Tagarchief: Rotterdam

De laatste nacht

Ruim drieeneenhalf jaar hebben we mogen genieten van het uitzicht op de Maas en de Erasmusbrug. De eerste keer dat ik in dit appartement kwam kijken, was dat het eerste dat ik dacht ‘werken met uitzicht op de brug – wauw!’ En ik kan je zeggen: het verveelt nog steeds niet. Op deze laatste nacht in Rotterdam – morgen wordt het bed verhuisd, dan is onze stek hier toch niet meer echt van ons – denk ik met een  beetje een vermoeid hoofd (verhuizen en klussen hakt er best in!) en wat melancholie aan hoe we hier begonnen. Terug naar Nederland; ons buitenland avontuur voorbij, een nieuwe carriere voor mijn eega en een nieuwe hometown voor ons samen.

Toen was er ook al wat melancholie – want wilde ik wel terug naar mijn vaderland, was het verhaal ‘buitenland’ wel klaar en was het niet terug naar af? Maar de liefde voor Rotterdam maakte al direct veel goed, het prachtige uitzicht maakte nog meer goed en al vrij snel na terugkomst dacht ik ‘het is ook wel fijn, lekker je moerstaal praten en weten wat je moet doen als er iets mis gaat.’ En toch bleef het knagen – bleef er een zaadje achter van ‘is het wel goed zo. Is dit het nu?’

En dan koop je een huis – voor sommigen kwam het misschien onverwacht, voor onszelf misschien ergens ook wel. Maar het voelde meteen goed en nu we bezig zijn met verven, vloeren leggen en voor het knapperende (ok – en rokende) haardvuur nadenken over de inrichting, voelt het steeds beter. Het voelt als thuis, als een plek waar ik me wil ingraven. En gek genoeg heb ik dat in het appartement nooit echt gedaan, me ingraven – het bleef een beetje aanvoelen als tijdelijk.

Nu we hier weggaan, is het gevoel van weer actueel van toen we weggingen uit Leiden, het buitenland introkken, nog onbekend wat we daar gingen vinden, wat ik daar ging missen en hoe we er ons zouden ontwikkelen. 4 huizen en 7 jaar later – talloze Ikea-meubelstukken hebben we met ons meegenomen, bakken vol boeken en platen hebben met ons meegereisd en sommige hebben we ergens achter gelaten. We hebben mensen leren kennen, van mensen afscheid genomen en geleerd dat vriendschappen soms met de meest onverwachte mensen kunnen ontstaan.

Aan al deze dingen denk ik vanavond, op deze laatste nacht in mijn Rotterdam. Hoe en waar we over 7 jaar zitten? Ik weet het niet. Misschien wel in Wassenaar – misschien ook wel niet. Wie weet ben ik op die avond wel weer wat melancholisch – omdat ik terugdenk aan dat appartement op de 13e verdieping, met het geluid van de piepende trams over de brug dat je zo goed hoorde als het raam openstond, de ventilatie die nooit echt stil werd, de buren in de lift die soms deden alsof ze in het lege lift stonden en een andere keer juist weer onverwacht vriendelijk waren, of aan de enorme hond die bijna alleen de lift vulde en zo’n charmante eigenaar had, die je alleen herkende als de hond erbij was, aan de voormalig gynaecoloog en zijn vrouw, mr. en mvr. Zuur, de stoet aan bijzondere figuren en vreemde gewoontes, de afsperringen voor het ene of andere festival, de lopers op de brug, de Spido-boot en de watertaxi’s. Of misschien denk ik dan wel niets van dit alles en zucht ik gewoon tevreden ‘fijn he, hier zo samen.’

Rotterdam: een liefdesverklaring

Onze liefde gaat al lang terug – als tiener zag ik je voor het eerst en was ik diep onder de indruk. Ik voelde me vrij als ik bij jou was, volwassen. Er kon van alles als ik je bezocht; naar restaurants gaan, concerten bezoeken, lekker winkelen, op een terras zitten of een filmpje pakken tijdens het FilmFestival. We zagen elkaar niet altijd even vaak, al bleef ik regelmatig terugkomen en bleef ik je altijd liever zien dan onze hoofdstad.

Favoriet uitzicht: als er een cruiseboot ligt

Toen kwam het onverwachte moment dat ik dankzij de nieuwe baan van mijn eega onze relatie hechter kon maken. We gingen in jouw centrum wonen, met uitzicht op de Zwaan, op Manhattan aan de Maas en de vele boten die voorbij varen. Ik was een beetje bang dat je misschien wel teleur zou stellen – je romantiseert soms een oude liefde – maar niets bleek minder waar. Hoe lastig ik het soms ook vond om terug te zijn in Nederland, alles wat ik in ‘mijn’ 010 kon en mocht beleven maakte het weer wennen aan mijn vaderland beter en makkelijker. Ik genoot van de reuring, van de talloze restaurants, de prachtige hardlooproutes en -evenementen, alle musea, de winkelstraten en het openbaar vervoer. Wat een vrijheid! Van verliefdheid ging het naar houden van en als ik dacht aan het einde van het opleidingstraject van mijn eega, dacht ik ook aan het feit dat we dan misschien wel afscheid moesten nemen. Ik stopte het weg – want dat kan ik best wel heel goed, dingen wegstoppen.

Hardlopen doe je nergens zo mooi als in Rotterdam! Ja toch?

Langzaam verstreek de tijd natuurlijk toch, maar hoezee – we wilden eigenlijk wel in Rotterdam blijven, wat de carrière van mijn eega ook zou worden. Ons appartement wilden we, hoe mooi het uitzicht nog altijd was, toch wel eens inruilen tegen wat anders. Wat groters, iets van ons, iets vasters. We gingen op zoek, maar nu bleek pas dat ik niet als enige voor jou gevallen ben! Want bij iedere woning die wij wilden bezichtigen, moesten we concurreren met tig anderen. Met enige regelmaat hoorden we dan ook ‘is al verkocht’ of ‘is onder bod.’ Leuk hoor – wonen in een stad die tot hotspot verklaard is. Kleiner wonen dan maar, of toch maar niet in het centrum? Maar ja, als je dan in een appartementje in Blijdorp zit of een eengezinswoning in Ijsselmonde – houdt onze liefde dan wel stand Rotterdam, als ik niet meer jouw bruisende hart als uitvalsbasis heb?

Langzaam drong het tot me door, wat wij willen en hoe jij nu bent, dat gaat niet (meer) samen. We rekten de zoektermen op et voila – binnen no time vindt mijn eega een huis dat eigenlijk perfect past bij wat we willen. Alleen staat die mooie hoekwoning niet in Rotterdam, zelfs niet in regio Rotterdam. Slik. Toch maar kijken dan – want het klinkt wel perfect en de helft van ons is al overtuigd door het huis.

Naar binnen gluren

Als ik voor de deur sta weet ik het nog zeker ‘dit wordt het niet, echt niet.’ Maar dan staan we binnen, in de keuken met aangrenzende eetkamer en openslaande deuren naar de tuin. Ik zie de barbecue bij wijze van spreken al staan. En dan de slaapkamer, met balkon. Het strand dat op 5 kilometer afstand ligt, de nieuwe looproutes en het gezellig centrum(pje). De keuze is uiteindelijk toch nog snel gemaakt. Wassenaar – here we come!

Tabee Rotterdam – ik zal zeker nog vaak langskomen, genieten van alles wat je te bieden hebt. Maar het is tijd voor nieuwe avonturen en wie weet, zelfs voor een nieuwe liefde?

Een nieuwe fase gaat beginnen!

#50books: mijn allerliefstelievelingsboekwinkel

Martha stelde in het kader van #50books de vraag naar welke boekhandel je het liefst gaat. Daar is natuurlijk geen enkele twijfel over mogelijk: Donner! En niet pas sinds kort – nee echt al en hele tijd. Een verhaaltje over boeken kopen!

Ooit, toen ik nog op de middelbare school zat en als enige bijverdienste oppassen had, moest ik flink sparen voor ik een boek kon kopen. Al helemaal omdat ik bij voorkeur ook nog hardbacks kocht – die natuurlijk een stukje duurder waren dan de paperbacks. Ik ging toen naar Van Pierre, gevestigd in de Eindhovense Heuvelgalerie. Een prachtige winkel en ik weet nog welk boek ik er als eerste kocht: De Vriendschap van Connie Palmen. Het was een grote winkel, met een mooie ronding erin (dankzij de vorm van de Heuvelgalerie). Maar deze winkel viel in het niet bij Donner – waar ik wel een paar jaartjes later voor het eerst kwam.

Donner zat toen nog in een enorm pand aan de Lijnbaan. Ik weet niet meer hoeveel etages het waren – veel in ieder geval. De afdeling kookboeken heb ik nog goed voor ogen, net als de afdeling met Engelstalige boeken. Ik weet ook nog hoe treurig het er was toen Polare bijna failliet ging – allemaal bijna lege kasten. Van het boekenparadijs was toen bijna niets meer over. Toen Polare eenmaal echt failliet ging, was er gelukkig een aantal van de werknemers die via crowdfunding deze markante zaak wilde redden en via de crowdfunding – ja wij deden natuurlijk ook mee! – haalden ze binnen enkele dagen het beoogde bedrag op. En heel snel werden de kasten weer gevuld.

Niet veel later verhuisde Donner – want het pand was toch wel erg groot. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik de nieuwe locatie zeker zo mooi vind – het oude ABN-AMRO gebouw. Groot voordeel is dat alles op een vloer is – je loopt zo van de ene selectie naar de andere. Dat zal straks wel weer anders zijn – want er wordt verbouwd. Tsja – je bent een Rotterdams bedrijf of je bent het niet 😉 Hier moet alles steeds anders – af is het nooit.

Misschien denk je ‘waarom kom je dan zo graag in de boekhandel? Je kunt toch ook gewoon op bol.com kijken?’ En ik zal de eerste zijn om toe te geven dat ik dat ook doe. Mede ook omdat ik inmiddels een e-reader heb – de boekenkast was steeds vol en met een voorliefde voor dikke boeken, is een e-reader in de trein en op vakantie toch wel handig. Maar toch – de sfeer van Donner maakt dat ik toch regelmatig ‘even’ binnenloop. Vooral om me te laten inspireren, om kaartjes te kopen (ja dat doe ik ook ja, ondanks Cardcetera) en in kookboeken te bladeren.

Afhankelijk van hoeveel tijd ik heb, kijk ik op verschillende afdelingen. Een afdeling die ik eigenlijk nooit oversla is de Young Adult sectie. Het blijft een favoriet genre en Donner heeft een enorm uitgebreide selectie – zowel in het Engels als in het Nederlands. Ik kan er niet zo goed zonder iets te kopen weg…. Het wordt fijn gepresenteerd – niet alleen in de winkel, maar ook via Facebook. Heb ik echt veel tijd, dan ga ik even in de paarse zetel bij de Harry Potter kast zitten lezen. En kijken wie er nog meer op deze afdeling rondlopen en waar ze het over hebben. Heerlijk.

Jammer genoeg staat Donner niet in het boek met 111 plaatsen in Rotterdam die je gezien moet hebben las ik gisteren. Onterecht wat mij betreft – voor mij is het toch echt wel een van de iconen van Rotterdam. Mede ook door de continue transformaties.

Zo Martha – een wat langer antwoord op je vraag dan je misschien verwacht had 😉 Maar ja – je bent dol op een boekwinkel, of je bent het niet 😉