Tagarchief: groeten

Fijne avond

Wij wonen in een van de hoge woontorens in Rotterdam. Geweldig vind ik dat – vooral vanwege het prachtige uitzicht op de Maas, de Erasmusbrug, de Euromast en alle (woon)torens aan de overkant, op de Kop van Zuid. Als ik op ons balkon zit, dan denk ik wel eens ‘voor het uitzicht hoef ik niet op vakantie.’ Wijntje erbij, voetjes omhoog – wie maakt me wat.

Nou – sommige mede-bewoners. Ik druk me voorzichtig uit als ik schrijf dat ze niet allemaal even sociaal zijn. Nu dacht ik een hele tijd dat dit aan de hoeveelheid mensen ligt die in dit gebouw woont. Met 34 etages en 5 appartementen per etage zijn dat er best wel wat, natuurlijk zitten daar dan wat mensen tussen die denken dat de lift ook de functie van prullenbak heeft. En dat de gangetjes voor de opbergruimtes ook dienst doen als persoonlijke opslag. Inmiddels denk ik dat het gewoon overal gebeurt – dat waar mensen samenwonen, er altijd wel een of meerdere personen zijn die denken dat de fatsoensnormen op hen niet van toepassing zijn.

Sinds ik dat denk ruim ik wel eens de rommel op die iemand anders op de gang laat liggen. En blijf ik vooral heel vriendelijk tegen iedereen gedag zeggen – meestal gewoon in het Nederlands, maar als het nodig is ook net zo vrolijk en vriendelijk in het Engels. Ook als andere mensen dan kijken alsof ze water zien branden. Of als ik weer die mensen tegenkom in de lift die ik uitsluitend tegen lijkt te komen als ik bezweet na een rondje hardlopen binnenstorm – vaak nog zingend – en die het maar vreemd vinden dat mensen deze sport beoefenen. Meestal zeggen mensen dan ook gewoon wat terug, of knikken ze gewoon even.

Vandaag stapte ik weer vrolijk de lift in – na een lange dag in Den Bosch, zo waar zonder enige vertraging op heen- en terugreis, keek ik uit naar het weerzien met ons uitzicht. En dan ben ik vaak extra vrolijk 🙂 Een meneer met twee – denk ik zware – tassen boodschappen stapte net na mij in en zei geen boe of bah. Hij gaf me zelfs geen knikje. Op de tweede etage – daar is de parkeergarage – stapte een andere meneer in. Hij knikte wel. De meneer met zijn zware tassen moest er voor mij uit en hulde zich ook bij het uitstappen in stilzwijgen. Ik zweeg ook – een ezel stoot zich immers geen twee keer aan dezelfde steen en ik vond dat ik mijn goede wil wel had getoond. Toen waren we op de 13e etage. Ik stapte uit en zei ‘Fijne avond!’ – waarbij ik uiteraard iets verwacht had als ‘U ook’ of ‘Hetzelfde.’ Het werd ‘Dank u.’ Daar moest ik dan toch weer om lachen 🙂