Tagarchief: Cardcetera

Postcard blues

Daar zit ik dan – ruim een week nadat ik wereldkundig heb gemaakt te gaan stoppen met Cardcetera. Voor ik het deelde met ‘de wereld’, had ik al wat stapjes gezet. Dames die van klanten naar (post)vriendinnen zijn gegaan kregen een persoonlijk mailtje, vaste klanten kort daarna ook. Ik deelde het op de dag dat mijn moeder in Wassenaar op bezoek was in de Cardcetera postgroep – ja die bestaat! – en kreeg toen al een heleboel lieve, hartverwarmende reacties. Bij mij overheerste vooral de opluchting. Niet omdat ik Cardcetera helemaal niet meer leuk vind om te doen – maar wel omdat het enorm veel tijd kost. Tijd die ik ook zou kunnen steken in andere hobby’s – zoals lezen, koken, hardlopen en ehm iets met schrijven.

Niet alleen het inpakken van de orders en het online zetten van de kaarten kost tijd, maar ook het bijhouden van bijvoorbeeld de privacy wetgeving. Daarnaast is er enorm veel concurrentie – soms van bedrijven die net als ik aan alle wetgeving voldoen, maar soms ook van wat minder gezagsgetrouwe lieden. Een winkel die ooit startte uit een hobby werd een middelgrote webwinkel. Met daarbij een heleboel plezier en de kans voor mij om allerlei vaardigheden te ontwikkelen – van het creatief inpakken van pakketjes tot het opzetten van een eigen kaartenlijn -, maar dus ook een aantal lastige kanten. En die lastige kanten, die gingen meer en meer overheersen. Ik wilde voorkomen dat ik te veel ging denken ‘getsie, weer een order!’ en ‘ah nee, weer een vraag over een pakketje dat nog niet is aangekomen.’ Tegelijkertijd wilde ik niet minder persoonlijke aandacht besteden aan iedere bestelling en wilde ik ook niet dat iemand anders met Cardcetera door ging. En dus kon ik maar 1 ding doen: stoppen. En als je dat dan beslist, dan wil je ook dat het meteen bekend is.

In de sneeuw

Ik stuurde de nieuwsbrief bewust op een dag dat we niet thuis waren, dat we zelf aan het genieten waren van een weekendje weg in Frankrijk. Bij vrienden in Frankrijk, waarvan de vriendin zelf ook een webwinkel heeft en dus mijn gevoel wel zou begrijpen. Dat was een goede keuze – want anders was ik direct in de stress geschoten van de enorme hoeveelheid orders die ik kreeg. Die ik toch nooit in een weekend zou kunnen verwerken! Dus nu liep ik lekker in de sneeuw in de zon terwijl de lieve woorden en de orders binnen kwamen.

De hele week werkte ik vervolgens orders weg – het was maar goed dat ik ook had uitgerust daar in Frankrijk. En ook daarbij kwamen weer wat van die lastige dingen voorbij, want soms klopt de voorraad niet. Ook al loopt alles automatisch, toch gaat dat soms mis. Vooral als er veel besteld wordt en juist dat gebeurde nu. Gelukkig heb ik de meest begripvolle klanten ooit – eigenlijk niemand maakte hier een probleem van. Zelfs toen ik de adresstickers van twee orders verwisselde, reageerden beiden klanten vol begrip en stuurden zonder morren de kaarten aan elkaar door. Top toch?

Tsja en met al die lieve, begripvolle reacties en woorden als ‘Cardcetera is een begrip in de postwereld, wat gaan we je missen’ ga je toch denken ‘was dit dan de juiste stap, had ik niet toch nog ….’ En dan krijg je dus de postcard blues. Maar weet je, die lieve mensen zijn er altijd geweest. Alleen hoop ik daar ook nog contact mee te houden na Cardcetera – door ze weer leuke post te gaan sturen. Iets waar ik nu ook niet aan toe kom. Als je ergens mee stopt omdat je zelf voelt dat het beter is en niet omdat anderen of de omstandigheden je daartoe dwingen, komt er denk ik altijd een moment waarop je denkt ‘is dit wel de juiste stap?’ Maar eigenlijk voel ik aan alles dat het antwoord op die vraag ja is. Ik voel ook aan alles dat dit niet het einde is van mijn online winkelierschap – de Cardcetera Quotes serie is me te dierbaar en niet alleen mij, ook de klanten vragen hoe het daarmee verder gaat. Het antwoord op die vraag is me nog niet duidelijk – maar dat komt vanzelf.

Dan ga ik nu nog wat orders inpakken – nu het nog kan ? En dan vertel ik snel nog wat meer over dat bezoekje aan Frankrijk. Omdat ik tijd ga krijgen voor meer blogs.

Dear sir of madam

Om 8u de deur uit, om 21.20 kom ik thuis. Lange dag – nog langer doordat ik op een minuut na de trein miste in Den Bosch – ik ben moe, het regent en ik heb geen zin meer. Thuis is het donker – want mijn eega is zwemmen. Ik ren naar huis als ik uit de tram stap – had ik al gezegd dat het regent? – en glijd nog bijna uit over de traimrails. Dat zou roet in het eten gooien van de voorbereiding! Ik vloek even en loop toch wat rustiger verder. Voordeur open en toch even langs de brievenbus – jeej kaartjes! Sommige handschriften herken ik al, sommige enveloppen heb ik al voorbij zien komen op Facebook en Instagram. Maar er ligt ook een envelop voor Cardcetera. Uit Portugal. Even denk ik ‘Ana!’, maar dan zie ik de afzender: een meneer uit de Algarve. Even denk ik ‘via Postcrossing dan?’ Maar nee – waarom zou je dit dan aan Cardcetera adresseren. Drie kaartjes zitten er maar liefst in deze envelop.

De meneer schrijft dat waar hij woont het lastig is om niet-toeristische kaartjes te kopen. Hij schrijft dat hij Cardcetera leerde kennen door de kaarten die werden weggegeven vanwege de 40 miljoenste kaart via Postcrossing. Dat hij niet heel veel geld heeft. En dat hij zo graag wil bestellen, maar dat dit via de site niet lukte. Dan schrijft hij  op wat hij wil bestellen. 9 kaarten – maar of ze aangetekend verstuurd kunnen worden. Hij zal het geld overschrijven – als ik de gegevens mail.

Ik ben ontroerd – iemand wil zo graag bestellen, dat hij zelfs de moeite neemt om alles op kaartjes te schrijven en dit naar mij opstuurt. En dan vragen mensen mij soms waarom ik een webwinkel in ansichtkaarten heb. Nou – hierom dus. Omdat ik zo’n geweldige post krijg soms. En zo’n leuke reacties. Soms zijn reacties ook stom – maar dat vergeet ik nu even. Nu ga ik morgen deze meneer zijn kaartjes opsturen. Met een lief briefje erbij. En zonder rekening. Gewoon – omdat het kan. Omdat hij me dit fijne gevoel gaf na een lange dag.

Deze kaartjes gaan op weg naar Portugal

Oplage

Vrijdagochtend liep ik in het Cardcetera-pakhuis rond om een zakelijke bestelling in te pakken. Daar moet u zich niet te veel bij voorstellen hoor, bij dat pakhuis. Het is eigenlijk gewoon het berghok van ons appartement. Mijn woordkeuze en ambities voor Cardcetera lopen niet altijd gelijk met de realiteit. En dat is precies wat ik vanochtend dacht. Zo’n vier jaar geleden begon ik met het eigen merk, Cardcetera Cards. Het allerprilste begin bestond uit twee foto’s die mijn eega had gemaakt van bloemetjes in Oostenrijk. Een foto een beetje artistiek, de ander van een bloempje wat we gewoon erg mooi vonden. Ik deed de uitspraak dat de oplage van een van die twee kaarten in een jaar tijd uitverkocht zou zijn. Mijn eega had daar zo zijn twijfels over en we sloten een weddenschap. Die ik grandioos verloor…. Nu moet u weten dat een oplage bestaat uit zo’n 600 kaarten. Iets meer nog, maar er zit altijd wel een stapeltje beschadigde kaarten in zo’n doos. En dat is best veel. Er zijn best klanten die meerdere exemplaren van een kaart kopen – maar meestal is 10 toch wel het maximum. Een enkele keer doet iemand een speciale bestelling. Zo mocht ik al eens kaarten leveren voor een verloving, bruiloft en geboorte. Bij een stel – hoe leuk is dat? Maar dat zijn zelden Cardcetera Cards. En de wholesale – niet dat ik daar toen al over nadacht – dat loopt best leuk, maar ook daar hebben we het niet over honderden kaarten per keer van een motief.

Enfin, ik heb dus nog best veel exemplaren van die eerste twee kaarten over. Van best veel kaarten trouwens. Maar vrijdag, tijdens het verzamelen van die zakelijke bestelling, kwam ik er achter dat er zo waar twee kaarten echt bijna op zijn. En dat was toch wel even een ‘jeej!’ moment. Nu is het niet helemaal de eerste keer dat een Cardcetera kaart uitverkoopt. Toevallig gebeurde dat eerder vorige week met een kaart uit mijn nieuwe quotes-collectie. Maar die laat ik in een ‘iets’ kleinere oplage drukken. Dus dat telt toch niet echt helemaal mee. Dit zijn kaarten met een volledige oplage en dat voelt toch wel als een serieuze mijlpaal.

Een kaart uit het eerste jaar van Cardcetera Cards, gemakt door Els en nu bijna uitverkocht!
Een kaart uit het eerste jaar van Cardcetera Cards – vanaf het begin populair bij klanten en resellers. Gemaakt door Els en nu bijna uitverkocht!

Mensen die nog nooit van Cardcetera hebben gehoord zijn wel eens verbaasd over mijn ‘winkeltje.’ Dan wil ik eigenlijk beginnen te sputteren dat het een volwaardige winkel is, laat dat –tje maar weg – met een omvangrijke klantenkring, veel nieuwsbrieflezers en zelfs mensen die enthousiast worden als ze ‘Astrid van Cardcetera’ ontmoeten of een kaart van mij krijgen. Maar meestal knik ik vooral en begin ik een verhaal over hoe kaartjes sturen veel persoonlijker sturen is dan appjes of mailtjes sturen. Wat sommigen dan aannemen (en ook gaan doen), maar wat anderen toch als een wonderlijk tijdverdrijf zien. En zo zien ze mijn winkeltje dan ook.

Maar op momenten zoals vanochtend denk ik dan wel ‘zie je wel!’ Het kost soms wat tijd (understatement) en soms denk ik ook wel ‘hoe ga ik dit nu weer voor elkaar krijgen’- maar wat voelt het goed als het lukt! En wat geeft het een boost om nog maar wat nieuws te gaan proberen: een vacature openzetten. Woehoe! Op naar nieuwe mijlpalen!

Een van mijn persoonlijke favorieten, maar van deze heb ik er nog heul veul over!
Een van mijn persoonlijke favorieten, maar van deze heb ik er nog heul veul over!