Aangenaam: Astrid, tekstschrijver

Vandaag begon ik aan een spiksplinternieuwe opdracht. Eentje voor een type organisatie waar ik nog nooit voor werkte, in een rol die ik op deze manier ook nog nooit ergens had. Wel via iemand waar ik eerder mee gewerkt heb, maar een behoorlijke tijd geleden. Ze maakte snel stappen en wisselde een paar keer van organisatie. Toen ze iemand nodig had met kennis van de MBO-wereld, met schrijfvaardigheden, inlevingsvermogen en daarnaast het vermogen pragmatisch te handelen, toen dacht ze aan mij.

Drie weken geleden had ik op een vrijdagmiddag een ontzettend leuk gesprek met haar en twee van haar collega’s. Het was bijna alsof ik ze alle drie al jaren kende, alsof het een gesprek was met vrienden die je een tijd niet had gezien en waar je op vrijdagmiddag nog even een borrel mee ging drinken. Nou ok, een kop koffie dan. We hadden het over mijn tweestrijd tussen het voeren van mijn meisjesnaam en mijn getrouwde naam. Over het concert De Kik speelt Boudewijn de Groot en het spektakelstuk Het Braaknoot Ensemble speelt een ode aan diezelfde Boudewijns Nacht en ontij. Het was zo’n leuk gesprek dat ik, eenmaal in de trein naar huis, dacht: ‘heb ik mezelf eigenlijk wel inhoudelijk geprofileerd? Weten ze nou wat ik kan?’ Want daarvoor zat ik daar tenslotte, om te verkennen of we wat voor elkaar konden betekenen en op welke manier dan. Een week later kwam het verlossende antwoord: ja dus. Na de zakelijke afspraken, getwijfel bij mij over of ik dit wel kan combineren met andere opdrachten, mijn schrijverij en ook nog een leuk sociaal leven, besloot ik het gewoon te doen. Want het was zo’n leuk gesprek en inhoudelijk zo’n mooie uitdaging, dat ik dacht ‘Van Esdonk, je bent gek als je dit laat schieten.’

En dus schoof ik vandaag aan voor een eerste overleg. Om sfeer te proeven. Echt veel voorbereidingstijd had ik niet, maar dat maakte niet uit: het was alleen even kennis maken. Voor we begonnen met het overleg, werd ik aan iedereen voorgesteld. Met de woorden ‘dit is Astrid – zij kan goed schrijven.’ En toen dacht ik ‘verdraaid, dat is waar ook! Ik ben al een schrijver, je kunt mijn werk al kopen bij bol.com en de schoolboekhandel.’ En nee, dat zijn geen romans, maar toch – het zijn boeken.

Soms vergeet ik dit allemaal even, in alle struggels rondom het boek en bij de strijd in mijn hoofd die ongeveer zo gaat ‘is dit nou wel of niet een interessante verhaallijn en hoe moet ik het allemaal rondschrijven of juist niet en wie zit hier eigenlijk op te wachten en is Steffi niet een stomme naam en waarom, hoe, waarmee, waardoor en wie.’ Toch een mooi compliment, zo op de eerste dag!

Fotograaf ben ik nog altijd niet – deze foto komt dan ook van Jesus Hilario H. /Unsplash

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.