Rotterdam: een liefdesverklaring

Onze liefde gaat al lang terug – als tiener zag ik je voor het eerst en was ik diep onder de indruk. Ik voelde me vrij als ik bij jou was, volwassen. Er kon van alles als ik je bezocht; naar restaurants gaan, concerten bezoeken, lekker winkelen, op een terras zitten of een filmpje pakken tijdens het FilmFestival. We zagen elkaar niet altijd even vaak, al bleef ik regelmatig terugkomen en bleef ik je altijd liever zien dan onze hoofdstad.

Favoriet uitzicht: als er een cruiseboot ligt

Toen kwam het onverwachte moment dat ik dankzij de nieuwe baan van mijn eega onze relatie hechter kon maken. We gingen in jouw centrum wonen, met uitzicht op de Zwaan, op Manhattan aan de Maas en de vele boten die voorbij varen. Ik was een beetje bang dat je misschien wel teleur zou stellen – je romantiseert soms een oude liefde – maar niets bleek minder waar. Hoe lastig ik het soms ook vond om terug te zijn in Nederland, alles wat ik in ‘mijn’ 010 kon en mocht beleven maakte het weer wennen aan mijn vaderland beter en makkelijker. Ik genoot van de reuring, van de talloze restaurants, de prachtige hardlooproutes en -evenementen, alle musea, de winkelstraten en het openbaar vervoer. Wat een vrijheid! Van verliefdheid ging het naar houden van en als ik dacht aan het einde van het opleidingstraject van mijn eega, dacht ik ook aan het feit dat we dan misschien wel afscheid moesten nemen. Ik stopte het weg – want dat kan ik best wel heel goed, dingen wegstoppen.

Hardlopen doe je nergens zo mooi als in Rotterdam! Ja toch?

Langzaam verstreek de tijd natuurlijk toch, maar hoezee – we wilden eigenlijk wel in Rotterdam blijven, wat de carrière van mijn eega ook zou worden. Ons appartement wilden we, hoe mooi het uitzicht nog altijd was, toch wel eens inruilen tegen wat anders. Wat groters, iets van ons, iets vasters. We gingen op zoek, maar nu bleek pas dat ik niet als enige voor jou gevallen ben! Want bij iedere woning die wij wilden bezichtigen, moesten we concurreren met tig anderen. Met enige regelmaat hoorden we dan ook ‘is al verkocht’ of ‘is onder bod.’ Leuk hoor – wonen in een stad die tot hotspot verklaard is. Kleiner wonen dan maar, of toch maar niet in het centrum? Maar ja, als je dan in een appartementje in Blijdorp zit of een eengezinswoning in Ijsselmonde – houdt onze liefde dan wel stand Rotterdam, als ik niet meer jouw bruisende hart als uitvalsbasis heb?

Langzaam drong het tot me door, wat wij willen en hoe jij nu bent, dat gaat niet (meer) samen. We rekten de zoektermen op et voila – binnen no time vindt mijn eega een huis dat eigenlijk perfect past bij wat we willen. Alleen staat die mooie hoekwoning niet in Rotterdam, zelfs niet in regio Rotterdam. Slik. Toch maar kijken dan – want het klinkt wel perfect en de helft van ons is al overtuigd door het huis.

Naar binnen gluren

Als ik voor de deur sta weet ik het nog zeker ‘dit wordt het niet, echt niet.’ Maar dan staan we binnen, in de keuken met aangrenzende eetkamer en openslaande deuren naar de tuin. Ik zie de barbecue bij wijze van spreken al staan. En dan de slaapkamer, met balkon. Het strand dat op 5 kilometer afstand ligt, de nieuwe looproutes en het gezellig centrum(pje). De keuze is uiteindelijk toch nog snel gemaakt. Wassenaar – here we come!

Tabee Rotterdam – ik zal zeker nog vaak langskomen, genieten van alles wat je te bieden hebt. Maar het is tijd voor nieuwe avonturen en wie weet, zelfs voor een nieuwe liefde?

Een nieuwe fase gaat beginnen!

#50books: mijn allerliefstelievelingsboekwinkel

Martha stelde in het kader van #50books de vraag naar welke boekhandel je het liefst gaat. Daar is natuurlijk geen enkele twijfel over mogelijk: Donner! En niet pas sinds kort – nee echt al en hele tijd. Een verhaaltje over boeken kopen!

Ooit, toen ik nog op de middelbare school zat en als enige bijverdienste oppassen had, moest ik flink sparen voor ik een boek kon kopen. Al helemaal omdat ik bij voorkeur ook nog hardbacks kocht – die natuurlijk een stukje duurder waren dan de paperbacks. Ik ging toen naar Van Pierre, gevestigd in de Eindhovense Heuvelgalerie. Een prachtige winkel en ik weet nog welk boek ik er als eerste kocht: De Vriendschap van Connie Palmen. Het was een grote winkel, met een mooie ronding erin (dankzij de vorm van de Heuvelgalerie). Maar deze winkel viel in het niet bij Donner – waar ik wel een paar jaartjes later voor het eerst kwam.

Donner zat toen nog in een enorm pand aan de Lijnbaan. Ik weet niet meer hoeveel etages het waren – veel in ieder geval. De afdeling kookboeken heb ik nog goed voor ogen, net als de afdeling met Engelstalige boeken. Ik weet ook nog hoe treurig het er was toen Polare bijna failliet ging – allemaal bijna lege kasten. Van het boekenparadijs was toen bijna niets meer over. Toen Polare eenmaal echt failliet ging, was er gelukkig een aantal van de werknemers die via crowdfunding deze markante zaak wilde redden en via de crowdfunding – ja wij deden natuurlijk ook mee! – haalden ze binnen enkele dagen het beoogde bedrag op. En heel snel werden de kasten weer gevuld.

Niet veel later verhuisde Donner – want het pand was toch wel erg groot. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik de nieuwe locatie zeker zo mooi vind – het oude ABN-AMRO gebouw. Groot voordeel is dat alles op een vloer is – je loopt zo van de ene selectie naar de andere. Dat zal straks wel weer anders zijn – want er wordt verbouwd. Tsja – je bent een Rotterdams bedrijf of je bent het niet 😉 Hier moet alles steeds anders – af is het nooit.

Misschien denk je ‘waarom kom je dan zo graag in de boekhandel? Je kunt toch ook gewoon op bol.com kijken?’ En ik zal de eerste zijn om toe te geven dat ik dat ook doe. Mede ook omdat ik inmiddels een e-reader heb – de boekenkast was steeds vol en met een voorliefde voor dikke boeken, is een e-reader in de trein en op vakantie toch wel handig. Maar toch – de sfeer van Donner maakt dat ik toch regelmatig ‘even’ binnenloop. Vooral om me te laten inspireren, om kaartjes te kopen (ja dat doe ik ook ja, ondanks Cardcetera) en in kookboeken te bladeren.

Afhankelijk van hoeveel tijd ik heb, kijk ik op verschillende afdelingen. Een afdeling die ik eigenlijk nooit oversla is de Young Adult sectie. Het blijft een favoriet genre en Donner heeft een enorm uitgebreide selectie – zowel in het Engels als in het Nederlands. Ik kan er niet zo goed zonder iets te kopen weg…. Het wordt fijn gepresenteerd – niet alleen in de winkel, maar ook via Facebook. Heb ik echt veel tijd, dan ga ik even in de paarse zetel bij de Harry Potter kast zitten lezen. En kijken wie er nog meer op deze afdeling rondlopen en waar ze het over hebben. Heerlijk.

Jammer genoeg staat Donner niet in het boek met 111 plaatsen in Rotterdam die je gezien moet hebben las ik gisteren. Onterecht wat mij betreft – voor mij is het toch echt wel een van de iconen van Rotterdam. Mede ook door de continue transformaties.

Zo Martha – een wat langer antwoord op je vraag dan je misschien verwacht had 😉 Maar ja – je bent dol op een boekwinkel, of je bent het niet 😉

Dam tot Dam – heerlijk lopen tijdens een nazomerdag

Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik had er geen zin meer in, in die Dam tot Damloop. Na de marathon schreef ik me er enthousiast voor in – ik dacht dan staat er maar wat in de boeken. Maar toen kreeg ik een rotblessure – het piriformis syndroom. De fysio kwam er aan te pas, inclusief dry needling. Ik mocht eerst niet lopen – toen mocht ik 5 keer 2 minuten met tussendoor 2 minuten lopen. Weet je hoe kort dat is, als je net de marathon hebt gelopen? En daarna natuurlijk langzaam opbouwen… Voor we op vakantie gingen, ging ik nog naar de fysio. Van haar mocht ik best af en toe hardlopen tijdens de vakantie, maar wel gedoseerd – niet als ik de dag daarvoor een enorme wandeling had gemaakt. Nu liep die vakantie wat anders dan gepland en dus ging ik toch weer wat meer hardlopen, vooral toen we eenmaal thuis waren. En zo zat ik al weer op 15km toen ik na de vakantie naar haar terug ging. En hoewel er wel wat te voelen was in mijn bil en mijn linker kuit (waar het daarvoor altijd mijn rechter was – gek genoeg), mocht ik door van haar. Wel een beetje voorzichtig zei ze – dus niet te snel lopen. Niet zo erg – doe ik meestal toch niet 😉

 

En toen was die Dam tot Damloop die ik voor de vakantie al had doorgekrast ineens weer een optie. Ik bedacht voor mezelf wel dat ik niet zou gaan als het regende of stormde – want alleen in dat vak, in de regen, buh. En dan die drukte – 44.000 lopers. Toen hoorde ik dat vriendin GdeV ook liep, met hetzelfde startvak en dat is altijd gezellig. Samen wachten is leuker – ook al regent het. Toch dacht ik vrijdagavond nog steeds  ‘ga ik het doen, of niet’ – want die snelheid van mij zat me dwars. Maar toen dacht ik zaterdagochtend ‘en wat dan nog? Ga gewoon – ga genieten van de mensen langs de kant en de onbekende route. Daar loop je toch voor?’

Voordeel als er iemand bij is: leuke foto van jezelf! Dank Gera!

En dus ging ik vandaag, terwijl voor mijn deur de triathlon in volle gang was, naar 020 – naar Amsterdam. Op het station was het verrassend rustig. Na wat bellen en SMS-en vond ik ook Gera en vrienden en konden we snel de tassen kwijt. Op naar het startvak – maar eerst nog twee keer naar de dixies. Vanaf het startschot heb ik echt genoten. Kippevel gehad bij de Ij-tunnel waar een trommelband stond – geweldig! Daarna steeds mensen langs de weg en overal muziek. Bijna huilen bij Bloed, Zweet en Tranen van Hazes. De kilometers gingen echt voorbij en dit keer zonder druk om een PR te lopen. Ik had mijn Runkeeper eerder aangezet en wist dus niet wat ik precies aan het lopen was. Dat beviel goed want ik kon gewoon genieten. Kijken naar de mensen langs de kant, de lopers om me heen en de borden langs de route. De laatste 3 kilometer waren het leukst – het leek net een verlengde route over Stratums Eind! En dan ook nog een mooie medaille – wat wil een mens nog meer? O ja – snel je tas terug: kan ook geregeld worden. Wat een geweldige organisatie, ik kan niet anders zeggen.

Na de finish – blije dames!

Vandaag heb ik me weer eens echt gerealiseerd waarom ik hardlopen zo leuk vind. Je komt ergens, je deelt iets met mensen, je wordt toegeroepen en gemotiveerd. Het feit dat het daarbij ook nog mooi weer was hielp natuurlijk mee en het feit dat het zo geweldig goed georganiseerd was ook. Op naar de 10 KM in Eindhoven.

O ja en de tijd – 1.50.11. Die 11 seconden vind ik dan toch vervelend – ook al ging het om het genieten. Ach, mocht ik nog eens lopen in Amsterdam dan heb ik een richttijd 😉

De uitslag