Tagarchief: marathon

Update RoParun na 97 dagen

Op 30 december schreef ik over mijn twee ‘goede voornemens‘ voor 2019: het boek afronden en zo veel mogelijk kilometers lopen om Stefan te sponsoren tijdens de RoParun. Over dat eerste voornemen kan ik nu kort zijn – doel gehaald. Hoe dat verder gaat, daar lees je snel meer over. Veel meer vermoed ik. Maar dan doel twee. Met nog drie dagen te gaan tot de 100 dagen, een update.

Vandaag ging ik in Rotterdam naar de musical Cats. In de pauze keken we uit over het Wilhelminaplein, waar net de lopers voor de tweede keer begonnen aan het oversteken van de Erasmusbrug, op naar de finish. Maar wel met nog zo’n 20 kilometer te gaan. Ik dacht direct terug aan 2017, toen ik zelf tussen de lopers liep en me opnieuw de brug over worstelde. Ik had verwacht het pas na 30 of zelfs 35 kilometer zwaar te krijgen, maar de tweede keer langs ons (toenmalige) huis en met het besef dat ik pas net halverwege was, deed me bijna uitstappen. Maar ik hoorde de stem van mijn eega in mijn hoofd, die me de dag vantevoren had gezegd ‘geen zin is geen reden om op te geven. Echte pijn wel.’ En die had ik niet, echte pijn. Ik worstelde me door de volgende vijftien kilometer heen, met hulp van een berg supporters. Veel familie en vrienden stonden langs de kant en ik liep van de ene bekende naar de andere. En ik wist ook: ik heb hier bijna een heel jaar voor getraind. Want een jaar eerder, toen Stefan voor de eerste keer in Rotterdam liep, toen wist ik het: ‘het gaat pijn doen, het gaat me veel tijd en zweet kosten, maar ik wil dit.’ En ik wist ook: ‘als ik nu stop, ga ik het niet nog een keer doen.’ Want ik wist dat het er in zat, dat het een kwestie was van doorzetten en van motivatie. Daarin lijkt het trouwens ook op het schrijven van een boek, maar dat terzijde.

Vandaag realiseerde ik me pas hoeveel motivatie ik toen had. Ik liep vanaf september 2016 vrijwel iedere week drie keer, met daarnaast nog een keer krachttraining. Of het regende, hagelde, of ik er op zondag om 7 uur voor op moest staan en of ik nou veel of weinig werk had. Natuurlijk miste ik wel eens een training, echt wel, maar dat was de uitzondering die de regel bevestigde. En dat is nu wel anders. Want ook al wil ik zo veel mogelijk kilometers lopen om zo Stefans team te sponsoren, mijn motivatie voor het lopen is er op het moment alleen als ik genoeg tijd heb, als het redelijk tot mooi weer is en o, als ik er niet te vroeg voor op hoef te staan. Krachttraining probeer ik eens per week te doen. Maar zonder echt doel en laat ik eerlijk zijn zonder personal trainer is het wel een stukje makkelijker om te denken ‘morgen weer een dag’ na een lange dag op kantoor. Soms baal ik daar van, maar meestal realiseer ik me dat ik niet alles kan wat ik wil – tenminste niet als ik ook nog af en toe wil slapen – en dat dit ook niet erg is. Mijn vrije tijd zit nu regelmatig in het schrijven, iets dat ik ook belangrijk en leuk vind en dat ook veel tijd kost.

De moraal van dit verhaal? Alles opzij zetten voor het hardlopen werkt bij mij alleen als ik echt zelf voor iets wil gaan. Wie weet ooit zelf de RoParun? Want ik zie bij het team van Stefan voortuderend mooie, motiverende acties voorbij komen. Ik wilde in 100 dagen zo veel mogelijk kilometers lopen, waarbij ik dacht dat 180 kilometer makkelijk haalbaar moest zijn. Met nog 3 dagen te gaan, waarin de kans dat ik ga lopen vrij klein is, staat de teller op 124,6 kilometer. Daarmee heb ik 62,30 euro ‘verdiend’ voor de RoParun. Minder dan gehoopt – maar meer dan niets. En: dankzij de Cardcetera-actie kan er nog een heleboel bijkomen 😉

Postpone your darlings

Zo ergens in september begon het serieus te kriebelen. Na een vervelende blessure na de marathon van Rotterdam – waar ik een tikje te lang mee doorliep vermoedelijk – liet ik de halve marathon van Eindhoven schieten. De hele had ik al een tijdje uit mijn hoofd gezet – ergens leek het me namelijk wel leuk, twee marthons in een jaar. Maar verstandig – nee. Maar Rotterdam 2018 – dat zou moeten kunnen. Nog een keer finishen op de ‘oude’ Coolsingel – deze avenue wordt namelijk opnieuw ingericht -, de grens van de 5u doorbreken, waarmaken wat ik zei net voor de finisch (‘ik ga nog een keer!’) en nog een keer langs de Hoge Heren lopen terwijl we er woonden.

Dat laatste bleek al snel anders te gaan lopen dan gedacht – want sneller dan ik op dat kriebelmoment kon vermoeden kochten we een huis en niet eens in Rotterdam. ‘Ach’, dacht ik, ‘dan maken we er gewoon een weekendje Rotterdam van!’ In oktober wist ik het zeker – ik liep illegaal met loopvriend S. de laatste kilometers van de marathon in Eindhoven mee en ik voelde aan alles dat mijn marathoncarrière nog niet klaar was, dat ik echt nog een keer die 42.2 kilometer wilde lopen en dat ik dat in Rotterdam wilde toen. Ik overlegde met mijn eega – vond hij het wel goed als ik nog een keer die tijd ging stoppen in trainen. Hij vond het – mits ik het weer serieus zou aanpakken – prima. En dus schreef ik me in, wetende dat ik dan wel volle bak moest gaan trainen. Want in 2016 liep ik een PR op de halve in Eindhoven en vlak daarna nog bijna een PR tijdens de halve trailrun ’t is voor niks. Nu was ik sinds de marathon nog niet vaak verder gekomen dan 20 kilometer en zelfs dat niet in een geweldig tempo.

Ik maakte een schema en een plan. Ik schreef me in, maar hing het niet aan de hoogste boom. Want inmiddels wist ik ook dat we in november en december druk zouden zijn met een verhuizing. Ik liep, maar ik maakte niet de kilometers die ik wilde maken. Ik vroeg Saskia om een schema te maken – dat deed ze maar ze schreef met Rotterdamse nuchterheid ‘je moet wel aan de bak om die 5u te halen.’ Slik. Maar ik ben niet bang voor een uitdaging en na een rondje met haar waarbij ze me liet zien hoe ik moest intervallen én dat ik daar echt niet dood aan ging, besloot ik er voor te gaan. En toen werd ik snotverkouden, was het kerst, Oud & Nieuw en hakten de verhuisweken erin. Toch stond ik 1 januari buiten voor een klein rondje. En liep ik in de tweede week zonder echte problemen 22 km. Ik besloot mijn startbewijs voor de Asselronde niet om te zetten naar de 10 EM, maar gewoon te gaan voor de 25km. Want dat is maar 3 km meer dan de 22 die ik er net op had zitten.

Op het strand van Scheveningen

Vandaag is de Asselronde en zit ik thuis – wel na 8 km te hebben gelopen. Ik werd namelijk weer snotverkouden, werd tante (hoera!), moest naar een crematie van iemand die veel te vroeg overleed en dat alles bij elkaar zorgde voor een vol hoofd. En dit keer werd ik niet blij van het idee van lopen. Want het moest – er zat te veel druk op. Met pijn in mijn hart – want o wat vind ik Apeldoorn een mooie omgeving! – besloot ik niet naar Apeldoorn te gaan. Mijn eega zei dat ik misschien toch ook moest overwegen Rotterdam op te geven (ok – hij zei het iets minder voorzichtig dan dat 😉 ), dat het misschien tijd werd om even pas op de plaats te maken en weer voor mijn lol te gaan lopen.

Vandaag liep ik richting het strand. Ik zag alle blije lopers en toen kwam ergens op de terugweg bij mij toch ook weer de blijdschap. Het gevoel van ‘wat ben ik eigenlijk een gelukspoeperd dat ik een gezond lijf heb, dat ik kan en mag lopen. En dat ik dit mag doen in een duingebied.’ En toen dacht ik ‘ik kan het allemaal gaan lopen forceren, met het risico dat ik weer een blessure krijg of erger nog, met het risico dat ik lopen niet meer leuk vind. Maar laat ik nu eens verstandig zijn – laat ik de Coolsingel maar laten voor wat het is.’ En dus geen Marathon Rotterdam 2018 voor mij. Misschien haal ik het nog net – maar mijn hele reden om het nog een keer te willen was om fit en overtuigd van mezelf aan de start te staan. Dat gaat niet meer lukken – dus stel ik die tweede gewoon uit. Tot wanneer? De tijd zal het leren. Ik zou Astrid niet zijn als ik niet al een idee heb – maar dat houd ik nog even voor mezelf 😉

Dream Team

Dat trainen voor de marathon houdt me wel van de straat. Of eigenlijk op de straat – want inmiddels loop ik regelmatig drie keer per week. Nog niet iedere week – maar ach je moet iets te wensen overhouden. Twee weken terug hield het me ook binnen. Ik deed namelijk een poging om gekozen te worden voor het Dream Team van 2017. Een geschreven motivatie was niet genoeg – je moest een heus filmpje maken, van maximaal 42 seconde. Eerst dacht ik nog ‘wow – lang!’ maar toen ik eenmaal bezig was dacht ik ’42 seconde is echt helemaal niets!’ Hopelijk denk ik dat op een gegeven moment ook van die 42.2 km… Enfin – de poging slaagde niet. Maar dat filmpje, dat heb ik nu toch – dus hierbij ook voor jullie om van te genieten of  bij te gniffelen. De keuze is geheel aan u 🙂

De vraag is natuurlijk of ik zo’n dream team nodig heb. Volgens mijn eega niet – volgens hem kan ik het ook prima alleen. Dat is niet helemaal waar – want ik merk wel dat ik het enorm fijn vind dat mensen me vragen hoe het gaat. Dat motiveert toch op de momenten dat ik denk ‘brr… koud’ of ‘brr… vroeg’ of (de avond voor een duurloop) ‘waarom moet ik naar bed en niet nog een glaasje wijn drinken?’En ik weet nu al dat het feit dat zo veel mensen zeggen dat ze op 9 april langs de kant gaan staan ook gaat helpen. Liefst van km 25 iedere 500 meter een ander gezicht 🙂

Het feit dat veel mensen weten dat ik aan het trainen ben én dit steunen, maakt het voor mij echt wel makkelijker om door te zetten. Dus hup, op naar 27 november: dan loop ik in Geldrop mee met ’t is voor niks. Stond al jaren op mijn lijstje – maar ik schreef me nooit in, omdat het zo kort na Eindhoven was. Meestal liep ik dan wat weken niet. Of slechts een paar korte stukjes. Stiekem hoop ik in Geldrop mijn PR van Eindhoven (2.18.40) te verbeteren. Of dat gaat lukken is  wel spannend – ik loop sinds we in Rotterdam wonen eigenlijk alleen nog maar op een verharde ondergrond. Het loopje in Geldrop is vooral onverhard – waar ik in Erlangen wel veel ervaring mee heb opgedaan. Fingers crossed voor een beetje mooi weer!