Categorie archief: Zo maar

Festivalleven

Augustus 1997

We gaan naar Lowlands. En we zijn een aantal vrienden van het VWO, die tussen het eindexamen en de start van een universitaire carrière inzitten. We zijn ook zussen en de kinderen van de Merckthoef. Het is een van mijn eerste festivals, Dynamo Open Air en het Nirwana Tuinfeest waren nog net wat eerder dat jaar. We mogen slapen in de tent van een vriend van mij, die al jaren naar Lowlands gaat met een grote groep en die daar altijd een grote legertent opzetten. Alles is er – tent, luchtbed, slaapzak – dus met een mini rugzak met daarin (denk ik) een paar schone onderbroeken en een set schone kleren reis ik af. Onderweg in de trein en wachtend op de pendelbus nuttigen we de meegebrachte biertjes. Een beetje vroeg misschien, maar ze zijn dan ook wel erg zwaar én ze worden er niet kouder op.

In de rij, om half 7 ’s ochtends en toch lachen – Pinkpop 2018

Van de eerste dag herinner ik me vooral een historisch optreden van Life of Agony, waar we middenin het publiek staan. Van de rest van de dag herinner ik me vooral de biertjes, kletsen, lachen, de zon en het niet van het terrein af willen gaan – ook al is de camping helemaal niet heel ver weg. Aan het einde van de avond zijn de munten die het hele weekend mee moesten gaan op, waarbij we van de legertent-vriend ook nog de nodige rondjes hebben gehad. We worden van het terrein gestuurd als het dicht gaat. De volgende dag word ik pas echt wakker als ik op het terrein achter een hamburger zit. Maar dat maakt niet uit – want op Lowlands mag je ontbijten met een hamburger en is op tijd zijn alleen belangrijk als er een band speelt die je echt moet zien. Als Rowen Hèze begint en we lekker vooraan staan, in de regen van bier, geniet ik weer met volle teugen. Ook het optreden van Skunk Anansie van die dag staat in mijn geheugen gegrift. Als ik nu naar het verdere programma kijk, zou ik met terugwerkende kracht ook naar 16 Horsepower gaan – maar of ik dat ook deed? Ik herinner het me niet meer.

 

Juni 2018

We gaan naar Pinkpop – inmiddels hebben we allemaal de nodige festivals bezocht, ik vermoedelijk nog de minste. We zijn nu opnieuw de zussen en daarnaast vriendinnen en de mensen van de pub van mijn kleine zus. Om drie uur ’s nachts staan we op, douchen en stappen de auto in. De kleine rugzak heb ik niet meer – het is nu een flinke backpack. Rond zes uur ‘s ochtends staan we in de rij voor de camping en drinken we volgens de traditie ons eerste biertje. Tegen half negen zitten we op onze stoeltjes en een voor een besluiten we allemaal toch nog even een dutje te doen. Want het duurt nog lang voor het terrein open gaat en nog langer voor de eerste band komt die we wel aardig vinden.

Op het veld, muziekje, zonnetje, drankje

We brengen de dagen door met languit liggend in het gras luisteren naar bands, dansen en springen op datzelfde veld. Wel van een afstand – vooraan staan doe ik zelf al lang niet meer, geef mij maar bewegingsruimte. We kletsen, lachen, drinken een biertje of een colaatje met Jack, eten, lachen en kletsen verder. Bijna niemand komt voor de line-up, maar dat geeft niet. Want een festival draait niet alleen om de muziek, maar ook om de sfeer, gek doen, even alles achter je laten en genieten met vrienden, waarvan je sommigen veel te weinig ziet maar waarvan je na het weekend denkt ‘geeft niet, want we hebben deze herinnering.’ Het is de beleving van de muziek, maar ook van de omstandigheden op de camping, het gevoel van alle tijd hebben voor je naar het eerste optreden gaat, de rijen voor lief nemend die voor de koude douches en, zeker op dag 3, wat ranzige WC’s staan.

En dan breek je alles weer af – inpakken na twee dagen camping

Na zo’n weekend ben ik blij als ik weer in mijn eigen bed mag slapen en onder een warme douche mag staan, waar ik niet voor in de rij hoef. Maar het nagenieten, het gevoel van onderdeel mogen zijn van die grote groep festivalbezoekers, dat blijft ook hangen. En ondanks dat ik op de eerste dag even dacht ‘nooit meer, want … ’, begint nu al weer te kriebelen. Het doet wat met je – dat festivalleven.

6 weken later – mis ik Cardcetera?

Hemelvaartsdag – we (mijn eega en ik) beginnen de dag met het hardlopen van ongeveer 5 kilometer. Sinds een tijdje loopt hij ook en rennen we samen. Nou ja – we starten samen, hij loopt wel wat sneller dan ik en nu hij niet meer hoeft te pauzeren, zie ik hem vaak pas weer bij de voordeur. Na de koffie begin ik aan een projectje, het afhalen van het behang op de WC. Klinkt misschien raar, maar ik vind het heerlijk om klusjes in huis te doen – het huis wordt er steeds mooier en eigener van. Na de lunch besluiten we om ons fietsplan toch door te zetten – het weer is wat minder geworden, maar het is wel droog. Via Katwijk, Noordwijk en Zandvoort komen we in Haarlem, waar we heerlijk eten. Via Station Aerdenhout gaan we naar station Leiden en fietsen we de laatste kilometers naar huis – waar we heerlijk rozig aankomen. De dag is zonder stress – zonder het gevoel ‘ik moet eigenlijk nog …. orders inpakken, kaarten scannen, de AVG-wetgeving bestuderen en verwerken op de website, mails van klanten beantwoorden, Facebook-berichten schrijven en inplannen én kaarten inkopen.’

Ik krijg met enige regelmaat de vraag of ik Cardcetera niet mis. Natuurlijk wel – bijvoorbeeld als ik zie dat een van de merken die ik verkocht weer wat nieuws heeft. Of als ik lees over een nieuw merk, zoals het prachtige Kitsune Art. Dan denk ik echt wel even ‘had ik nog maar…’ Maar dan schijnt de zon en hoef ik me niet schuldig te voelen als ik een keer extra wil hardlopen, of met een vriendin bij een van de heerlijke strandtenten aan de Wassenaarseslag wil gaan zitten. Of kan ik gewoon lekker toch gaan fietsen met mijn eega, of een hele dag doen over een vloer uitzoeken zonder te denken ‘ik had hier eigenlijk maar een halve dag voor ingepland.’ Of ik kan op vakantie gaan zonder te denken ‘hoe ga ik na mijn vakantie de bestellingen verwerken? En wie houdt de pagina in de gaten als ik er niet ben?’ En dan kies ik er lekker voor om die mooie nieuwe kaarten gewoon te bestellen als consument en niet als bedrijf.

Het liefste neefje

Of ik tijd overhoud? Met tig klusjes in huis, een lijst postvriendinnen die al even niets meer van mij hadden gehoord, een kookhobby waar ik al een hele tijd niets aan had gedaan, een nieuwe e-reader met een stapel digitale boeken, een scheet van een pasgeboren neefje en een boek dat ik nog wil schrijven heb ik eigenlijk nog steeds tijd tekort. Maar het voelt wel minder druk – omdat het allemaal dingen zijn die ik op mijn eigen moment kan inplannen en doen, waarbij ik niet de vraag krijg van iemand anders ‘is mijn bestelling al verstuurd?’ of ‘wanneer komt ….’ Kortom: nee, ik heb nog geen spijt van mijn keuze. Soms kriebelt het wel om weer na te denken over nieuwe Quotes-kaarten – maar nog niet genoeg om echt in actie te komen. Ooit – denk ik.

 

Postcard blues

Daar zit ik dan – ruim een week nadat ik wereldkundig heb gemaakt te gaan stoppen met Cardcetera. Voor ik het deelde met ‘de wereld’, had ik al wat stapjes gezet. Dames die van klanten naar (post)vriendinnen zijn gegaan kregen een persoonlijk mailtje, vaste klanten kort daarna ook. Ik deelde het op de dag dat mijn moeder in Wassenaar op bezoek was in de Cardcetera postgroep – ja die bestaat! – en kreeg toen al een heleboel lieve, hartverwarmende reacties. Bij mij overheerste vooral de opluchting. Niet omdat ik Cardcetera helemaal niet meer leuk vind om te doen – maar wel omdat het enorm veel tijd kost. Tijd die ik ook zou kunnen steken in andere hobby’s – zoals lezen, koken, hardlopen en ehm iets met schrijven.

Niet alleen het inpakken van de orders en het online zetten van de kaarten kost tijd, maar ook het bijhouden van bijvoorbeeld de privacy wetgeving. Daarnaast is er enorm veel concurrentie – soms van bedrijven die net als ik aan alle wetgeving voldoen, maar soms ook van wat minder gezagsgetrouwe lieden. Een winkel die ooit startte uit een hobby werd een middelgrote webwinkel. Met daarbij een heleboel plezier en de kans voor mij om allerlei vaardigheden te ontwikkelen – van het creatief inpakken van pakketjes tot het opzetten van een eigen kaartenlijn -, maar dus ook een aantal lastige kanten. En die lastige kanten, die gingen meer en meer overheersen. Ik wilde voorkomen dat ik te veel ging denken ‘getsie, weer een order!’ en ‘ah nee, weer een vraag over een pakketje dat nog niet is aangekomen.’ Tegelijkertijd wilde ik niet minder persoonlijke aandacht besteden aan iedere bestelling en wilde ik ook niet dat iemand anders met Cardcetera door ging. En dus kon ik maar 1 ding doen: stoppen. En als je dat dan beslist, dan wil je ook dat het meteen bekend is.

In de sneeuw

Ik stuurde de nieuwsbrief bewust op een dag dat we niet thuis waren, dat we zelf aan het genieten waren van een weekendje weg in Frankrijk. Bij vrienden in Frankrijk, waarvan de vriendin zelf ook een webwinkel heeft en dus mijn gevoel wel zou begrijpen. Dat was een goede keuze – want anders was ik direct in de stress geschoten van de enorme hoeveelheid orders die ik kreeg. Die ik toch nooit in een weekend zou kunnen verwerken! Dus nu liep ik lekker in de sneeuw in de zon terwijl de lieve woorden en de orders binnen kwamen.

De hele week werkte ik vervolgens orders weg – het was maar goed dat ik ook had uitgerust daar in Frankrijk. En ook daarbij kwamen weer wat van die lastige dingen voorbij, want soms klopt de voorraad niet. Ook al loopt alles automatisch, toch gaat dat soms mis. Vooral als er veel besteld wordt en juist dat gebeurde nu. Gelukkig heb ik de meest begripvolle klanten ooit – eigenlijk niemand maakte hier een probleem van. Zelfs toen ik de adresstickers van twee orders verwisselde, reageerden beiden klanten vol begrip en stuurden zonder morren de kaarten aan elkaar door. Top toch?

Tsja en met al die lieve, begripvolle reacties en woorden als ‘Cardcetera is een begrip in de postwereld, wat gaan we je missen’ ga je toch denken ‘was dit dan de juiste stap, had ik niet toch nog ….’ En dan krijg je dus de postcard blues. Maar weet je, die lieve mensen zijn er altijd geweest. Alleen hoop ik daar ook nog contact mee te houden na Cardcetera – door ze weer leuke post te gaan sturen. Iets waar ik nu ook niet aan toe kom. Als je ergens mee stopt omdat je zelf voelt dat het beter is en niet omdat anderen of de omstandigheden je daartoe dwingen, komt er denk ik altijd een moment waarop je denkt ‘is dit wel de juiste stap?’ Maar eigenlijk voel ik aan alles dat het antwoord op die vraag ja is. Ik voel ook aan alles dat dit niet het einde is van mijn online winkelierschap – de Cardcetera Quotes serie is me te dierbaar en niet alleen mij, ook de klanten vragen hoe het daarmee verder gaat. Het antwoord op die vraag is me nog niet duidelijk – maar dat komt vanzelf.

Dan ga ik nu nog wat orders inpakken – nu het nog kan ? En dan vertel ik snel nog wat meer over dat bezoekje aan Frankrijk. Omdat ik tijd ga krijgen voor meer blogs.