Categorie archief: Zo maar

Want papa…..

Hiep hiep hoera – er is eentje jarig! Vandaag wordt mijn papa 65 – pensionado denk je dan, maar ja mijn papa is al een tijdje officieel niet meer aan het werk. Officieus werkt hij sinds die tijd als vrijwilliger nog harder dan vroegah en blijft hij dat denk ik nog wel doen, ook nu hij 65 is. AOW krijgt hij immers nog niet, dus achter de geraniums kan hij nog niet gaan zitten…. Dat werken doet hij wel tussen de vakanties door – want mijn papa gaat samen met mijn mama nogal eens op vakantie. En ik geef ze groot gelijk, ik zou precies hetzelfde doen! Mits ik mijn eega meekrijg dan wel, maar goed ik heb nog 27 jaar plus wat maanden om hem daarvan te overtuigen.

65 jaar dus.  Ik moest denken aan mijn oma en toen zij 65 werd. Ik kan me de roze strippenkaart nog herinneren die ze had. Misschien kreeg je die al wel eerder dan met je 65e, ik weet het niet meer precies. Toch weer dat geheugen ? Ik moest er ook aan denken dat ik toen dacht ‘stok oud!’ en dat ik nu denk ‘mijn vader? Oud? Wel nee! Hij wandelt, fietst, tennist en reist half Europa door. Hij kan nog 100 jaar mee.’ Ok, dat is best wel veel, 100 jaar. Maar in ieder geval nog wel 30 jaar. Ofzo. Het is een gek idee dat hij er ooit niet meer zal zijn namelijk. En in mijn vaders kant van de familie wordt ‘men’ vaak niet zo oud. Niet dat ik nu bij ieder hoestje of kwaaltje van mijn papa denk ‘het is bijna zo ver’, maar ik denk er af en toe wel aan.

Maar veel vaker denk ik aan de gezelligheid in mijn ouderlijk huis. Aan de bonte collectie vrienden die er zijn op een feestje en die er ook afgelopen zaterdagavond waren. Aan mijn moeder die vooraf denkt ‘buh, feestje, ik doe het nooit meer’ maar die gedurende de avond mensen steeds liever en leuker gaat vinden en die eigenlijk wil dat de avond nooit voorbij gaat. Aan mijn papa die dan af en toe naar haar kijkt en denkt ‘dat wordt een pittig dagje morgen.’ En die dan volgens mij ook denkt ‘over 3 weken zitten we weer lekker samen in de caravan.’ Op de camping maken ze dan nieuwe vrienden en sommige daarvan, die komen dan volgend jaar misschien wel op mijn moeders 65e verjaardag. Prachtig vind ik dat. En dan denk ik ‘hopelijk ben ik over 27 jaar ook zo.’ Met wat kleine aanpassingen dan.

Lieve papa, gefeliciteerd. Moge je glas altijd vol zijn, zodat je bloemen niet verwelken. Hatseflats!

Dear sir of madam

Om 8u de deur uit, om 21.20 kom ik thuis. Lange dag – nog langer doordat ik op een minuut na de trein miste in Den Bosch – ik ben moe, het regent en ik heb geen zin meer. Thuis is het donker – want mijn eega is zwemmen. Ik ren naar huis als ik uit de tram stap – had ik al gezegd dat het regent? – en glijd nog bijna uit over de traimrails. Dat zou roet in het eten gooien van de voorbereiding! Ik vloek even en loop toch wat rustiger verder. Voordeur open en toch even langs de brievenbus – jeej kaartjes! Sommige handschriften herken ik al, sommige enveloppen heb ik al voorbij zien komen op Facebook en Instagram. Maar er ligt ook een envelop voor Cardcetera. Uit Portugal. Even denk ik ‘Ana!’, maar dan zie ik de afzender: een meneer uit de Algarve. Even denk ik ‘via Postcrossing dan?’ Maar nee – waarom zou je dit dan aan Cardcetera adresseren. Drie kaartjes zitten er maar liefst in deze envelop.

De meneer schrijft dat waar hij woont het lastig is om niet-toeristische kaartjes te kopen. Hij schrijft dat hij Cardcetera leerde kennen door de kaarten die werden weggegeven vanwege de 40 miljoenste kaart via Postcrossing. Dat hij niet heel veel geld heeft. En dat hij zo graag wil bestellen, maar dat dit via de site niet lukte. Dan schrijft hij  op wat hij wil bestellen. 9 kaarten – maar of ze aangetekend verstuurd kunnen worden. Hij zal het geld overschrijven – als ik de gegevens mail.

Ik ben ontroerd – iemand wil zo graag bestellen, dat hij zelfs de moeite neemt om alles op kaartjes te schrijven en dit naar mij opstuurt. En dan vragen mensen mij soms waarom ik een webwinkel in ansichtkaarten heb. Nou – hierom dus. Omdat ik zo’n geweldige post krijg soms. En zo’n leuke reacties. Soms zijn reacties ook stom – maar dat vergeet ik nu even. Nu ga ik morgen deze meneer zijn kaartjes opsturen. Met een lief briefje erbij. En zonder rekening. Gewoon – omdat het kan. Omdat hij me dit fijne gevoel gaf na een lange dag.

Deze kaartjes gaan op weg naar Portugal

Kerstboom

Wij hebben altijd een kerstboom met kluit, mijn eega en ik. Een kunstboom komt er bij ons niet in, we willen de vallende naalden en de lucht van de boom. Alhoewel, die is niet meer zoals vroeger kan ik u vertellen. En een kluit dus. Vraag me niet waarom – misschien omdat we beiden ermee opgroeiden (denk ik, als mijn geheugen me niet bedriegt), misschien omdat we ons dan niet druk hoeven te maken over een standaard. Het is namelijk niet zo dat we de boom in de tuin kunnen zetten, om deze er het volgend jaar weer uit te halen. Want dat is natuurlijk eigenlijk het idee achter een kerstboom met kluit. Dit hebben we welgeteld een keer gedaan – toen we in Leiden een huis met een tuin hadden. Ik weet niet meer of die boom de volgende kerst heeft gehaald als ik eerlijk ben. Hij stond in ieder geval niet binnen de volgende kerst, dat weet ik wel zeker.

De kerstbomen belanden bij ons meestal wel nog een hele tijd op het balkon. Met het idee dat je er dan leuk lampjes in kan doen en die de hele winter aan kan doen. Dat is tenminste het idee – de praktijk is dat de boom op het balkon komt te staan, er nooit lampjes in worden gedaan en we dan ook nog vergeten deze water te geven, zodat er na een paar weken een boom met bruine naaldjes op het balkon staat. Die dan vervolgens ook allemaal loslaten, met als gevolg dat in de lente het hele balkon vol naalden ligt. En je dus niet kijkt naar een mooie, gezellige, groene boom maar naar een zielige, dode boom. Die dan uiteindelijk ergens in de late lente de vuilniszak ingaat – omdat ik de boom meestal lopend of met de fiets haal, hebben we namelijk altijd een schattig klein kerstboompje. Geen enkel probleem om dit in een vuilniszak in de vuilcontainer te laten verdwijnen.

Deze boom zag ik in Paleis Het Loo – ook mooi! Wel ietsje te groot om lopend naar huis te brengen…

Dit jaar besloot ik het anders te doen. De boom zou meegaan met de gemeentelijke afvaldienst, zodat deze voor de verandering een keer op de composthoop zou komen. Wat ik wel jammer vond is dat deze dan al voor Driekoningen weg moest – na 6 januari werd de boom namelijk niet meer opgehaald. Maar hé, het was voor meerdere goede doelen: compost, geen naaldjes op het balkon en niet de aanblik van zo’n zielige bruine boom. En dus tuigden we 4 januari al de boom af en zette ik deze 5 januari, met een beetje een onbestendig gevoel, buiten.

Nu is het 7 januari – de dag dat ik eigenlijk de boom had willen aftuigen. Buiten is het koud, glad en ligt er eindelijk (een beetje) sneeuw. De erwtensoep staat op en het voelt bijna alsof kerst nog moet komen. En op het balkon? Daar staat geen kerstboom zonder lampjes. Toch jammer….