Hardlopen in de vakantie

Het is een terugkerend ritueel: als we op vakantie gaan, neem ik mijn hardloopschoenen mee. Eigenlijk doe ik dat al bijna sinds het begin dat ik begon met lopen. Een van de eerste keren die ik me kan herinneren is tijdens een familieweekend in Duitsland. Ik was op het punt in het trainingsprogramma van Evi waar ik twee keer 12 minuten moest rennen en ergens dacht ik ‘hoe langer ik dat uitstel, hoe groter de kans dat ik het nooit ga doen.’ En dus rende ik die twee keer 12 minuten in de omgeving van dat huisje, terwijl mijn vader en jongste zus ook een stukje gingen lopen.

Zo daadkrachtig was ik daarna niet vaak meer. Ja de schoenen gingen mee, maar het kwam regelmatig voor dat ze ongebruikt mee terug gingen. Soms ging ik voor de vorm op de loopband in een hotel, of voor een klein stukje over een boulevard. Op de een of andere manier ervaar ik vaak een drempel om in zo’n onbekende omgeving te gaan lopen. En om op tijd op te staan, zodat ik voor het ontbijt kan gaan. Want na het ontbijt heb ik wel een uurtje nodig voor ik kan denken aan hardlopen. Een avondloper, nee dat ben ik niet. Thuis niet en op vakantie al helemaal niet. Want dan zit ik toch liever met mijn neus in een boek of op een terras achter een glas wijn.

Maar het idee van hardlopen tijdens de vakantie staat me wel aan. Ik word tijdens zo’n vakantie in toenemende mate onrustig en jaloers als ik anderen wel zie hardlopen. Hoewel ik vaak wel even moet doorbijten om mijn schoenen echt aan te trekken, word ik tijdens het lopen vaak al blij. Dit jaar gingen we kamperen in Frankrijk en tussendoor op bezoek bij vrienden en natuurlijk gingen de schoenen en de complete hardloopoutfit mee. Maar dit jaar was er iets anders dan anders. Ik was namelijk niet de enige die hardloopschoenen meenam – mijn eega is inmiddels ook begonnen met lopen. En hoewel hij in eerste instantie dacht dat hij me misschien wel demotiveerde, is het tegengestelde waar. Na bijna 7 jaar lopen, met ongeveer even lang de wens om een  5 kilometer in een half uur te kunnen lopen, lukte me dat afgelopen mei ineens. Niet een keer, maar al drie keer. Omdat hij nu eenmaal sneller is en ik toch niet te ver van hem vandaan wil lopen. Dus mijn tempo ging omhoog door het achter hem aan hollen.

En hoewel we afgelopen vakantie geen drie keer per week hardliepen – het is per slot van rekening ook vakantie! – liepen we wel twee keer een prachtig rondje om het meer bij onze vrienden. De eerste keer moest hij me het bed uitslepen en liep ik bepaald niet in een geweldig tempo. Maar genieten deed ik wel, vooral ook door de vele andere lopers die allemaal vriendelijk groeten en het mooie uitzicht op het meer. De tweede keer trok ik vrijwillig en zonder morren mijn schoenen aan en genoot ik van de geuren van een vroege ochtend in de bergen in Frankrijk en de zon die langzaam aan kracht won. Pure winst.

Een gedachte over “Hardlopen in de vakantie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.