Categorie archief: Vrouw van een wetenschapper – uit de archieven

Sehnsucht

Dit bericht verscheen eerder op vrouwvaneenwetenschapper en wel in februari 2014

Sehnsucht volgens Wikipedia

Sehnsucht is een onvertaalbaarDuits woord, volgens de Duden de “ziekte van het lijdzaambegeren” („Krankheit des schmerzlichen Verlangens“), is een immense hunkering naar een persoon of zaak waar men van houdt of begeert, en is verbonden met een intens gevoel van pijn door de onbereikbaarheid van het object van begeerte. Sehnsucht kan bij hen die eraan lijden ziekelijke vormen aannemen, tot en met de doodswens tot gevolg.

Ik vind het een prachtig woord, sehnsucht. Het is niet een gevoel dat je iemand toewenst of dat je zelf graag hebt (althans, niet voor een langere tijd), maar het is een voorbeeld van een Duits woord dat iets beschrijft dat je in een andere taal niet kunt beschrijven. En ja er zijn meer van dat soort prachtige Duitse woorden – maar dat is een onderwerp voor een andere keer…

Toen ik iets jonger was dan ik nu ben, was ik een soort van goth. Niet helemaal een echte, want eigenlijk was ik te vrolijk om een echte goth te zijn. Ik leed niet genoeg aan dat gevoel van sehnsucht denk ik. Enfin, ik was groot fan van Goethes Erben in die tijd – een band die eigenlijk meer theater maakte dan muziek in hun begintijd, wat later wel iets anders werd denk ik. In 1998 zag ik Oswald Henk en consorten voor het eerst in Gent, in de Backstage, als deel van de Leben in Niemandsland II tournee.  Ik was enorm onder de indruk van het geheel, van het bijna manische optreden van Oswald en de sfeer van concentratie van de band en het publiek. Kaarsen verlichten het podium en het was magisch; het was een trip in Niemandsland, een land vol duistere magie, maar ook vol bijzondere liefde, pijn en verlangen. Als toeschouwer het ik het idee er deel van te zijn, van dat wat er op het podium gebeurde.

In 1999 zag ik ze nogmaals, tijdens het Wave Gotik Treffen in Leipzig – maar dat haalde het qua sfeer niet bij dat intieme concert in Gent. In 2002 maakte ik de fout om in Rotterdam nog eens te gaan – helaas was het Nederlandse gothic publiek helemaal niet onder de indruk van het theater dat ze voor zich zagen en bleef er een gevoel over van, daar is het weer, sehnsucht: een verlangen naar een optreden zoals ik dat eerder zag, een verlangen naar Niemandsland, van ondergedompeld worden in een beleving.

En toen woonden we in Duitsland en kwam er, geheel onverwacht, een jubileumconcert – nog een keer de mogelijkheid om naar Niemandsland te gaan. Ik twijfelde, ik zal het maar eerlijk bekennen. Ik luister naar Maarten van Roozendaal en ga naar Scooter – dan kwalificeer je echt niet meer als goth, ook niet meer als halve. Zou ik nog wel kunnen genieten van zo´n concert, was het niet beter om de herinnering aan Gent levend te houden? En zou Oswald nog wel zo manisch en indrukwekkend zijn? Hij zou niet de eerste zijn die te lang doorgaat met zingen… Maar uiteindelijk overtuigde het feit dat we op deze manier dan toch ook een tripje naar Leipzig konden maken me om naar het concert te gaan.

Volkspalast, buitenkant

Gisteren was het dan zo ver. Zenuwachtig liep ik naast Steven richting het Volkspalast. De omgeving deed me het ergste vermoeden – op een industrieterrein verwacht je niet echt een mooie locatie voor een concertzaal. Maar ineens stonden we dan toch voor een waar Volkspalast. Waar inderdaad een publiek van in het zwart gehulde dames en heren voor en in stond. De kaarsen branden nog niet toen we binnen kwamen, maar wat een prachtige zaal. Geinspireerd op het Pantheon in Rome naar wij dachten. En dan gaan de kaarsen aan en verschijnt niet veel later Oswald op het podium.  In dezelfde outfit als in 1998 – ja wel wat ouder natuurlijk, maar als hij eenmaal gaat zingen blijkt dat zijn stem nog niets heeft ingeboet. In het eerste deel gaat het om de liefde, in het tweede deel om de sehnsucht. Hoewel de akoestiek niet geweldig was, is de hele ervaring net zo indrukwekkend als 16 jaar geleden – misschien nog wel indrukwekkender, omdat ik nu de teksten beter begrijp – zowel omdat mijn Duits beter is geworden, maar ook omdat de teksten door meer levenservaring meer tot de verbeelding spreken.

Volkspalast - binnenkant

Geen spijt dus – misschien hooguit van het feit dat we maar kaarten voor 1 concert hadden en niet voor 2. Maar zoals Oswald altijd eindigt ´Bis irgendwo, irgendwann…´ – dus wie weet komt er nog eens een vervolg. En zo niet, dan heb ik deze herinnering.

Een jaar later

Dit blog verscheen eerder op vrouwvaneenwetenschapper en wel in september 2012.

Een lijst van 40 doelen stelde ik op vorig jaar (2011, red) in deze periode – kleine en grote, met allemaal 1 achterliggend doel: het meeste halen uit het tweede deel van onze periode in Innsbruck. Vaker de deur uit, minder werken en meer genieten. Het ging met horten en stoten en ik heb ook bij lange na niet alle doelen behaald. Toch vind ik het wel een succes. Het lijstje hielp me om nieuwe recepten te proberen, plekken te bezoeken, regelmatig te bloggen en mezelf uit te dagen op sociaal en sportief gebied. Eigenlijk kan ik het iedereen aanraden – mits je jezelf niet als een mislukking gaat zien als er iets per ongeluk niet zou lukken natuurlijk 🙂

Schloss Neuschwanstein

 

Van de doelen die ik niet gehaald heb, heb ik het idee dat ze toch ook net wat minder belangrijk zijn geworden. Zo wilde ik vaker naar de expat-groep gaan, maar ja die ging ter ziele. Ik sprak echter wel regelmatig met Mary en Christine af – doel dus toch soort van geslaagd. Ik wilde tijd maken om films te zien en maakte een lijstje van ´must see movies´ – die heb ik lang niet allemaal gezien, maar ik ging wel regelmatig naar de bioscoop hier in Innsbruck. Iets dat ik in Nederland maar zelden deed 🙂 Ik wilde met de fiets naar de Alpenzoo en de Hungerburg, maar ik kwam er al snel achter dat ik berg op fietsen best wel heel vervelend vind. Omhoog lopen vind ik al maar zo-zo namelijk en fietsen, brr. Ik vond een andere uitdaging in het rennen en werkte zo toch aan mijn conditie én kwam regelmatig buiten.

Minder werken, meer koffie drinken

 

Kortom – nee, niet alle 40 gestelde doelen heb ik gehaald, maar de lijst en het afstrepen heeft me er wel van overtuigd dat het goed is om in actie te komen, dingen te doen en niet altijd te denken ´ach, dat kan morgen ook nog wel.´ De kans is dus vrij groot dat ik na de volgende verhuizing een nieuw lijstje maak :)* Overigens zijn jullie nog niet helemaal van dit lijstje af – er komen denk ik nog twee blogjes over wel behaalde doelen 😉

 

 

 

* Voor de nieuwsgierige lezer: bij de verhuizingen naar Erlangen en Rotterdam heb ik die lijstjes niet meer gemaakt.

Ook ik doe het: Start 2 Run

De twitteraars en facebookers onder jullie hebben het al gemerkt: ook ik ben overstag en heb Start 2 Run ontdekt. Voor de mensen die het niet kennen: Start 2 Run is een programma waarmee je in 30 lessen leert om 5 kilometer te joggen / hard te lopen. Iedere les word je begeleid door Evy – een enthousiaste Belgische trainster. Half september had ik het er over met zus Evelien; zij wilde het gebruiken om haar looptempo te verhogen, vooral om er bij het tennissen van te profiteren. Terwijl ik haar de MP3-tjes van de eerste lessen stuurde, bedacht ik dat dit ook voor mij een mooi moment zou zijn om het eens te proberen. Ik had het plan al lang, maar net zo lang had ik excuses om het niet te doen. Om een lang verhaal kort te maken: ook ik begon met Start 2 Run en wel zo’n 5 weken geleden. In plaats van 3 lessen per week loop ik er 2 – liever een les minder en het dan volhouden. Of ik het lopen zelf nu echt leuk vind, dat weet ik niet. Maar feit is wel dat ik op de dagen dat ik gelopen heb een stuk positiever ben en mijn (werk)dag fris en met een leeg hoofd begin. Het gevoel na het lopen vind ik dus zeker leuk.

Afgelopen dagen maakte ik een reisje naar Parijs en Nederland. Ik nam dit keer mijn hardloopschoenen mee – een unicum. Zondag ging mijn zus tennissen en haar huisgenootje Laura en ik liepen samen – zij het dat we bij verschillende lessen zijn en dus niet helemaal samen liepen. Het was mijn eerste keer lopen samen met iemand en dat motiveerde. Dinsdag liep ik met vriendin Marjolijn – een ervaren hardloper. Ze liep de les met mij mee en daagde me daarna uit tot een interval training van een paar minuten.

Super! Ik heb er weer extra motivatie aan overgehouden en tips over hoe ik mezelf verder moet motiveren en uitdagen. Met de naderende winter heb ik dat ook wel even nodig; van nature blijf ik dan liever binnen 😉 En mocht u zich het afvragen: nee, dit was niet eens een van mijn 40 doelen.