Tagarchief: boek

Schrijfvakantie – dag 1

We beginnen de schrijfcursus met het uitspreken van de verwachting – wat wil je aan het einde van deze week voor elkaar hebben? Marelle waarschuwt ons dat de verwachting dat je aan het eind van de week je boek afhebt geen realistische verwachting is. Ik slik. Want als ik eerlijk ben, denk ik in deze komende week de helft van mijn boek af te hebben. Om je een idee te geven: op het moment van starten van de schrijfweek ben ik op minder dan een achtste. Mijn boek bestaat uit 8 delen en een proloog; ik heb er ongeveer eentje af, plus de proloog. In eerste versie…

Misschien denk je ‘hoe komt ze erop, dat dit überhaupt mogelijk is in 6 dagen?’ Dat is gebaseerd op het schrijven van mijn scriptie. Daar stond in totaal een periode voor van, geloof ik, een half jaar. Al denk ik dat ik al eerder begon, namelijk zo in september en uiteindelijk ben ik in mei afgestudeerd. In die zelfde tijd moest ik ook nog een mondeling tentamen doen, misschien nog wel een vak en werkte ik eerst 20 en later 32 uur. Waarom niet? Het voorwerk deed ik door de week en uiteindelijk schreef ik de hoofdstukken dan steeds in een weekend. Dat weekend blokte ik helemaal – mijn eega (toen nog vriendje) was er dan niet, of zag ik niet en ik sprak met niemand wat af. Het was nog voor de tijd dat Facebook echt een storende factor was en helemaal nog voor de tijd van WhatsApp. O en internet liep via de telefoonlijn, dus dat had je ook niet de hele dag aanstaan. Ruwweg schreef ik mijn scriptie in denk ik 6 tot 8 weekenden ofwel 12 tot 16 dagen.

Voor het boek heb ik inmiddels een heleboel bouwstenen. Ik weet hoe het moet worden opgedeeld en wie de hoofdpersonen zijn – ook al hebben ze nog geen definitieve naam. Ik heb een heleboel gebeurtenissen die ergens een plek moeten krijgen; ik laat het schrijven een beetje bepalen waar het logisch is om de gebeurtenissen te benoemen. Ik weet dat het 8 periodes zijn en wat er in die periodes gebeurt. Oftewel: al het voorwerk is volgens mij gedaan en dus gaan die 8 weekenden of 16 dagen zo’n beetje in.

Dacht ik.

Want nu terug naar de schrijfweek. Ik schrijf het volgende op als doelstelling voor deze week: Aan het einde van de week wil ik de losse gebeurtenissen die ik heb genoteerd uitgewerkt en geplaatst hebben. Ik lees het voor. En dan besluit ik een inkijkje te geven in hoe mijn brein functioneert en voeg er aan toe ‘maar stiekem heb ik wel de ambitie om na deze week op de helft van mijn boek te zijn.’ Marelle benadrukt (nogmaals) dat dit een enorm hoge, zo niet onmogelijke ambitie is. Mijn meedogenloze ik denkt ‘hoog ja – onmogelijk nee.’ Na de lunch vertrek ik naar het prieeltje – een van de schrijfplekken in de schaduw, waar ik van onder een mooi afdakje uitkijk op de Portugese bergen. En waar de druiven klaar zijn om geplukt te worden.

Dit was ‘mijn’ schrijfplek op dag 1

Het einde van de eerste schrijfdag is inmiddels in zicht en ik ben eigenlijk wel tevreden met wat ik heb bereikt. Het eerste deel is voor nu compleet, met het derde deel ben ik begonnen. Nee ik schrijf niet chronologisch – dus deel twee is niet ineens nu ook af. Maar het staat wel in de steigers – inclusief gebeurtenissen die er in moeten komen. En dus lijkt ook mijn hoge ambitie nog prima haalbaar – toch? Op naar het schrijfcafé dus; de afronding van deze eerste officiële dag. Waar ik met een voldaan gevoel op terug kijk – one down, three to go. Delen dus – want dagen heb ik nog meer!

Het boek: de naam van je hoofdpersoon

Een van de tegenslagen bij het schrijven van mijn boek is de naam van mijn hoofdpersoon. Redelijk essentieel toch, zou ik zo denken, een goede naam. Nu heb ik een naam, zowel voor de vrouw als de man. En tsja je moet ze een keer delen die namen, maar dat vind ik nog best een beetje spannend. Een tijdje terug zag ik een leuk spelletje op een site die ik volg: je zet de naam erop en anderen reageren met de associatie die ze bij deze naam hebben. Ik deelde dus de naam van mijn heldin, mijn pas geschapen en tot in details uitgedachte hoofdpersoon. Dit was een van de reacties, nee dit was de eerste reactie die ik kreeg op mijn naam:

Boerendochter, poezenvrouwtje van tegen de 60. Al jong weduwe geworden. Werkt in de kringloopwinkel en vrijwilligt in het bejaardenhuis.

Waarbij iemand anders reageerde met:

Wat hij zegt maar dan de Wereldwinkel ipv kringloopwinkel en ze heeft een papegaai.

 

Slik. Daar zit je dan, met je hoofdpersoon van rond de 30, die bepaalt geen weduwe is en ook niet dol is op de kringloopwinkel, laat staan dat ze er werkt, geboren en getogen in de stad. En die, als ze al een huisdier zou hebben, zeker geen vogel zou hebben. Ik twijfel nog altijd over de naam, maar vervelender nog: ik dacht direct ‘als ik al geen naam kan bedenken voor mijn hoofdpersoon, waarom denk ik dan dat ik überhaupt een boek kan schrijven?’ Ja ik weet het, een beetje een dramaqueen heb ik wel in me en die meedogenloze normen helpen ook niet mee. Na deze grote deceptie schreef ik twee weken lang dus geen woord.

En toen waren daar de dames van de schrijfplek. Die helemaal begrepen waarom ik dit niet leuk vond. Die ook begrepen waarom ik twijfelde. Die zeiden dat de naam van een hoofdpersoon ook gewoon lastig te bepalen is. En die zeiden dat ik me hier vooral niet door tegen moest laten houden. Met zoek en vervang heb je de naam op het laatst namelijk alsnog zo vervangen. Kijk. Daar heb ik wat aan. Concreet advies. Nu schrijf ik door. Met gewoon die naam voor mijn hoofdpersoon nog in mijn concept.

Maar waar ik nou benieuwd naar ben: aan welke naam denk jij bij de hier boven aangehaalde reactie? Eens kijken of het spelletje ook andersom werkt… O en voor de mensen met voorinformatie: niet verraden hè, die naam. Ik ben namelijk erg benieuwd of iemand de naam raadt met deze beschrijvingen.

Het boek: de schrijfplek

In mijn blog over de stukjes die op hun plek vallen ben ik nog een belangrijk stukje vergeten. Ongeveer rond de tijd dat wij op vakantie gingen, kreeg ik een mail van Jedida. Ze vroeg me of ik ervaring heb met het publiceren van boeken; de eerlijkheid gebood mij te zeggen dat hoewel ik enorme aspiraties heb met mijn eigen boek, ik nog geen feitelijke ervaring heb. Ik verwees haar door naar DrsPee en de snel startende cursus Structuur (waar ik me dus ook voor inschreef en geloof me: aanrader!) en voegde er aan toe dat ik wel graag ervaringen zou uitwisselen over hoe je gemotiveerd blijft tijdens het hele schrijfproces. Een afspraak was geboren en zo zaten we zo’n twee weken geleden bij Brasserie Buitenhuis om ervaringen uit te wisselen. En: om plannen te bespreken om samen aan de slag te gaan. Gewoon, structureel eens per week een paar uurtjes samen schrijven, los van thuis, internet, de dagelijkse sleur, op een vast moment in de week. Geen hele dagen, maar gewoon een paar uur.

Twee blije gezichten na de eerste afspraak – onze #schrijfplek is gevonden!

Vandaag was onze eerste schrijfsessie; lekker op het terras van opnieuw Brasserie Buitenhuis; want dat wordt onze #schrijfplek. En: Martha aka DrsPee herself schoof ook aan. En dat is ook precies onze bedoeling: onze schrijfplek  delen met andere (aspirant) schrijvers. Misschien denk je nu ‘wat levert dat dan op, die paar uur samen schrijven?’ Eerlijk is eerlijk: dat heb ik me ook vaak afgevraagd als ik las over andere schrijfgroepen. Maar nadat ik met de Structuur-cursus in een paar uur meer bereikte dan in alle jaren daarvoor, was ik er al van overtuigd dat je niet per se hele dagen nodig hebt om verder te komen met je verhaal; je hebt vooral structuur nodig. Voor mij is het daarnaast belangrijk om regelmaat in te bouwen in het schrijven en niet na iedere tegenslag weer weken te stoppen. Want dan kom ik dus nooit verder; dan moet ik iedere keer weer opnieuw bedenken ‘waar was ik, wie zijn ook weer mijn personages, welke tone of voice heb ik ook weer gekozen? Zal ik toch niet verder gaan met verhaal Y, want dat is toch makkelijker.’

Misschien denk je ‘Voelt dat dan niet geforceerd, een beetje in stilte achter je laptop op zo’n terras zitten?’ Ons idee is om voorafgaand aan het schrijven ook ervaringen met elkaar te delen. Waar ben je in je proces, waar gaat je boek over (als je  dat al wil delen), waar loop je vast – kortom alles wat je wil delen over je schrijfproces kun je kwijt. En misschien ligt het aan mij, maar vooral het delen vind ik dus heel fijn. Want dan blijkt dat ik niet de enige ben die maar eerst haar mailbox gaat opschonen of de bestanden opnieuw gaat ordenen alvorens te gaan schrijven (#schrijfontwijkendgedrag – schuldig!). En dan blijkt ook dat ik niet de enige bent die de vraag ‘en wat nou als niemand het wil publiceren?’ maar lastig vind om over na te denken. Want tsja – je stopt toch je ziel en zaligheid in dat boek.

Aan het werk schrijven!

Op een gegeven moment werden de laptops gepakt en gingen we aan de slag; ik verdubbelde mijn aantal pagina’s (ok – niet zo lastig nog, van 3 naar 6 – maar toch! Progressie!) en moest zelfs een keer lachen om mijn eigen verhaal. En dat werd toegejuichd; hoe fijn is dat? Af en toe zei een van ons iets en na twee uur werken was eigenlijk iedereen tevreden. Met Jedida sloot ik af met een wijntje in de zon – want Buitenhuis is ook nog eens een heerlijke plek om te mogen schrijven. Ik fietse naar huis met een hoofd vol inspiratie, een idee voor twee blogs (ja, daarvan is dit er een) en het gevoel dat deze week goed is begonnen. Wat wil een mens nog meer?

Meer leden – dat willen we graag. Dus denk je nou ‘ik wil ook aansluiten’ – eenmalig of structureel: reageer vooral. Onze volgende afspraak is op 27 augustus om 14u; bij Buitenhuis aan het Valkenburgse meer.