Categorie archief: Uitstapjes

De Griekse eilanden – praktische tips

Island hoppen

Zon wilden we, maar niet te ver weg en liefst in combinatie met leuke stadjes. Ineens hadden we het: de Griekse eilanden. We kwamen enthousiast terug van Kreta en Rhodos en nog enthousiaster van de twee weken Athene en Thessaloniki. Van vrienden hoorden we enthousiaste verhalen over Santorini en van tante A. (ja, die heb ik een, een tante A.) wisten we dat ze haar hart heeft verloren aan het island hoppen en aan het eiland Naxos in het bijzonder. Even twijfelde ik of ik het niet georganiseerd wilde, maar de ervaringen uit Noorwegen vorig jaar en de woorden van wederom tante A. (gewoon een vliegticket boeken en gaan) zorgden ervoor dat dat plan binnen no time in de prullenbak belande. Dit werd ook ingegeven door onze avonturen in Noorwegen vorig jaar – waar de vooraf geboekte boot eigenlijk vooral een obstakel was.

En gelukkig maar – want nu konden we zelf bepalen welke eilanden we gingen bezoeken, hoe lang of kort we er bleven (stel dat het niet bevalt op plek 1, dan kun je sneller door. Of stel dat het op plek 2 mooier weer is dan op plek 3, dan kun je ook langer blijven) en waar op het eiland we dan zouden bivakkeren. Voor wie denkt ‘is dat dan niet lastig, zo’n boot boeken’: nee. Zelfs nu in het voorseizoen, met minder boten, was het net zo makkelijk als een trein nemen. Je loopt een kantoortje in, vraagt wanneer de boten gaan en koopt je ticket. Dat is alles. Enige tip: zoek wel uit welke verbindingen er naar de eilanden zijn die je verderop in je reis wil bezoeken en hoe vaak die boten dan gaan in het voor- en naseizoen. Wij hadden bijvoorbeeld bedacht op zaterdag naar Mykonos te gaan en liefst wat later op de dag. Maar vanaf Paros, waar we op dat moment waren, ging alleen op vrijdag vroeg in de middag een boot. Nu konden we de plannen prima aanpassen – maar moet je bijvoorbeeld een vliegtuig halen, dan is het wel handig om dit wat verder vooruit te bekijken. Er zijn overigens super handige websites voor, die je ook vanuit huis kunt raadplegen. Kun je toch vooruit plannen – wij planden pas tijdens de reis, om zo flexibel mogelijk te zijn. Google gewoon even op ‘ferry Greece ‘ – zo makkelijk kan het zijn.

Vitamine D opdoen

Vroeg in het seizoen dus – onze vlug terug vanaf Mykonos was ook pas half vol en pas de tweede vlucht vanaf Mykonos door Transavia dit seizoen. Wanneer het drukker wordt? Op Santorini hoorden we dat een week later ons hotel al volgeboekt was (al had het maar 12 kamers…), op Mykonos gaven ze aan dat het begin mei drukker begint te worden. Voordelen van het voorseizoen: iedereen was super vriendelijk en lekker uitgerust van een periode zonder toeristen. We kregen een gratis upgrade in Santorini, inclusief een fles bubbels omdat we de allereerste gasten van het seizoen waren. Goed begin! In Naxos konden we op de dag dat we zouden vertrekken nog laten weten te blijven en ook in Paros kregen we een leuke upgrade en een gratis late check-out. Alle eilanden waren prachtig groen en het weer was ideaal om lekker te wandelen.

Heerlijk – de Griekse keuken!

Nadelen waren er ook – bussen reden veel minder frequent (wat je ook een gevoel van ‘alle tijd van de wereld’ geeft in de stadjes – je kunt toch pas verder als de bus er weer is), de zee was nog niet echt warm (al heb ik wel gezwommen toen we op Paros waren, echt koud was het ook niet) en sommige restaurants en strandtenten waren nog niet open (al gingen de meeste open in de tijd dat we er waren). Volgens de locals zijn april en september de beste maanden om de eilanden te bezoeken – waarbij ze eigenlijk zeggen dat september beter is omdat het warmer is. Wil je zwemmen, dan is dat denk ik de betere keuze. Wil je wandelen, dan raad ik half april echt aan – begin mei is vast ook nog mooi, al kan het dan vanwege de meivakanties al drukker zijn. En ik vraag me af of mensen in september niet toeristenmoe zijn: juli en augustus schijnt het echt een gekkenhuis te zijn, waardoor de Grieken een gevoel van stress gaan ervaren.

Dit waren de praktische tips – meer weten over wat we deden op die eilanden? Lees dan ook even het blog ‘De Griekse eilanden – hoe je de dagen invult.’

Sneeuwengel

Zoals ik al schreef waren we een paar dagen in Frankrijk in februari. Het was het weekend waarin Nederland in afwachting was van de Siberische kou en de vrienden die we gingen bezoeken waarschuwden ons dat we in Frankrijk diezelfde kou konden verwachten. ‘Neem je winterkleding uit Oostenrijk mee!’ was het advies. Ai. Die hadden we dus niet. Nooit echt gehad ook. Laagjes dan maar en ik bedacht me dat mijn hardloopkleding ook goed beschermt tegen de kou. Want we zouden wel de sneeuw opzoeken op minimaal een van de dagen, een heuse winterwandeling.

Ik kreeg direct visioenen van barre tochten. Meer specifiek van een wandeling die we jaren geleden met mijn ouders maakten. Het jaar weet ik niet precies – doet er ook niet toe. Het is minstens 10 jaar geleden en we waren op wintervakantie in Tsjechië. Op een van de dagen begonnen we gezamenlijk aan een wandeling, maar haakten mijn ouders af. En net daarna zagen mijn eega en ik een prachtige glooiende sneeuwvlakte, met reeën. Een leuke wandeling, waar we blijkbaar enthousiast over vertelden. Want de volgende dag, toen we dus weer gingen wandelen in de sneeuw, dacht mijn moeder op een punt waar ze mogelijk normaal was omgedraaid ‘ik loop door, voor je het weet mis ik weer reeën.’ En ik, die op dat moment dacht ‘ik heb wel genoeg gewandeld in deze koude’ dacht ‘ik ga niet alleen omdraaien.’ En dus liepen we door – u raadt het al: dit was niet de juiste keuze.

Of althans, de tocht die volgde was een pittige. De paden lagen verstopt onder een flinke laag sneeuw, maar onder die sneeuw lag ijs en soms gleden we dus uit. De eerste keer vond ik dat nog best grappig getuige de foto die er van is, maar op een gegeven moment was het minder grappig. Bedenk dat dit ook voor het Google Maps tijdperk was en dat de routes met kleurtjes werden aangegeven – wat soms echt wel verwarrend werkt – en dat de lengte niet altijd vooraf helder is. O en, dat een wandeling die in de zomer via houten trapjes met een touw ernaast leuk is om te doen, in de winter kan zorgen voor gevaarlijke situaties. Zeker als je ook niet allemaal een wandelstok hebt of niet zo veel ervaring hebt in het wandelen in de sneeuw. En had ik al geschreven dat we geen eten of drinken bij ons hadden? Op een gegeven moment liep het tegen schemering aan en hadden we  geen idee wanneer we in de bewoonde wereld zouden komen. Mijn eega draaide zich naar mij om en zei ‘Astrid, dit is echt onverantwoord.’ Van schrik viel ik bijna van het trappad af – o nee, dat is mijn dramatische invulling. Maar ik schrok wel en werd nog wat voorzichter en dus langzamer, wat mijn vader de legendarische woorden ontlokte ‘Astrid, je bent de zwakste schakel hier.’ Oeps.

Enfin, omkeren was geen optie en dus gingen we glibberend en glijdend – soms letterlijk, een van de heuvels gingen we maar glijdend op ons derriere af – verder en uiteindelijk vonden we de weg. In het hotel was inmiddels de eigenaar wel ongerust – het was geen tocht die ze zouden aanraden in deze omstandigheden. Want had ik al geschreven dat er heel veel sneeuw lag? Enfin – om een lang verhaal af te ronden, het was een memorabele tocht. Het feit dat we er nu nog met enige regelmaat op terugkomen onderstreept dat wel. Maar het heeft me ook wat huiverig gemaakt voor wandelen in de sneeuw in onbekend gebied – want tsja ik ben liever niet de zwakste schakel….

En dus ging ik wel met wat twijfel op pad, afgelopen februari. Want we gingen met enorm veel proviand, veel laagjes kleding en zelfs sneeuwschoenen op weg. ‘Vind ik dit wel leuk’ vroeg ik me af na de eerste meters. Zeker de sneeuwschoenen lieten mij twijfelen, want jemig wat liep dat gek. Al snel bleek waarom: er ontbrak een pin in mijn sneeuwschoen. Zonder al te veel twijfel nam ik de beslissing om zonder sneeuwschoenen, maar met mijn wandelschoenen en stokken (jaja, die had ik nu wel!) de tocht te maken, want ik zag meer mensen zonder die schoenen. In het ergste geval kon ik omdraaien – want vriendin M. kende het pad en wist dat dit kon. Begin- en eindpunt waren ook hetzelfde, ik was voorzien van voldoende hulpmiddelen (inclusief telefoon met Google Maps), dus wat kon mij gebeuren? Wat volgde was een prachtige tocht in een sneeuwrijke omgeving. Waar de zon heerlijk scheen, waardoor ik al snel een van mijn lagen (mijn winterjas) in mijn rugzak propte. Ook hier ging ik een heuveltje glijdend op mijn bips af – met het verschil dat ik er nu zelf voor koos en het niet moest. Het voelde heerlijk – wat de foto’s ook laten zien. En daarna maakte ik nog een sneeuwengel.

Wat denkt u: zou ik over 10 jaar deze wandeling ook nog zo helder voor ogen hebben als die wandeling in Tsjechië? De tijd zal het leren…

Rudesheim en Munster

Dat was een cliffhanger hè, in mijn laatste bericht? Iemand vroeg me of het geld op was – maar nee, dat was het niet. Wat het wel was? Het weer. Al weken voor we weggingen, waren de voorspellingen niet geweldig. Nu ga je niet naar Noorwegen omdat je een zonvakantie wil – maar een beetje een redelijke temperatuur en slechts af en toe een bui, ja dat was wel waar we op hadden ingezet. Maar nee – het was regen en kou wat er voorspeld werd.

Donkere wolken

In Oslo was het nog prima – af en toe een bui, maar dan ga je lekker een museum in of even op een terrasje zitten. Na Oslo wilden we gaan camperen en dat deden we dus ook, in de buurt van Hamar. De eerste dag was het nog prima – al was het ook toen in de nacht behoorlijk koud. ’s Ochtends werden we wakker met regen en dat was wat er ook voorspeld werd voor het nationale park waar we daarna heen wilden – inclusief temperaturen in de nacht rond het vriespunt (OK – wel hoger in de bergen, maar toch). Dan maar eerst naar Trondheim? O, ook daar regen en koud. Bergen? Zelfde verhaal. Fjorden in de regen, boswandelingen in de regen – we zagen het niet echt voor ons. Wat nu?

Bij het Viking Shipet in Hamar

We brachten de ochtend door in druilerig Hamar, keken elkaar bij terugkomst op het verder lege tentenveld aan en dachten ‘plannen omgooien?’ We hadden nog twee weken en konden dezelfde avond nog terug met de boot naar Denemarken en met een dag rijden ver in Duitsland zijn. We konden ook doorzetten – maar de langere termijn voorspellingen bleven onaantrekkelijk. En: hoe verder Noorwegen in, hoe langer de terugreis. En dus… pakten we de tent in (nog net voor de volgende fikse bui), boekten de boottoch voor die avond, reden naar Oslo en aten daar nogmaals bij Cafe Skansen. Misschien niet zo spannend als geld op – maar toch 😉

Café Skansen in Oslo – aanrader!

We kampeerden de rest van de vakantie in Duitsland, in Rüdesheim am Rhein, en Frankrijk, in Mūnster in de Elzas. Iets minder spectaculair dan Noorwegen misschien – maar wel een stuk warmer. Ook daar hadden we regen – maar als het dan in ieder geval (wat) warmer is, is het in de tent een stuk beter te harden. Het kamperen hebben we dan ook herontdekt en willen we zeker snel weer doen.

Camping Life

We eindigden de vakantie in een geweldige Air BnB in … Rotterdam. Ons eigen huis – maar wat is het fijn om thuis te zijn zonder allerlei afspraken. We gingen eindelijk samen rond de Kralingse Plas, ik werd bloeddonor en we gingen naar Restaurant Fred. En weet je – het was dan misschien een andere vakantie dan gepland, maar het was wel heel erg fijn. Als ‘toetje’ nu nog een lang weekend Dublin en dan… ben ik er klaar voor om weer hard aan de slag te gaan. Denk ik…

Rondje Kralingse Plas