Tagarchief: Mirjam

Lieve Mirjam, waar blijft toch de tijd?

Lieve Mirjam,

Gisteren liep ik van mijn kantoor naar de brievenbus – een korte wandeling die ik het liefst iedere dag maak. Betekent namelijk dat er orders waren in de webwinkel. Ik liep een mevrouw tegemoet die nogal gefascineerd werd door iets van of aan mij. Toen ik haar voorbij liep zei ze ‘wat een prachtige laarzen zijn dat!’ ‘Dank je wel’, zei ik en ik dacht meteen aan jou en aan jouw kaartjes waar ik nog altijd op moest reageren. Ken je dat, dat de dagen en weken voorbij vliegen en je kleine dingen, zoals het schrijven van een blog, maar blijft uitstellen? Misschien wel niet – want je lijkt in ieder geval je bijdrages voor het Cardcetera blog echt altijd op tijd aan te leveren…

Bij mij komt het blog toch wel onderaan mijn lijstje van dingen om te doen.  Daardoor is mijn reisverslag over Amerika nog steeds niet af, terwijl we inmiddels al weer op vakantie zijn geweest.  Daar schreef ik dan weer wel over – soms weet ik ook dat als ik niet meteen dan schrijf, de herinnering en het speciale gevoel weg zijn voor ik er een woord over op papier kan zetten. Misschien is daarom dat boek over Oostenrijk er nog steeds niet – na zoveel jaren zijn de herinneringen daaraan ook gekleurd en kan ik me haast niet meer voorstellen hoe ik me daar soms voelde.

Enfin – terug naar de mevrouw en haar opmerking over mijn laarzen. Ik dacht er niet alleen aan vanwege jouw Down Under foto’s (voor mensen die Mirjam niet kennen: ze maakt foto’s van haar elegante schoeisel op plekken waar ze komt), maar ook vanwege jouw vraag na onze vakantie in Amerika over souvenirs. Want wat had ik meegenomen uit de VS? Nou – die prachtige cowboylaarzen dus, waar die mevrouw me spontaan een compliment over gaf. Ik loop al jaren, ik denk zelfs wel een decennium, graag op cowboylaarzen. En hoewel je in Nederland ook prima laarzen kan kopen, heb ik mijn hart verloren aan de laarzen van Ariat. In Nederland vooral  bekend van de paardrijlaarzen. Een hele dag kan ik erop lopen en dat zegt wel wat met mijn lastige voetjes…

Andere souvenirs neem ik bijna nooit meer mee. Ja een magneet voor de onofficiële collectie op onze koelkast en de stijl van de tussendeur naar de bijkeuken. En natuurlijk mooie kaartjes als ik die kan vinden – maar in de VS vond ik bijna alleen maar de standaard toeristenkaartjes. Natuurlijk stuurde ik er een paar naar mezelf naar aanleiding van jouw tip. Meenemen van deze kaartjes naar huis is sowieso niet zo zinvol. Wie stuur ik nu maanden later nog een kaart uit Minnesota of Portland?

Groeten uit Portland uit Rotterdam - of zoiets dan :)
Groeten uit Portland uit Rotterdam – of zoiets dan 🙂

Tijdens eerdere reizen in de VS verzamelden we meer souvenirs. Maar het probleem is dat ik niet weet wat ik er dan thuis mee moet doen. Ik houd namelijk niet zo van souvenirs die overal staan. Vroeger wel, vroeger kocht ik me suf aan doosjes en blikjes en beeldjes, het liefst bij Xenos – want dan kostte het ook nog weinig. Ik kan me de blauwe Ganzenblikken nog herinneren – jij ook? Twee ganzen in de sneeuw, vreselijk kitsch eigenlijk. De hele collectie had ik zo ongeveer. De meeste gewoon voor de sier – er zat helemaal niets in. Dat kon in de kleinere trouwens ook niet…. Maar nu, nu heb ik liever een zo leeg mogelijke vensterbak. Snuisterijen in mijn  boekenkast? Alsjeblieft niet! Misschien is het ook nog wel een restantje van al die verhuizingen – hoe minder inpakken hoe beter! Als je al die meuk iedere keer moet inpakken, dan denk je ook wel eens ‘ik gooi het gewoon kapot.’

Daarom zie je me ook zelden in een kringloopwinkel – je andere vraag. Want daar kom je toch ook vaak vandaan met souvenirs, of zoals ik noem troepjes en rommeltjes. Ja natuurlijk kun je er ook servies kopen – maar ik heb al een servies. Vroegah kocht ik nog wel graag extra mokken en glazen, liefst op de rommelmarkt, maar nu denk ik vaak ‘waarom zou een tweepersoonshuishouden 20 mokken in de kast moeten hebben? En smaakt een speciaal biertje nu echt beter uit het bijbehorende glas?’ En je kunt er vast ook kleding kopen, maar eigenlijk geldt ook daarvoor dat ik vind dat ik genoeg kleding heb. En als ik dan wat nieuws wil, tsja – dan ga ik toch voor nieuw. Tweedehandskleding vind ik een beetje viezig. Ja kun je wassen ja. Maar toch. Ik zie me nog niet in iemand anders afgedankte sportbroek lopen. Ik hoor je denken ‘en de boeken in de kringloop dan?’ Tsja. Mijn stapel ‘to be read’ is standaard heel hoog. Nu maak ik die graag hoger, maar dan toch wel het liefst met aankopen bij mijn favoriete winkel en dat is toch echt Donner – als ik daar dan met een nieuw boek sta, net binnen of net ontdekt, dan ga ik gegarandeerd voor de bijl. Meestal zijn het ook boeken die je niet snel tweedehands vindt – omdat ze dus net uit zijn, of omdat ze in het Engels zijn. Waar ik Donner zelden zonder boek verlaat, was ik wel in staat de Deventer boekenmarkt zonder een enkele aankoop te verlaten. Als ik tussen al die kilometers boeken niets kan vinden, geef ik de lokale kringloop ook weinig kans van slagen…

Lieve Mirjam, ik sluit af – het is (alweer) een flink epistel geworden. Maar dat kan ook niet anders met twee kaartjes en dus twee vragen; dan komen er veel spinsels los. To the point schrijven is niet altijd mijn sterkste kant… Hopelijk heb je mijn Griekse kaart ontvangen. Ik kan nu beloven dat ik de volgende keer sneller reageer – maar dat is een beetje een risicootje… ik beloof het namelijk ook aan mijn vaste postvriendinnen en ik maak het niet altijd waar. De intentie is er – nu nog de tijd.

Liefs van mij

Een kennismaking met…. Mirjam!

Lieve Mirjam,

Eerste kaartje MirjamIk doe gewoon net alsof ik in mijn dagboek schrijf – mijn dagboek had ook altijd een naam. Het voelt een beetje gek om zo maar te beginnen – geen van jouw lezers weet wie ik ben, misschien dat een paar van mijn lezers weten wie jij bent dankzij je blogs voor Cardcetera. En ach, eigenlijk kennen wij elkaar ook nog niet zo goed – dus ik zie onze bloguitwisseling ook als een manier om elkaar beter te leren kennen. Hoewel we elkaar nog niet heel vaak hebben gezien, toch voelt het wel alsof ik schrijf aan (voor?) een goede vriendin. Want wat is het altijd gezellig als we elkaar zien – de mondjes staan geen moment stil. We kletsen, of we eten – nee niet beide tegelijk, want dat is niet netjes. Toch? De tijd vliegt voorbij, net als de ideeën. Toch komen de beste ideeën soms pas na ons afscheid. Zoals het idee om blogs uit te gaan wisselen, maar ook de vorm daarvan. Want jij stelde voor om onze gedeelde liefde voor het ouderwetse, handgeschreven kaartje te combineren met de moderne social media, meer in het bijzonder onze beide blogs. Een vraag op een kaartje, een antwoord op een blog. Ja – ik wil, wat een mooi idee!

Helemaal een mooi idee omdat ik regelmatig de vraag krijg of ik als liefhebber van kaartjes dan een hekel heb aan de moderne communicatiemiddelen. Daar moet ik altijd wel om lachen – als ik daar een hekel aan zou hebben, waarom zou ik dan a) een webwinkel hebben en b) al geruime tijd een blog schrijven. Nee hoor – ik heb geen hekel aan de moderne tijd en bijbehorende social media. Soms wel een beetje, omdat het allemaal zo makkelijk is. Het feit dat ik op Facebook alleen maar leuke foto’s van cruiseschepen en pakketjes kaarten deel, betekent niet dat er nooit iets vervelends gebeurt. Alleen praat ik daar liever in persoon met mensen over, in plaats van alles op Facebook te zetten. Als ik na een lange dag thuiskom en ik vind een gezellig kaartje in de bus, dan kan ik daar echt nog een paar keer naar kijken die avond. Toch een ander gevoel dan een whatsappje hoor. Of herken jij dat niet?

Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat alle veranderingen in moderne communicatiemiddelen bij mij wel op enige weerstand kunnen rekenen. Ik ben de overgang van Windows XP naar Vista nog maar net te boven – inmiddels is er al Windows 10. En snap ik net hoe ik irritante piepjes op mijn telefoon kan uitzetten (lees: heb ik eindelijk tijd genomen om er meer dan 30 seconden me in te verdiepen hoe dat ding eigenlijk werkt…) gaat hij kapot! Kan ik weer opnieuw beginnen…. Soms denk ik op zo’n moment wel dat ik oud word overigens. Met een kaartje heb je dat soort dingen niet. Nog niet moet ik zeggen – want in 2017 gaat de helft van de brievenbus weg! Dat zal nog een flinke opschudding geven in mijn leventje….

Lig je al bij de brievenbus te wachten op mijn kaartje? En ben je al benieuwd welke vraag daarop staat?

 

Lieve groetjes van Astrid

Meer weten? Volg dan ook het blog van Mirjam – waarop zij zal reageren op mijn kaartje en bijbehorende vraag. Volgende maand volgt hier het volgende blog aan Mirjam.