Tagarchief: boeken

Review: Een verre plek dichtbij

Ik ben gek op lezen, dat weten jullie inmiddels wel. En ik ben altijd op zoek naar manieren om andere boeken te lezen dan de boeken die ik normaal zelf zou kiezen. Zo schreef ik een hele tijd boekanalyses voor Biblion, kijk ik regelmatig in weggeefbibliotheken, zit ik in twee boekenclubs (al zijn die niet altijd even actief, dat geef ik meteen toe) en probeer ik af en toe een boek te winnen wat ik dan mag recenseren. Dat lukt zelden, maar hoera: in augustus mocht ik voor Harper Collins Young Adult Een verre plek dichtbij reviewen. Ik lees heel veel young adult boeken, maar meestal wel in het genre dystopian of post-apocalyptisch. Zie ik een vraagteken boven je hoofd?

Kleine uitleg. Post-apocalyptisch boeken spelen zich af vlak voor en tijdens of kort na een (bijna) totale vernietiging van de aarde.  In dystopische boeken is de apocalyptische gebeurtenis al een tijd geleden gebeurd en is een nieuw soort samenleving ontstaan. Misschien denk je ‘zijn hier dan veel boeken over?’ Ja – echt enorm veel! Niet alleen in het young adult genre overigens; denk ook aan boeken als 1984 of The Handmaids Tale.

Goed, terug naar de oproep voor recensenten van Een verre plek dichtbij, want daar ging het om. Ook een young adult boek, maar van een subgenre wat ik eigenlijk zelden tot nooit lees. Leuk dus, maar ik vind het ook altijd wel spannend om een boek te recenseren, want wat nou als ik het boek echt niets vind? Kan en mag ik dan eerlijk zijn? Dat mag – mits onderbouwd. Gelukkig. Maar mijn zorg bleek in dit geval voor niets te zijn, want ik heb genoten van het boek. Waar het over gaat? Hierbij mijn review – mocht je het ook willen lezen: vanaf vandaag is het boek ook te koop bij alle bekende boekwinkels.

Recensie Een verre plek dichtbij

Als ze bijna thuis in New York zijn na een vakantie, verandert het leven van de broers Dylan en Griff van het ene op het andere moment. Ze belanden in een dodelijk auto-ongeluk; waarbij de ouders van de broers overlijden. De ouders van Dylan en Griff werkten als docent Engels en hadden banen over de hele wereld; hun laatste baan was in New York. Oorspronkelijk kwamen ze uit Wales en daar gaan Dylan en Griff dan ook heen, naar tante Dee en oom Owen, die wonen in Aberystwyth en die ze alleen kennen van de boekenbonnen die ze ieder jaar voor hun verjaardag kregen.

Het verhaal wordt verteld door Dylan; Griff kan bijna niet praten over wat er is gebeurd. Dylan wil zich groot houden voor zijn jongere broertje en wil hem beschermen. Als Dylan het zelf echt niet meer ziet zitten, dan trekt hij zich terug. Dit wordt in het boek steeds op een bijzondere manier aangegeven, zodat je weet dat Dylan even ontsnapt aan de werkelijkheid.

En in plaats van tussen de voetgangers op de smalle, drukke stoep door te lopen schakelde ik over naar een andere frequentie en ging ik ergens anders naartoe.

En plotseling was ik

op

de

top

van

een

heuvel.

Of was het een echte berg?

Ergens halverwege het boek dacht ik ‘er klopt iets niet aan Dylan, hoe zit dit?’ Hier meer over vertellen kan niet zonder een belangrijk deel van het plot te verraden. Dat zul je dus zelf moeten uitvinden tijdens het lezen van het boek. Het geeft het verhaal wel net nog iets extra’s. Voor mensen die weten dat ze snel huilen bij een boek nog een tip: zet een doos tissues naast je neer…

 

Fotocredits
Openingsfoto: Sven Fischer voor Unsplash
Cover: Harper Collins Young Adult

Welke boeken las ik deze zomer?

Een tijd terug las ik een oproep op mijn favoriete boekenblog Ogma. Ze zochten gastbloggers voor een reeks met tips voor boeken om deze zomer te lezen. Ik hoefde daar niet zo lang over na te denken. Mijn stapel met boeken die ik snel wil lezen is altijd enorm en de stapel met boeken die ik bewaar voor de vakantie – want te dik om overal mee naartoe te zeulen – is meestal nog groter. Nu is er wel wat veranderd sinds ik een e-reader heb, maar veel van die dikke boeken zijn nog van voor ik dat heerlijke apparaat aanschafte. Enfin, ik schreef dus een gastblog voor hen met een flink aantal tips. Maar ja. Niets zo veranderlijk als de mens de lezer. En dus moet ik nu mijn officiele vakantie voorbij is toch helaas constateren dat ik geen enkel boek las van de tiplijst. Nou ja ik las er wel eentje, namelijk deel drie van The Old Man’s War. Maar dat las ik eigenlijk al voor de vakantie… Wat las ik dan wel en wat zou ik aanraden? Een update.

De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween

Wat heb ik hier van genoten! Ik had dit boek al tig keer in mijn handen en iedere keer dacht ik ‘niet mijn ding.’ En toen stond het bij Albert Heijn in de weggeefbibliotheek en dacht ik ‘nu neem ik het toch mee.’ Tijdens Pinkpop begon ik er aan en was ik aangenaam verrast. Toen bleef het in een vak van mijn rugzak zitten en vond ik het boek pas net voor de vakantie terug. Ik nam het mee en moest regelmatig lachen. Ik vond het echt briljant. Er is al een vervolg – of ik dat ga lezen weet ik nog niet. Het verhaal is goed zoals het is. Maar toch – toen ik de achterflap las van dat vervolg stond ik weer te grinniken in de winkel. Eens kijken of ook dit in de weggeefbibliotheek komt….

Saschenka

Samen met mijn schoonzus heb ik een boekenclub. Een tijd terug zochten we dit boek uit, geschreven door Simon Montefiore en uitgegeven in een prachtige pocket. Het verhaal gaat over Rusland in de jaren net voor Lenin, tijdens Stalin en na de val van het communisme. Een boek in drie delen dus. Ik smulde ervan – heerlijk verhaal. Het moet je smaak zijn, dat wel. Maar als het je smaak is: er zijn nog twee ‘vervolgen’ – die niet over dezelfde personages gaan, maar wel ook spelen in communistisch Rusland.

De acht bergen

Dit las ik op aanraden van onze vrienden. En ik genoot ervan. Ik wil er verder eigenlijk weinig over zeggen – want het is maar een ‘klein’ verhaal, maar echt enorm de moeite waard. Je hebt het snel uit, dus ik zou zeggen: waar wacht je nog op?

Het labyrint der geesten

Het vierde deel van de serie Het kerkhof der vergeten boeken, die begon met De schaduw van de wind. Dat vond ik echt een meesterlijk boek. Deel 2 en 3 vond ik een stuk minder en dus twijfelde ik of ik dit boek wel wilde lezen. Maar eenmaal begonnen aan een serie, moet het wel heel erg zijn wil ik de serie niet uitlezen. En dus ging dit boek mee op vakantie en raakte ik opnieuw in de ban van de prachtige schrijfstijl van Zafon. Absoluut een aanrader – misschien als je alle vier de delen na elkaar leest, zijn deel 2 en 3 ook wel erg de moeite waard. En anders sla je die gewoon lekker over, want ik kan niet zeggen dat ik nog echt wist waar die boeken over gingen. Maar dat hinderde me totaal niet tijdens het lezen.

The dead

In het blog voor Ogma schreef ik dat ik ook graag series achter de hand houd voor de vakantie. Dit is deel 2 in een serie, met de gezellige titel The enemy, en ook deze houd ik lekker achter de hand voor vakanties. Leuk en makkelijk om te lezen, een van die reeksen die gaat over ‘onze wereld’ die na een pandemie niet meer is zoals we gewend zijn. In deze serie is iedereen boven de 15 gestorven aan een mysterieuze ziekte en teruggekomen als een soort zombie. Ook hier geldt: het moet je smaak zijn… ik ben er in ieder geval dol op.

Salam Europa

De recentste grote roman van Kader Abdolah. Wat te schrijven? Het is geen pageturner. Het verhaal over het hedendaagse Europa vond ik soms wat vergezocht. Het verhaal over de reis van de sjah vond ik soms wel erg beknopt, dan weer te langdradig. Ik houd erg van zijn schrijfstijl, daardoor komt hij vaak wel weg met een wat minder spannend verhaal. Maar als je nog nooit wat van hem hebt gelezen, zou ik dit boek niet aanraden. Lees dan liever Het huis van de moskee.

 

Dit waren mijn laatste vijf weken in boeken – ik ben wel benieuwd wat jij las. Van deze lijst, of die van het Ogma-blog of van je eigen lijst natuurlijk.

 

De links in dit blog zijn affiliate links – koop je een boek via een van deze links, dan krijg ik daarvoor een (kleine) commissie.

#50books: boekplanning

Martha stelde deze zondag de vraag of je werkt met een boekplanning. Bijvoorbeeld omdat je boeken moet lezen voor een recensie. Mijn eerste ingeving was om deze vraag niet te beantwoorden – want eigenlijk kon ik meteen nee zeggen. Toch, op haar reactie ‘misschien zet het je aan het denken, dat anderen dit wel doen’ dacht ik ‘eens kijken hoe ver ik kom met een blog hierover.’ Want waarom maak ik geen planning? Simpel – omdat ik het gevoel heb dat ik tijdens mijn studie vier jaar lang moest plannen wat ik las. Ik las echt wel eens een boek dat niet verplicht was – Harry Potter bijvoorbeeld – maar het meeste dat ik las kwam van een (lange) lijst met verplichte boeken. Nu kunnen sommige mensen daar een heel scala al van afstrepen, omdat ze die op de middelbare school of in hun vrije tijd al gelezen hadden. Voor mij gold dat niet echt. En dus moest er een behoorlijk tempo en een strakke planning aan te pas komen om de verplichte boeken op tijd uit te hebben. Soms lukte dat dan ook niet en moest ik me ergens een beetje doorheen bluffen. Zo staat me het boek Meneers Vissers Hellevaart nog goed voor ogen. Een draak van een boek, waar ik te laat in begonnen was, omdat het ook nog eens niet makkelijk te krijgen was.

Na mijn opleiding schreef ik een tijdje analyses van boeken voor Biblion. Best leuk, dacht ik, zo blijf ik toch nog wat serieuzer met literatuur bezig en lees ik misschien eens wat boeken van buiten mijn eigen interessesfeer. Maar dat kreeg ik nooit goed ingepland. Op de een of andere manier waren de boeken dan wel mooi, maar lukte de analyse niet goed. Of vond ik het boek eigenlijk een beetje mwah, waardoor het onder op mijn stapel van te lezen boeken terecht kwam. Ik lees namelijk altijd meerdere boeken tegelijk, maar natuurlijk heb je dan favorieten – boeken die je sneller uitleest dan anderen. Een keer maakte ik het zelfs zo bont dat ik het verkeerde boek las voor Biblion. Meestal had ik de keus uit twee boeken, waarop ik dus het verkeerde van de twee boeken ging lezen. Nu was er nooit echt een deadline voor de analyses, dus echt plannen hoefde ik het ook niet. Maar nadat ik de zoveelste analyse pas na een half jaar inleverde vond ik het zelf wel mooi geweest. Sindsdien lees ik vooral waar ik zin in heb en op het moment dat ik dat wil.

Ik schreef eerder dit jaar ook al over dit onderwerp, toen in het kader van de Goodreads leeslijst, waarop je aangeeft hoeveel boeken je dit jaar plant te lezen. Tot op de dag van vandaag wil Goodreads nog steeds weten wat mijn doel is – ik vul het lekker niet in. Ik lees op het moment heel veel. Mijn e-reader heeft me de vrijheid gegeven om altijd een stapel boeken bij me te hebben. Het streven is om er niet te veel ongelezen boeken op te zetten. Voor de vakantie zette ik er wel wat meer op – maakte ik dus toch een soort van planning. Al stapte ik daar vrolijk vanaf op het moment dat er een mini-bieb op een camping was waar we stonden. Ik smokkelde een heerlijke chicklit tussen mijn planning door. En vorige week liet ik me verleiden door de nieuwste van Dan Brown – gewoon ouderwets op papier, omdat ik denk dat anderen dat boek ook best willen lezen. En vandaag, vandaag rende ik naar Donner voor het nieuwste boek van Philip Pullman. Tig jaren na His Dark Materials komt er eindelijk een nieuw boek uit – wat ik direct oppak.  Helemaal omdat ik het ook nog won in een actie van Donner Young Adult.

Heerlijk – lekker planningloos lezen!