Fijne avond

Wij wonen in een van de hoge woontorens in Rotterdam. Geweldig vind ik dat – vooral vanwege het prachtige uitzicht op de Maas, de Erasmusbrug, de Euromast en alle (woon)torens aan de overkant, op de Kop van Zuid. Als ik op ons balkon zit, dan denk ik wel eens ‘voor het uitzicht hoef ik niet op vakantie.’ Wijntje erbij, voetjes omhoog – wie maakt me wat.

Nou – sommige mede-bewoners. Ik druk me voorzichtig uit als ik schrijf dat ze niet allemaal even sociaal zijn. Nu dacht ik een hele tijd dat dit aan de hoeveelheid mensen ligt die in dit gebouw woont. Met 34 etages en 5 appartementen per etage zijn dat er best wel wat, natuurlijk zitten daar dan wat mensen tussen die denken dat de lift ook de functie van prullenbak heeft. En dat de gangetjes voor de opbergruimtes ook dienst doen als persoonlijke opslag. Inmiddels denk ik dat het gewoon overal gebeurt – dat waar mensen samenwonen, er altijd wel een of meerdere personen zijn die denken dat de fatsoensnormen op hen niet van toepassing zijn.

Sinds ik dat denk ruim ik wel eens de rommel op die iemand anders op de gang laat liggen. En blijf ik vooral heel vriendelijk tegen iedereen gedag zeggen – meestal gewoon in het Nederlands, maar als het nodig is ook net zo vrolijk en vriendelijk in het Engels. Ook als andere mensen dan kijken alsof ze water zien branden. Of als ik weer die mensen tegenkom in de lift die ik uitsluitend tegen lijkt te komen als ik bezweet na een rondje hardlopen binnenstorm – vaak nog zingend – en die het maar vreemd vinden dat mensen deze sport beoefenen. Meestal zeggen mensen dan ook gewoon wat terug, of knikken ze gewoon even.

Vandaag stapte ik weer vrolijk de lift in – na een lange dag in Den Bosch, zo waar zonder enige vertraging op heen- en terugreis, keek ik uit naar het weerzien met ons uitzicht. En dan ben ik vaak extra vrolijk 🙂 Een meneer met twee – denk ik zware – tassen boodschappen stapte net na mij in en zei geen boe of bah. Hij gaf me zelfs geen knikje. Op de tweede etage – daar is de parkeergarage – stapte een andere meneer in. Hij knikte wel. De meneer met zijn zware tassen moest er voor mij uit en hulde zich ook bij het uitstappen in stilzwijgen. Ik zweeg ook – een ezel stoot zich immers geen twee keer aan dezelfde steen en ik vond dat ik mijn goede wil wel had getoond. Toen waren we op de 13e etage. Ik stapte uit en zei ‘Fijne avond!’ – waarbij ik uiteraard iets verwacht had als ‘U ook’ of ‘Hetzelfde.’ Het werd ‘Dank u.’ Daar moest ik dan toch weer om lachen 🙂

Een gedachte over “Fijne avond

  1. Het elkaar begroeten valt voor de ene toch zwaarder dan de andere.

    Ooit heb ik op een project in Moerdijk gezeten, dat toch tegen de grens van de grote rivieren ligt. Daar waren toch wat mensen aanwezig die het bestaan van de woordcombinatie ‘goede’ en ‘morgen’ niet kenden. Geen idee of dit met de uitspraak ‘ hoe dichter bij Dordt hoe rotter het wordt’ te maken had. In ieder geval zorgde deze mensen er dan voor dat ik geen plezierig dag had.

    Toch ook hier in Eindhoven of Tongelre schijnen mensen ook diverse woordcombinaties kwijt te zijn. Ik ben een fanatieke sporter. Ik loop regelmatig hard. Nu ben ik vaak niet de enigste. Dus als ik iemand tegenkom, dan begroet ik deze persoon vriendelijk. Vreemd is het dan als je geen reactie terug krijgt. Zou die persoon te moe zijn? Of zou hij of zij al zoveel personen tegen zijn gekomen dat hij of zij er helemaal klaar mee is? Erg jammer is dit, want zo’n begroeting terug moedigd je toch ook weer aan onder het hardlopen. Ik zie het als een stukje positieve energie. Dus mensen zeg elkaar goedendag dan geeft dat weer een positieve draai aan de dag.

    Voor nu zeg ik dan ook: een fijne avond allemaal.

    Groetjes Joram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.