Categorie archief: Uitstapjes

Lieve Mirjam, waar blijft toch de tijd?

Lieve Mirjam,

Gisteren liep ik van mijn kantoor naar de brievenbus – een korte wandeling die ik het liefst iedere dag maak. Betekent namelijk dat er orders waren in de webwinkel. Ik liep een mevrouw tegemoet die nogal gefascineerd werd door iets van of aan mij. Toen ik haar voorbij liep zei ze ‘wat een prachtige laarzen zijn dat!’ ‘Dank je wel’, zei ik en ik dacht meteen aan jou en aan jouw kaartjes waar ik nog altijd op moest reageren. Ken je dat, dat de dagen en weken voorbij vliegen en je kleine dingen, zoals het schrijven van een blog, maar blijft uitstellen? Misschien wel niet – want je lijkt in ieder geval je bijdrages voor het Cardcetera blog echt altijd op tijd aan te leveren…

Bij mij komt het blog toch wel onderaan mijn lijstje van dingen om te doen.  Daardoor is mijn reisverslag over Amerika nog steeds niet af, terwijl we inmiddels al weer op vakantie zijn geweest.  Daar schreef ik dan weer wel over – soms weet ik ook dat als ik niet meteen dan schrijf, de herinnering en het speciale gevoel weg zijn voor ik er een woord over op papier kan zetten. Misschien is daarom dat boek over Oostenrijk er nog steeds niet – na zoveel jaren zijn de herinneringen daaraan ook gekleurd en kan ik me haast niet meer voorstellen hoe ik me daar soms voelde.

Enfin – terug naar de mevrouw en haar opmerking over mijn laarzen. Ik dacht er niet alleen aan vanwege jouw Down Under foto’s (voor mensen die Mirjam niet kennen: ze maakt foto’s van haar elegante schoeisel op plekken waar ze komt), maar ook vanwege jouw vraag na onze vakantie in Amerika over souvenirs. Want wat had ik meegenomen uit de VS? Nou – die prachtige cowboylaarzen dus, waar die mevrouw me spontaan een compliment over gaf. Ik loop al jaren, ik denk zelfs wel een decennium, graag op cowboylaarzen. En hoewel je in Nederland ook prima laarzen kan kopen, heb ik mijn hart verloren aan de laarzen van Ariat. In Nederland vooral  bekend van de paardrijlaarzen. Een hele dag kan ik erop lopen en dat zegt wel wat met mijn lastige voetjes…

Andere souvenirs neem ik bijna nooit meer mee. Ja een magneet voor de onofficiële collectie op onze koelkast en de stijl van de tussendeur naar de bijkeuken. En natuurlijk mooie kaartjes als ik die kan vinden – maar in de VS vond ik bijna alleen maar de standaard toeristenkaartjes. Natuurlijk stuurde ik er een paar naar mezelf naar aanleiding van jouw tip. Meenemen van deze kaartjes naar huis is sowieso niet zo zinvol. Wie stuur ik nu maanden later nog een kaart uit Minnesota of Portland?

Groeten uit Portland uit Rotterdam - of zoiets dan :)
Groeten uit Portland uit Rotterdam – of zoiets dan 🙂

Tijdens eerdere reizen in de VS verzamelden we meer souvenirs. Maar het probleem is dat ik niet weet wat ik er dan thuis mee moet doen. Ik houd namelijk niet zo van souvenirs die overal staan. Vroeger wel, vroeger kocht ik me suf aan doosjes en blikjes en beeldjes, het liefst bij Xenos – want dan kostte het ook nog weinig. Ik kan me de blauwe Ganzenblikken nog herinneren – jij ook? Twee ganzen in de sneeuw, vreselijk kitsch eigenlijk. De hele collectie had ik zo ongeveer. De meeste gewoon voor de sier – er zat helemaal niets in. Dat kon in de kleinere trouwens ook niet…. Maar nu, nu heb ik liever een zo leeg mogelijke vensterbak. Snuisterijen in mijn  boekenkast? Alsjeblieft niet! Misschien is het ook nog wel een restantje van al die verhuizingen – hoe minder inpakken hoe beter! Als je al die meuk iedere keer moet inpakken, dan denk je ook wel eens ‘ik gooi het gewoon kapot.’

Daarom zie je me ook zelden in een kringloopwinkel – je andere vraag. Want daar kom je toch ook vaak vandaan met souvenirs, of zoals ik noem troepjes en rommeltjes. Ja natuurlijk kun je er ook servies kopen – maar ik heb al een servies. Vroegah kocht ik nog wel graag extra mokken en glazen, liefst op de rommelmarkt, maar nu denk ik vaak ‘waarom zou een tweepersoonshuishouden 20 mokken in de kast moeten hebben? En smaakt een speciaal biertje nu echt beter uit het bijbehorende glas?’ En je kunt er vast ook kleding kopen, maar eigenlijk geldt ook daarvoor dat ik vind dat ik genoeg kleding heb. En als ik dan wat nieuws wil, tsja – dan ga ik toch voor nieuw. Tweedehandskleding vind ik een beetje viezig. Ja kun je wassen ja. Maar toch. Ik zie me nog niet in iemand anders afgedankte sportbroek lopen. Ik hoor je denken ‘en de boeken in de kringloop dan?’ Tsja. Mijn stapel ‘to be read’ is standaard heel hoog. Nu maak ik die graag hoger, maar dan toch wel het liefst met aankopen bij mijn favoriete winkel en dat is toch echt Donner – als ik daar dan met een nieuw boek sta, net binnen of net ontdekt, dan ga ik gegarandeerd voor de bijl. Meestal zijn het ook boeken die je niet snel tweedehands vindt – omdat ze dus net uit zijn, of omdat ze in het Engels zijn. Waar ik Donner zelden zonder boek verlaat, was ik wel in staat de Deventer boekenmarkt zonder een enkele aankoop te verlaten. Als ik tussen al die kilometers boeken niets kan vinden, geef ik de lokale kringloop ook weinig kans van slagen…

Lieve Mirjam, ik sluit af – het is (alweer) een flink epistel geworden. Maar dat kan ook niet anders met twee kaartjes en dus twee vragen; dan komen er veel spinsels los. To the point schrijven is niet altijd mijn sterkste kant… Hopelijk heb je mijn Griekse kaart ontvangen. Ik kan nu beloven dat ik de volgende keer sneller reageer – maar dat is een beetje een risicootje… ik beloof het namelijk ook aan mijn vaste postvriendinnen en ik maak het niet altijd waar. De intentie is er – nu nog de tijd.

Liefs van mij

Een bruiloft in Griekenland

Een van de dingen die ik mis aan het wonen in het buitenland is het meemaken van de lokale tradities. Als toerist kun je natuurlijk veel meemaken in een land, maar als je er echt woont dan leer je ook de tradities kennen en de normale gang van zaken. Een van de meer bijzondere dingen die ik in dat opzicht mocht meemaken is het Junggesellinnenabschied van een vriendin uit Erlangen. Toen we werden uitgenodigd voor de bruiloft van een collega van mijn eega in Griekenland, waar zij oorspronkelijk vandaan komt, twijfelden we dan ook geen moment: natuurlijk gingen we erheen! En als je dan toch gaat vliegen, dan kun je ook wel lekker er even een vakantie van maken.

We vertrekken vanaf Eindhoven - met zonneschijn!
We vertrekken vanaf Eindhoven – met zonneschijn!

Athene was onze eerste kennismaking met het vasteland van Griekenland – we waren eens op Kreta en op Rhodos. Athene is heel anders.  De eerste avond liepen vanuit het hotel richting centrum en zagen we de griebuskant van een grote stad. Niet dat we ons onveilig voelden – Rotterdam is immers ook een grote stad, laten we dat niet vergeten 😉 – maar helemaal prettig voelde het niet. We kwamen wel direct in een leuke restaurantje terecht – gewoon, op de bonnefooi gevonden – omdat we de naam zo leuk vonden. De volgende ochtend scheen de zon en zag alles er al iets minder groezelig uit – maar het stonk wel een beetje meer. Niet alleen in de straatjes om het hotel heen, ook in verschillende straten rond het centrum hing een onaangenaam luchtje en zie je overal graffiti en lege, vervallen huizen. Maar anderzijds zie je ook gezellige restaurantjes en veel gebouwen uit de oudheid. Met als toppunt natuurlijk de Acropolis en, vond ik, de resten van de tempel van Zeus. Als je de pilaren ziet die er nog staan, kun je alleen maar bewondering hebben voor hoe ze dit in de oudheid hebben gebouwd. De zon scheen lustig in Athene en we hebben enorm lekker gegeten op veel verschillende plekken; mooi om te zien maar verliefd ben ik niet geworden. Toch is Athene wel een aanrader voor een dag of 3. De geschiedenis is zo tastbaar op zo veel plekken – indrukwekkend om te zien!

Na 3 dagen reizen we door naar Thessaloniki – de tweede stad van Athene. Inmiddels is het weer omgeslagen – in Nederland stralend weer en in Athene bewolkt. Voorspelling voor Thessaloniki: regen. Ja regen ja – in Griekenland, in september. Daar sta je dan met je koffer vol zomerkleding en open schoentjes. En met een bruiloft in het verschiet die voor een groot deel buiten zal plaatsvinden… De aankomst in Thessaloniki viel dan ook letterlijk in het water – geen taxi te spotten bij het station dus toch maar lopend naar het hotel. Na even snel omkleden meteen een leuk restaurant opgezocht – tsja deze vakantie is toch echt wel een vakantie van lekker eten. Want wat is de Griekse keuken veelzijdig en eigenlijk is alles even lekker – van vlees tot vis tot groenten.

Katten zie je ook overal - deze had een bijzonder plekje uitgezocht
Katten zie je ook overal – deze had een bijzonder plekje uitgezocht

Thessaloniki is een vriendelijkere / gezelligere stad dan Athene. Mensen zijn aardiger, er is minder groezeligheid (ook al is het hier soms een beetje rommelig – maar ja dat hoort ook wel bij Griekenland / Zuid-Europa) en het lijkt wat meer op het Griekenland dat we van de eilanden kennen. Er zijn genoeg kerken en musea om een dag of 2, 3 te vullen en daarnaast zijn er veel winkeltjes. En restaurantjes 🙂 Het is alles bij elkaar een stad waar ik nog wel eens heen zou willen – bijvoorbeeld een dag of wat op doorreis naar Santorini.

Binnenplaatsje bij een van de kerken van Thessaloniki
Binnenplaatsje bij een van de kerken van Thessaloniki

En dan de dagen waar het allemaal om ging: de Griekse bruiloft! Vrijdag worden we met een bus opgehaald – alle buitenlanders in een bus 🙂 Geheel in Griekse stijl komt de bus wat later en zitten we pas tegen 22u aan het diner – een buffet met allemaal heerlijke Griekse gerechten. Iedereen lijkt iets te willen vertellen over het bruidspaar – dus er zijn veel stukjes. Leuk – want zo leer je het paar kennen. Het zorgde ook voor een late avond en dan moet de bruiloft nog beginnen! Op zaterdag verkennen we de omgeving met de bus – de bruiloft begint pas rond 17u namelijk, dus genoeg tijd om te kijken waar de bruid vandaan komt. Grevena is veel groter dan we hadden gedacht. En ook hier heerst de Griekse gemoedelijkheid.

Het hotel, tevens de feestlocatie
Het hotel, tevens de feestlocatie

Dan is het toch tijd om ons om te kleden: tijd voor de trouwerij! Het is een traditionele Griekse bruiloft – volgens de bruid zelf lijkt het allemaal griezelig veel op de gebeurtenissen uit My big fat Greek wedding. Ik moet de film maar eens kijken om te zien of dit voor ons als gasten ook zo geldt 😉 De bus zit vol – vooral met buitenlandse gasten, maar ook met wat Griekse gasten en de bruidegom. Luid toeterend komen we bij het huis aan waar de bruid zich bevindt. Er is muziek, er is bier en er wordt al gedanst. En: er wordt veel omhelsd en gekust. De dames verstoppen zich bij de bruid in huis – de bruidegom en de koumbarus (in feite een soort van getuige, maar de rol gaat wel iets verder) moeten daar binnen komen. Dit gaat gepaard met onderhandelingen – met geld, met beloftes – en met het opvullen van de schoenen van de bruid met geld door de koumbarus. Heel bijzonder om mee te maken! Daarna leggen we de 500m van de kerk af met de hele stoet van ik denk zo’n 300 mensen. Dat loop je normaal in 5 minuten maar vooraf hoorden we dat dit wel een uur kan duren. Het was iets korter dan dat – maar door het dansen, stilstaan, drinken en weer door dansen duurt het echt wel even. Als dames liepen we voorop – waarbij de Griekse dames van jong tot oud zich heel soepel en gracieus bewegen. Daar kunnen we nog wat van leren in Nederland! Dat blijf ik overigens de hele avond denken 😉

De Griekse keuken heeft me (opnieuw) verbaasd
De Griekse keuken heeft me (opnieuw) verbaasd

Dan is er de ceremonie in de kerk. Geen woord heb ik er van verstaan – er wordt ook geen gelofte uitgesproken door bruid en bruidegom en er wordt ook geen ja gezegd tegen elkaar. De priester is aan het woord, ondersteund door twee zangers (in dit geval – ik weet niet of dat altijd zo is). Het is heel meeslepend – hypnotiserend bijna. De kerk was ook prachtig – dus ik heb veel rondgekeken. Dat mag ook – de diensten zijn niet zo strikt als in Nederland. Bij mooi weer gaan veel mensen ook naar buiten – nu was het wel droog maar het was geen prachtig weer. De meesten bleven dus binnen – maar daardoor was er niet voor iedereen een zitplek. Na de ceremonie onthalen we het net getrouwde paar… door rijst te gooien! Wat jammer dat we dat in Nederland niet meer mogen doen – fijn voor de duiven natuurlijk, maar het is wel bijzonder hoor, zo’ n regen van rijst. Het zit in prachtige zakjes – alles wat we krijgen is sowieso met zorg gemaakt en uitgezocht. Nichtjes helpen met alles en delen alles ook vol trots uit. Op vrijdagavond kregen we bijvoorbeeld koekjes, mooi ingepakt, en zaterdag bruidssuikers. Later op de avond ook nog een kaarsje met versieringen.

In de kerk
In de kerk

Na de ceremonie zijn er nog wat foto’s en dan is het terug naar het hotel, waar het feest is. Dat begint met een diner – met denk ik ook zo’n 300 mensen. We horen dat dit voor een Griekse bruiloft nog niet eens heel veel is. Ergens ook logisch – door hoe je door de straten loopt van het dorp (met muziek en dans) kun je niet even stiekem trouwen. En als je de ene buurvrouw uitnodigt, moet je de andere ook uitnodigen. Voor de ouders is dit ook het moment om te laten zien hoe trots ze zijn op hun dochter – dus vrienden en collega’s van ouders komen ook allemaal. Geheel in Griekse stijl wordt de tafelschikking iets minder serieus genomen – ‘ons’ bordje was dan ook verdwenen. Gelukkig vonden we snel een ander plekje en konden we genieten van heerlijke voorgerechtjes (beetje zoals de Spaanse tapas), een vleesgerecht en nog een toetje.

En toen… tijd voor de dans. Ook hier heeft het kersverse echtpaar de eer om de dansvloer te openen. Met hun eigen liedje – langzaam en dan snel. En daarna is het tijd voor Griekse dansen – prachtig om naar te kijken. Ik kan het niet zo goed uitleggen – eigenlijk moet je het zien. Ondanks de kleine dansvloer maken ze ruimte voor elkaar, dansen ze samen in een zelfde ritme en gaat het allemaal naadloos in elkaar over. Zodra de Nederlanders mee gaan doen, ziet het er wat minder strak uit 🙂 Maar de passen worden geduldig voorgedaan en het plezier is er niet minder om. Als het tijd is voor de Nederlandse polonaise zie ik de Grieken eerst onwennig en lacherig kijken – maar natuurlijk doen ze mee. Toch zie ik liever de Grieken dansen. Al van jongs af aan leren ze deze dansen – niet zo gek dus dat het er zo gracieus uitziet. Griekse en Nederlandse muziek wordt afgewisseld, later ook met Engelstalige nummers en langzaam maar zeker gaan er mensen weg. Het was een prachtige avond – waarbij kijken bijna net zo leuk is als zelf meedansen. Want dat deden we ook – ja zelfs mijn eega ja.

Het was een bijzondere reis – weer heel wat anders dan Japan of Amerika. Maar Griekenland smaakt naar meer – letterlijk en figuurlijk 🙂

Laatste avondmaal in Thessaloniki - terug naar boterhammen met beleg :(
Laatste avondmaal in Thessaloniki – terug naar boterhammen met beleg 🙁

Roadtrip USA 2016, deel 1: van Chicago naar Billings

Drieënhalve dag in Chicago leek ons wel genoeg – dus voor we naar Amerika vlogen hadden we een auto gehuurd die we op woensdag konden ophalen. Dit keer maakten we wel gebruik van de mini-van het motel en zo stonden we keurig op tijd bij Budget om onze auto voor de komende tweeënhalve week op te halen! Het was wat gedoe – iets met in euro’s betalen en in dollars te lijken afrekenen, plus een auto die maar niet leek te komen en al klaar bleek te staan – maar rond half elf reed mijn eega de eerste mijlen in een zilverkleurige Hyundai. Zonder cruisecontrol – minpuntje! Zeker in Amerika, waar je op de vrij lege wegen toch vrij snel ietsje harder rijdt dan is toegestaan…. Maar daarover later meer.

Onze eerste stop was het Harley Davidson museum in Milwaukee. Wat moet ik er over zeggen anders dan dat ik mijn toekomstige Harley al heb uitgezocht? Er is nog het kleine detail van het rijbewijs, maar tot die tijd heb ik het geluid van een motor op mijn telefoon om van te genieten. Tsja – soms is iets gewoon leuk. En je kunt er ook prima een hapje eten – lekker in stijl. Ook als je geen Harley-fan bent is dit volgens mij een mooi museum, omdat het laat zien waar Amerikaanse bedrijven goed in zijn: een beleving creëren. Ben je in de buurt, ga dat zien.

Heel veel verschillende stijlen - een voor iedereen?
Heel veel verschillende stijlen – een motor voor iedereen?

Dat geldt niet helemaal voor de volgende twee bezienswaardigheden, waar we op donderdag heen gingen: het huis waar Bob Dylan zijn eerste jaren doorbracht in Duluth (een redelijk troosteloos stadje) en het huis waar hij opgroeide in Hibbing (typisch Amerikaans stadje – brede wegen, groen, maar niet veel bijzonders te doen). Alleen voor de echte fans interessant denk ik. Maar: we reden wel door een prachtige omgeving – dat moet gezegd. En dat is toch ook de charme van een roadtrip: zien waar je uitkomt en genieten van het rijden en de omgeving.

Next stop: Minneapolis! Denkt u dan ook meteen aan Beverly Hills 90210? Of is dat alleen mijn associatie? We kwamen op vrijdag aan en zouden op zondag weer weggaan. Ons hotel lag in een wijk buiten het centrum, maar we dachten net als in Chicago met het openbaar vervoer naar het centrum te kunnen. Dat kon wel – maar helaas niet in de avond of het weekend. Daar sta je dan op vrijdagavond op een metrostation, best een stukje van je hotel. Gelukkig zijn er dan altijd nog taxi’s… Die avond aten we trouwens in Hell’s Kitchen – nee niet van Gordon Ramsey, die heeft de naam gepikt. Wel een leuk restaurant!

Ik was al verbaasd over de locatie, maar dit restaurant bleek ook niets te maken te hebben met Gordon Ramsay
Ik was al verbaasd over de locatie, maar dit restaurant bleek ook niets te maken te hebben met Gordon Ramsay

Op zaterdag ging ik naar het winkelcentrum van Minneapolis – the Mall of America, terwijl mijn eega de platenzaken uitkamde. Dit was een aparte ervaring – in het winkelcentrum vind je niet alleen enorm veel winkels, zo veel dat je gewoon echt een plan moet maken van wat je eigenlijk wil kopen, maar ook een pretpark en een aquarium. Ik keek mijn ogen uit. En kocht mijn nieuwe cowboylaarzen bij Boot Barn – eigenlijk de voornaamste reden dat ik naar dit winkelcentrum wilde! ’s Middags bezochten we St Paul, waar de kathedraal helaas al dicht was, maar de brug over de rivier ook indrukwekkend was. We besloten toch weer in Minneapolis te eten – waar de keus viel op een brewery. Toch jammer dat we nog moesten rijden….

Zondag bezochten we nog het gratis toegankelijke Minneapolis Institute of Art, maar ik merkte bij mezelf al wel een kunstmoeheid. Mooi gebouw en fijn opgezet – dus toch zeker de moeite waard! Next stop: Sixoux Falls, South Dakota – alleen om de watervallen even te zien. Want daarna rijden we door naar Omaha, Nebraska. Maar we sliepen wel in Iowa – want het hotel heet dan wel Omaha Airport, maar ligt bij Lake Carter en daar loopt dan weer net de staatsgrens. Toch grappig – vind ik.

Sixoux Falls - watervallen
Watervallen van Sixoux Falls – valt het op dat ik ‘iets’ met water heb?

De volgende ochtend gaan we eerst naar het gebied rondom Old Market en dat is een gezellig ouder stuk van de stad. Jammer genoeg zijn veel winkels nog niet open, maar gelukkig kunnen we er wel genieten van heerlijke taart met gratis koffie. En ook nog gratis refills – soms vraag je je wel af hoe bepaalde restaurants in Amerika het financieel allemaal doen. Enfin – heerlijke cheesecake en met excuses aan alle bakkers in Nederland: American cheesecake smaakt echt beter in America. Open deur? Misschien…

Door naar het Civic Center, waar Elvis nog optrad en dat in 2017 plaat gaat. Zijn we toch mooi net op tijd om het nog te zien! En dan gaan we door naar Cheyenne. Dat is een flinke trip door prachtige delen van Nebraska en een deel van Wyoming. We zien nog afslagen naar Kansas City en Denver en heel even kriebelt het – Oostenrijks-Amerikaanse vriendin Mary komt uit Kansas en we waren nog nooit in die staat. Maar nee – de geplande route is al lang genoeg en er is een hotel gereserveerd in Cheyenne. Daar komen we rond kwart voor 10 in de avond aan en over die nacht kan ik maar een ding schrijven: worst hotel ever. Soms lees je ergens reviews over en denk je ‘kan het echt zo erg zijn? Vast niet.’ In dit geval was het nog erger. Echt. En het jammere is dat je dan wakker wordt en denkt ‘wegwezen hier.’ Maar gelukkig werd het mooi weer en besloten we toch om Cheyenne zelf nog een kans te geven. En het was uiteindelijk echt wel een leuk stadje. Alleen al vanwege de gigantische cowboylaarzen die rondom het centrale plein stonden. Tsja – ken je prioriteiten 🙂

Rond de middag vertrekken we en nu moeten we toch echt een flink stuk gaan rijden. Want vooraf hebben we namelijk ook twee nachten geboekt bij Glacier Park en daar moeten we woensdagavond arriveren. Van Cheyenne rijden we naar Billings, Montana – weer een mooie route die ons nog veel meer van Wyoming laat zien en de eerste stukjes van Montana. Vooraf was Montana voor mij wel een van de staten waar ik het liefst heen wilde – maar dit eerste deel van onze roadtrip heeft laten zien dat ook de meren van Minnesota prachtig zijn, net als de vlaktes in Nebraska en het groene van Wyoming (en dan zijn we nog niet eens in Yellowstone geweest!). Of Montana toch het mooiste was? Die ontknoping volgt in het verslag over deel 2 van onze roadtrip. Hoe meer reactie, hoe sneller ik het schrijf 😉

Muurschildering in Minneapolis van Bob Dylan
The times they are a-changin’s; muurschildering in Minneapolis