misschien even op mijn spullen letten als ik naar het toilet ga?’ Oef – nee ik kan dus niet doorgaan voor een mede-studente…

Maar toen gebeurde er wat dingen waardoor ik toch dacht ‘Astrid, je wordt echt wat ouder.’ Want het viel me namelijk op hoe de bibliotheek-etiquette veranderd is…. In ‘mijn’ tijd was een bibliotheek toch een soort van heilige plek – het was er stil, je rende niet door de gangen (ook niet als je een kind van 6 was), boeken behandelde je voorzichtig, je ging niet al bellend de gangen door (dat kon overigens ook helemaal niet – een mobiele telefoon was toen echt nog niet gangbaar!) en vooral: je gaat niet eten en drinken terwijl je in dat heiligdom bent. Al deze dingen zag ik in de drie uur die ik doorbracht in de bibliotheek. Die overigens ook nog verbouwd werd – dus hoezo rustig en stil?

Begrijpt u me niet verkeerd hoor – mijn eigen boeken worden niet als kostbare relikwieën behandeld; ik vind dat je best mag zien dat een boek gelezen is. Maar een boek van een ander – en de bibliotheek is toch ‘een ander’- daar ga ik wel voorzichtig mee om. Je moet er toch niet aan denken dat er een kop koffie overheen gaat, of dat er vetvlek in komt. Evenzo kan ik ook prima lezen en werken met rumoer om mij heen; maar in de bibliotheek hoor je toch te fluisteren, rustig te lopen en vooral niet te bellen? Of ben ik dan echt een mevrouw geworden, als ik dit allemaal denk….

 

* De relatie met de Universiteitsbibliotheek is een ander verhaal 🙂

Goede voornemens

Gek, maar dit jaar heb ik voor het eerst niet nagedacht over goede voornemens. Meestal heb ik er wel een paar, of in ieder geval een, maar dit jaar dacht ik er pas over na toen iemand me vroeg of ik nog voornemens of plannen had. Betekent niet dat ik geen plannen of voornemens heb hoor, wees gerust. Het  betekent alleen dat ze niet heel concreet zijn of per se vanaf 1 januari ten uitvoer gebracht moeten gaan worden.

Een van de voornemens die ik al wat langer heb is om wat meer te schrijven over mijn kookexperimenten. Ik krijg regelmatig de vraag ‘hoe maak je dat dan.’ En meestal denk ik dan ‘oei, waar kwam het recept ook weer vandaan’, of ‘tsja ik heb dat als basis gebruikt, maar wat heb ik ook weer aangepast.’ En soms denk ik ook ‘nou gewoon, je mengt wat door elkaar en laat het even koken.’ Nu kan ik het natuurlijk in een kooklogboek vastleggen, maar ja dan heb ik er alleen wat aan. Plus je kunt in een handgeschreven kooklogboek natuurlijk niet linken, dan dan moet ik alsnog al die online recepten printen  maar dan mis je weer de filmpjes en de foto’s. En omdat vast heel veel mensen het goede voornemen hebben om gezonder / gevarieerder / anders te gaan eten met ingang van het nieuwe jaar, leek me 2 januari wel een mooi moment om te beginnen met het delen van mijn eerste nieuwe recept van dit jaar. Het zijn er meteen twee…

Kaiserbroodjes
Het eerste zijn kaiserbroodjes naar Levine. Ik paste aan haar recept heel weinig aan, omdat ik eigenlijk altijd als ik iets bak dat ik op haar site heb gevonden heel blij ben met het resultaat. Twee dingen deed ik anders. Het ene om een praktische reden – ik wilde geen knoopbroodjes maken, maar ik heb (nog) geen broodstempel. Dus werden het gewoon ronde vormen, zonder broodstempel en met sesam / maanzaad. Het tweede dat ik aanpaste: ik gebruikte verse gist in plaats van gedroogde gist. Ik ben dol op de geur van verse gist – die is in mijn ogen veel lekkerder dan die van gedroogde gist. En volgens mij rijst alles beter met verse gist – dus als het ook maar even kan gebruik ik altijd verse gist. In Oostenrijk en Duitsland kon ik het bij iedere supermarkt kopen – in Nederland volgens mij alleen bij de Jumbo en soms bij de warme bakker (naar vragen – het ligt dan niet zo in de winkel). De verhouding: 1:3 (dus 1 gram gedroogd = 3 gram vers). Belangrijk: altijd de verse gist oplossen in water of melk, handwarm! Gedroogde gist kun je er soms zo bijdoen, maar dat zou ik zelf met verse gist nooit doen.

Zo gingen ze de oven in!
Zo gingen ze de oven in!

Bouillabaisse
Ik ben dol op maaltijdsoepen! Vooral ook omdat ze zo lekker combineren met zelfgebakken brood en dat maak ik echt het liefste. Zo wonderlijk hoe je met steeds dezelfde basis toch steeds een andere smaak krijgt. Enfin – ik zal vast nog eens vaker schrijven over een zelfgebakken brood. Terug naar de vissoep! Ik vind verse vis altijd een beetje ingewikkeld, want hoe maak je het nou goed klaar. Zo’n filetje van een of ander visje uit de supermarkt is toch een beetje saai. Ik besloot eerst maar eens een vissoep te maken – stukjes vis gaar krijgen in vocht leek me niet zo lastig.

Voor het recept maakte ik allereerst gebruik van onze vertrouwde Soepbijbel. Ik kan er niets aan doen, zo heet dit boek echt. En het is ook echt een geweldig boek, vooral omdat de soepen die er in staan vaak redelijk eenvoudig te maken zijn. Ik was alleen niet helemaal overtuigd door het recept en dus ging ik ook te rade bij een andere favoriet: 24Kitchen online. Uiteindelijk baseerde ik me voor het grootste deel op dit recept uit een column van Herman den Blijker. Ik gebruikte wel visfond – zelf visbouillon maken bewaar ik voor een volgende keer 😉 En voor de rest ging ik uit van wat je overal ook leest over bouillabaisse: HET recept bestaat niet. Dus ik voegde wat meer kruiden toe dan Herman en gebruikte venusschelpen (vongole) in plaats van mosselen. Maar voor de rest kun je zijn recept prima volgen. De rouille liet ik overigens achterwege – we hadden nog heerlijke boter uit Frankrijk en dat smaakt ook heel goed in combinatie met deze vissoep.

Bouillabaise - in grootmoeders bord
Bouillabaise – in grootmoeders bord

Tip: als je nog nooit vis van de markt hebt gehaald (zoals ik… nou vooruit, ik haalde het al wel eens, maar toen wel een filetje) en je weet niet hoe je zo’n hele vis precies moet schoonmaken (zoals ik…) zoek dat dan op voor je begint te snijden. Ik deed het niet en ik denk zo maar dat ik nog wel wat meer vis in de soep had gehad als ik eerst even had gekeken hoe je een dorade eigenlijk schoonmaakt 😉