Tagarchief: concert

Zwoele zomeravond – verschrikkelijk cliche

Het is dus een zwoele zomeravond en de setting is het Amsterdamse bos. Daar wordt in de zomer Het Bostheater opgebouwd, waar je de hele zomer lang kunt genieten van toneel en van concerten. De hele dag houd ik de lucht al angstvallig in de gaten, want het concert van vanavond vindt dus plaats in de buitenlucht. Na weken vol zon en hitte, is het al een paar dagen wat minder weer en de avond zou dus letterlijk in het water kunnen vallen. En dat willen we niet – want vanavond willen we kletsen, maar vooral ook genieten van, meezingen en meedansen met de band en vooral niet hoeven schuilen voor een onweersbui.

We gaan op tijd, zodat we zeker een mooie plek hebben in het kleine amfitheater dat verscholen ligt in het Amsterdamse bos. Al zou het eigenlijk het Amstelveense bos moeten heten, maar ach. De sfeer zit er meteen in als we samen met twee andere dames en een heer de weg zoeken van de parkeerplaats naar het theater. We gaan in de rij voor een hamburger en een vegaburger, nadat we eerst muntjes hebben gekocht. Misschien ligt het aan mij, maar als je muntjes moet kopen krijg ik vrijwel direct een festivalgevoel en dat maakt me net een beetje extra blij.

We hebben inderdaad nog ruim de keuze voor een zitplek en we nestelen ons aan de rechterkant van het podium, behoorlijk vooraan maar wel zo ver dat we onze helden goed kunnen zien. We eten, kletsen bij en klappen beleefd maar niet enorm enthousiast voor de twee support acts. Best leuk hoor, maar we komen voor iemand anders. In mijn buik voel ik de spanning opkomen – zou het nog net zo leuk zijn als de vorige keer in Utrecht? Of was dat ook het gevoel van jeugdsentiment, van ‘we hebben ze zo lang niet gezien’ dat zorgde voor een geweldige avond? Is Koen nog net zo knap en energiek? We houden het in ieder geval droog en vlak voor ze opkomen trekken de wolken zelfs weg. Zo is een concert in de openlucht extra leuk.

En dan komen ze op. Kris en Koen Wauters, vergezeld van een hele troep muzikanten: Clouseau dus. Vanaf de eerste klanken is het raak. En dat vind ik niet alleen, getuige het geklap en gejoel van de 1400 andere toeschouwers. Het is alsof de tijd stil heeft gestaan – Koen lijkt nauwelijks ouder, we kunnen alles woord voor woord meezingen en weten precies waar de gekkigheidjes in de liedjes zitten. Het is even terug naar de tijd dat het voorkomen van het woord verdomme in een liedje reden is het niet te mogen zingen op TV. Terug naar de tijd dat ik met mijn opa gesprekken voerde over de volgens hem vreemde teksten van dit Belgische gezelschap. Herinneringen aan een tijd dat het normaal was dat artiesten gewoon het publiek in liepen zonder beveiliging en je – in theorie, want je deed het (meestal) niet – zo het podium op kon lopen. Herinneringen aan de keer dat ik met mijn tante in het Frits Philips naar een concert van Clouseau ging – mijn eerste theaterconcert denk ik, waarbij we gelukkig al niet bleven zitten maar gewoon lekker gingen staan en konden dansen in de zaal. En ook de keer dat ik met mijn zusje in Antwerpen genoot van de show van deze heren in het Sportpaleis; het moment waarop ik me realiseerde hoe groot deze band in eigen land eigenlijk is.

Koen & Kris

Ik voel mijn stem schor worden van het meezingen, maar dat maakt niet uit. Voor mij is dit een concert zoals het hoort: ongecompliceerd, meebleren tot je schor bent, genieten, dansen, meeklappen, een gevoel van verliefd zijn op de zanger en op het leven, van samen zijn met een heleboel mensen die je niet kent, een artiest die contact maakt en vol energie, passie en overtuiging de liedjes zingt die we zo graag willen horen. Ook al zingt hij sommige daarvan al 30 (!) jaar.

In de auto terug halen we herinneringen op aan cassettebandjes, CD’s van 50 gulden en de oude bandleden. En vandaag, vandaag staat Clouseau op repeat via Spotify en zing ik, heel zachtjes, lekker mee en geniet ik nog even na van een mooie, muzikale avond.

As I sat sadly by his side – Nick Cave in het World Forum

Ik ben altijd een beetje huiverig als een held van vroeger weer gaat optreden – kopen we wel of geen kaartjes? Want je zult toch meemaken dat het tegenvalt? Dat iemand niet meer (live) kan zingen bijvoorbeeld, of dat hij niet meer kan dansen of onvriendelijk is tegen het publiek. Ik schrijf bewust hij en held overigens – ik ga namelijk zelden tot nooit naar een concert van een heldin. Meestal valt het mee, of overstijgt het zelfs de verwachtingen, maar soms, soms valt het echt tegen.

17 mei gingen we naar het World Forum voor Nick Cave. Enige twijfel had ik ook nu. Ik zag Nick voor het laatste op Rock Werchter in 2013; het was goed, maar niet magisch. Nu kan dat volgens mij ook niet op een festivalpodium – tenminste, niet als je Nick Cave heet. Bij zijn muziek en show hoort voor mij toch echt wel een kleinere zaal, volledige concentratie en vooral ook duisternis. Geen festivalweide met daglicht in ieder geval. Toch wist hij me mee te voeren. Enfin – het World Forum dus. Zitten tijdens het concert – tsja. Maar we zagen hem al eens eerder in deze zaal en toen ging ook iedereen staan, dus het zou allicht meevallen. Bovendien kwam hij solo – althans, volgens de aankondigingen. Uiteindelijk bleek dat vrijwel alle Bad Seeds er gewoon waren.

We moesten er vroeg heen – de kaarten stonden op naam en we zouden echt allemaal individueel gecontroleerd worden. Op verzoek van de artiest. Het gebeurde ook echt. Wonderlijk. Misschien bang voor de zwarte handel in concertkaarten? Aangezien beide avonden uitverkocht waren had het zo maar gekund. Daarnaast zou het concert ook echt stipt om 20u beginnen. Alzo geschiedde.

Ik weet al niet eens meer wat het eerste nummer was. Ik weet wel dat ik meteen de magie miste. Wat Nick ook zong, het kwam niet bij me binnen. Terwijl hij toch veel oudere nummers zong – zoals The Ship Song en The Weeping Song. Hoewel ik ten tijde van Blixa (voormalig Bad Seed én grondlegger van de Einstürzende Neubauten) genoot van de hardere stukken, vond ik het nu vooral lawaai, alsof de band iets moest bewijzen. Was het de zaal? Was het het publiek? Was het Nick Cave zelf die zich gedroeg alsof hij 20 jaar jonger was en als een Don Juan verschillende dames uit het publiek haalde, daarbij steeds grapjes makend? Het leek bij veel mensen toch in de smaak te vallen – in de recensies lazen we dat Cave beter zong dan ooit en dat het optreden geweldig was – maar voor mij was het vooral alsof hij zelf vond dat zijn muziek niet meer genoeg was.

Eerst dacht ik dat het aan mij lag. Tot mijn man me aankeek en hij ongeveer zei wat ik op dat moment dacht. We vertrokken voor het toegift – iets dat we bijna nooit doen. Maar het was genoeg. Misschien verwachtten we iets dat niet meer kan – de magie van het concert in Tilburg zo veel jaar geleden, Nick en Blixa die elkaar versterken en tot grote hoogte brengen.  Misschien worden we oud – zoals de mensen die tijdens ons magische 013-concert alleen maar konden praten over Nick Cave in Paradiso (waar wij dan weer de Neubauten zagen – inderdaad een magische locatie!). Wie zal het zeggen… Om de herinnering levend te houden, dan maar een oudje van YouTube. Uit dezelfde tour als dat concert in Tilburg…