Tagarchief: #50books

#50books: boekplanning

Martha stelde deze zondag de vraag of je werkt met een boekplanning. Bijvoorbeeld omdat je boeken moet lezen voor een recensie. Mijn eerste ingeving was om deze vraag niet te beantwoorden – want eigenlijk kon ik meteen nee zeggen. Toch, op haar reactie ‘misschien zet het je aan het denken, dat anderen dit wel doen’ dacht ik ‘eens kijken hoe ver ik kom met een blog hierover.’ Want waarom maak ik geen planning? Simpel – omdat ik het gevoel heb dat ik tijdens mijn studie vier jaar lang moest plannen wat ik las. Ik las echt wel eens een boek dat niet verplicht was – Harry Potter bijvoorbeeld – maar het meeste dat ik las kwam van een (lange) lijst met verplichte boeken. Nu kunnen sommige mensen daar een heel scala al van afstrepen, omdat ze die op de middelbare school of in hun vrije tijd al gelezen hadden. Voor mij gold dat niet echt. En dus moest er een behoorlijk tempo en een strakke planning aan te pas komen om de verplichte boeken op tijd uit te hebben. Soms lukte dat dan ook niet en moest ik me ergens een beetje doorheen bluffen. Zo staat me het boek Meneers Vissers Hellevaart nog goed voor ogen. Een draak van een boek, waar ik te laat in begonnen was, omdat het ook nog eens niet makkelijk te krijgen was.

Na mijn opleiding schreef ik een tijdje analyses van boeken voor Biblion. Best leuk, dacht ik, zo blijf ik toch nog wat serieuzer met literatuur bezig en lees ik misschien eens wat boeken van buiten mijn eigen interessesfeer. Maar dat kreeg ik nooit goed ingepland. Op de een of andere manier waren de boeken dan wel mooi, maar lukte de analyse niet goed. Of vond ik het boek eigenlijk een beetje mwah, waardoor het onder op mijn stapel van te lezen boeken terecht kwam. Ik lees namelijk altijd meerdere boeken tegelijk, maar natuurlijk heb je dan favorieten – boeken die je sneller uitleest dan anderen. Een keer maakte ik het zelfs zo bont dat ik het verkeerde boek las voor Biblion. Meestal had ik de keus uit twee boeken, waarop ik dus het verkeerde van de twee boeken ging lezen. Nu was er nooit echt een deadline voor de analyses, dus echt plannen hoefde ik het ook niet. Maar nadat ik de zoveelste analyse pas na een half jaar inleverde vond ik het zelf wel mooi geweest. Sindsdien lees ik vooral waar ik zin in heb en op het moment dat ik dat wil.

Ik schreef eerder dit jaar ook al over dit onderwerp, toen in het kader van de Goodreads leeslijst, waarop je aangeeft hoeveel boeken je dit jaar plant te lezen. Tot op de dag van vandaag wil Goodreads nog steeds weten wat mijn doel is – ik vul het lekker niet in. Ik lees op het moment heel veel. Mijn e-reader heeft me de vrijheid gegeven om altijd een stapel boeken bij me te hebben. Het streven is om er niet te veel ongelezen boeken op te zetten. Voor de vakantie zette ik er wel wat meer op – maakte ik dus toch een soort van planning. Al stapte ik daar vrolijk vanaf op het moment dat er een mini-bieb op een camping was waar we stonden. Ik smokkelde een heerlijke chicklit tussen mijn planning door. En vorige week liet ik me verleiden door de nieuwste van Dan Brown – gewoon ouderwets op papier, omdat ik denk dat anderen dat boek ook best willen lezen. En vandaag, vandaag rende ik naar Donner voor het nieuwste boek van Philip Pullman. Tig jaren na His Dark Materials komt er eindelijk een nieuw boek uit – wat ik direct oppak.  Helemaal omdat ik het ook nog won in een actie van Donner Young Adult.

Heerlijk – lekker planningloos lezen!

2017: de uitdaging

Vanochtend las ik een blog van Drs Pee – een beetje een vast ritueel van mij, in de ochtend de blogs lezen van mensen / organisaties die ik volg. Dit ritueel wordt vaak gevolgd door het idee ‘ja, ga ik doen!’ Drs Pee schreef vanochtend over haar leesuitdaging voor 2017, in het kader van het #50books project: iedere week een vraag over boeken, die je op jouw manier mag beantwoorden. Meteen dacht ik ‘ja, ga ik doen – een leesuitdaging voor 2017 opschrijven!’ Ik deed het al eerder – in 2015 slaagde ik erin om ruim meer te lezen dan mijn uitdaging was, in 2016 dacht ik tot de laatste week van december ‘ik haal het nog wel in, mijn achterstand! Ik lees immers vier boeken tegelijk, die gaan vast nog uit in 2016. En zo niet, nou dan kies ik wel een dun boekje voor tussendoor.’

Tsja. Te zot eigenlijk hè, boeken maar even snel uitlezen om de door jezelf gestelde uitdaging te halen. Of om een dik boek maar niet te gaan lezen, omdat dit niet past in je planning van een boek per anderhalve week (mijn uitdaging was 40 boeken in 2016). Of om een boek dat je toch niet echt wil bekoren wel uit te lezen, omdat anders het halve boek niet meetelt voor je uitdaging. Lezen is een ontspannen bezigheid voor mij – althans, sinds ik afgestudeerd ben dan, want tijdens mijn studie was het ook vaak een kwestie van moeten. Voor sommige vakken was het tempo een boek per week – waarbij er ongetwijfeld vanuit werd gegaan dat studenten Nederlandse taal & cultuur al de nodige klassiekers hadden gelezen. In mijn geval was dat maar zeer beperkt waar en dus las ik me een slag in de rondte. Het eerste dat ik deed toen ik eenmaal afgestudeerd was, was meteen maar de hele serie van Het bureau van Voskuil lezen. Dat kon eindelijk – want er was geen druk meer van die andere boeken die ik moest lezen. Het is nog steeds een van de meest indrukwekkende boeken / series die ik ooit gelezen heb.

Met een schuin oog keek ik naar het boek dat ik nu het liefst zou gaan lezen: The Nix. Meteen een flinke pil, met 600 pagina’s. Een minder uitdagende challenge dan maar, 20 boeken? Of zou ik het gewoon echt doen – een jaar beginnen zonder uitdagingen? Zonder goede voornemens? Eigenlijk was dat namelijk wat ik gisteravond, op de drempel van  2017 had bedacht: gewoon even helemaal geen voornemens. Een jaar zonder doelen – nou ja, met natuurlijk wel een doel: die marathon op 9 april. Maar eigenlijk had ik bedacht dat dat wel genoeg zou zijn.

In mijn achterhoofd zeurt een stemmetje ‘ja maar een lijstje boeken, hoe veel druk legt dat nou? Je hebt een boek al bijna uit! En als je dan toch dat lijstje maakt, waarom dan niet een blogje per boek, gewoon om bezig te blijven?’ Aanlokkelijk hoor – dat stemmetje. Ik houd namelijk erg van lijstjes, van dingen afstrepen en van ergens naartoe werken. Maar in 2016 heb ik (eindelijk) onder ogen gezien dat ik er ook heel onrustig van kan worden. Dat het me mijn rust kan kosten en dat die lijstjes juist averechts kunnen werken. Zeker lijstjes met doelen die ik niet haal. Ik kijk nog een keer naar mijn leesuitdaging van 2016 – het is toch een indrukwekkende lijst, ook al zijn het dan geen 40 boeken. Zucht. Ik doe het echt niet. Geen lijst, geen uitdaging, ook geen kleine.

En dus begin ik lekker in The Nix. Gewoon, omdat het kan – een dik boek lezen op 1 januari. En wie weet bedenk ik dan op 2 januari alsnog een uitdaging voor mezelf. Hopelijk weet ik me die dan ook weer uit het hoofd te praten 😉 Ik wens je een prachtig 2017 – dat het jouw jaar mag worden. Met of zonder doelen of uitdagingen.