Tagarchief: schrijven

Schrijfretraite – dag 1

Daar zit ik dan, alleen in een huisje in Vlissingen, om het verhaal van Steffi verder te schrijven, vorm te geven en wie weet tot een eerste, voorlopig einde te brengen. Ik probeerde van alles thuis, om in de flow van het schrijven te blijven. Bijvoorbeeld mijn thuiswerkdagen beginnen met eerst een uurtje of twee schrijven. Maar voor ik het wist stond toch mijn mailbox open (ja, dat deed ik zelf ja), was ik toch een tekst aan het corrigeren of verspeelde ik mijn vroege ochtenduren aan Instagram, Facebook en / of Candy Crush. Mijn eega opperde een paar dagen weg, alleen, ergens om te schrijven. Eerst dacht ik ‘kan dat dan?’, alleen ergens heen, als een soort van schrijfvakantie. Maar naarmate ik er meer over nadacht, begon ik te denken dat het misschien wel de oplossing zou zijn. Mijn uurtjes met Jedida zorgden er namelijk wel voor dat ik in de flow van het verhaal bleef en ik rondde ook wel weer een deeltje af, maar echt meters maken? Dat lukt niet in twee tot drie uur per week. Zeker niet omdat je soms gewoon geen inspiratie hebt op dat precieze moment.

En dus ging ik op onderzoek uit. Wat voor plek moest het dan zijn, hoe lang, wat voor soort omgeving inspireert mij, ging ik georganiseerd mee of regelde ik het gewoon zelf? Ik kwam uit op een huisje nabij water – want water inspireert me – dat bereikbaar moest zijn met het openbaar vervoer en dat niet in de middle of nowhere moest liggen, zodat ik lopend of eventueel met een huurfiets boodschappen kon doen. Zo’n huisje vond ik al snel in Vlissingen, op een plek vlak achter de boulevard. Ik besloot om dan maar zo snel mogelijk te gaan, want het verhaal moest eruit, ik leek soms twee levens te leiden. Regelmatig vroeg ik me namelijk af ‘wat zou Steffi doen in deze situatie?’ En zo koos ik een week in februari – afgelopen week, de week van 15 – 22 februari. Net voor de voorjaarsvakantie (pfiew).

Ik vertelde het aan een aantal mensen. Lang niet aan iedereen, want ik wilde mezelf wel een beetje druk opleggen, maar ook weer niet te veel. Want wat nou als ik geen letter op papier zou krijgen in die week? Of als het allemaal bagger zou zijn en ik het hele boek maar beter denk te kunnen deleten? De mensen die ik het wel vertelde reageerden enthousiast en de aspirant-schrijvers ook met ‘wat een goed idee, dat ga ik ook doen. Vertel je hoe het was?’ De druk steeg en hoewel ik er naar uitkeek, ontstond ook een gevoel van ‘het is ook wel echt heel spannend.’ Ik kreeg de vraag wat het ergste was wat er kon gebeuren, want als het niets was had ik toch een lekker ontspannen week gehad. Vast – maar ja, die meedogenloze normen he, die verdwijnen niet zo maar. En dan kan ik mezelf wel vertellen dat er niets van af hangt, maar dat ook geloven is vers twee.

Het prachtige huisje waar ik hoop veel tekst te gaan schrijven

De dagen voor vertrek bepaalde ik wat ik ongeveer ging doen op welke dag, met welke delen ik me bezig wilde houden en hoe een dag er uit zou zien. Want ik had me ook ingelezen in hoe anderen dat aanpakken, zo’n schrijfweek. Zo las ik dat het belangrijk is een ritme te hebben, genoeg buitenlucht te happen en niet te verzanden in fast food en snacks, maar gezond te koken. In de trein naar Vlissingen las ik een goed boek, om een beetje in de schrijfmood te komen. Ik installeerde me in het – overigens echt geweldige! – huisje en besloot om eerst de omgeving te verkennen en boodschappen te doen. Zodat ik met een leeg hoofd en een volle koelkast aan de eerste schrijfdagen begin.

Eenmaal op de boulevard van Vlissingen begint het besef te komen. Ik mag dit gewoon doen. Ik mag hier een week zitten, kijken wat het me brengt. Het toeval wil dat het ook nog belachelijk mooi weer is, dus ja: zelfs als er geen letter op papier komt dan is dit alsnog een cadeautje. Dan heb ik maar mooi die eerste lentestralen van 2019 hier opgepikt, op een steenworp afstand van zee en in een week waarin ik me overal aan kan onttrekken.

In het centrum van Vlissingen

Terug in het huisje installeer ik me op de bank en tik dit verhaal. Dat ik wel pas een week later ga publiceren – dus als je dit leest, ben ik net weer terug of nog net op de terugreis. En weet ik al hoeveel ik al dan niet heb geschreven 😉

Het boek: de schrijfplek

In mijn blog over de stukjes die op hun plek vallen ben ik nog een belangrijk stukje vergeten. Ongeveer rond de tijd dat wij op vakantie gingen, kreeg ik een mail van Jedida. Ze vroeg me of ik ervaring heb met het publiceren van boeken; de eerlijkheid gebood mij te zeggen dat hoewel ik enorme aspiraties heb met mijn eigen boek, ik nog geen feitelijke ervaring heb. Ik verwees haar door naar DrsPee en de snel startende cursus Structuur (waar ik me dus ook voor inschreef en geloof me: aanrader!) en voegde er aan toe dat ik wel graag ervaringen zou uitwisselen over hoe je gemotiveerd blijft tijdens het hele schrijfproces. Een afspraak was geboren en zo zaten we zo’n twee weken geleden bij Brasserie Buitenhuis om ervaringen uit te wisselen. En: om plannen te bespreken om samen aan de slag te gaan. Gewoon, structureel eens per week een paar uurtjes samen schrijven, los van thuis, internet, de dagelijkse sleur, op een vast moment in de week. Geen hele dagen, maar gewoon een paar uur.

Twee blije gezichten na de eerste afspraak – onze #schrijfplek is gevonden!

Vandaag was onze eerste schrijfsessie; lekker op het terras van opnieuw Brasserie Buitenhuis; want dat wordt onze #schrijfplek. En: Martha aka DrsPee herself schoof ook aan. En dat is ook precies onze bedoeling: onze schrijfplek  delen met andere (aspirant) schrijvers. Misschien denk je nu ‘wat levert dat dan op, die paar uur samen schrijven?’ Eerlijk is eerlijk: dat heb ik me ook vaak afgevraagd als ik las over andere schrijfgroepen. Maar nadat ik met de Structuur-cursus in een paar uur meer bereikte dan in alle jaren daarvoor, was ik er al van overtuigd dat je niet per se hele dagen nodig hebt om verder te komen met je verhaal; je hebt vooral structuur nodig. Voor mij is het daarnaast belangrijk om regelmaat in te bouwen in het schrijven en niet na iedere tegenslag weer weken te stoppen. Want dan kom ik dus nooit verder; dan moet ik iedere keer weer opnieuw bedenken ‘waar was ik, wie zijn ook weer mijn personages, welke tone of voice heb ik ook weer gekozen? Zal ik toch niet verder gaan met verhaal Y, want dat is toch makkelijker.’

Misschien denk je ‘Voelt dat dan niet geforceerd, een beetje in stilte achter je laptop op zo’n terras zitten?’ Ons idee is om voorafgaand aan het schrijven ook ervaringen met elkaar te delen. Waar ben je in je proces, waar gaat je boek over (als je  dat al wil delen), waar loop je vast – kortom alles wat je wil delen over je schrijfproces kun je kwijt. En misschien ligt het aan mij, maar vooral het delen vind ik dus heel fijn. Want dan blijkt dat ik niet de enige ben die maar eerst haar mailbox gaat opschonen of de bestanden opnieuw gaat ordenen alvorens te gaan schrijven (#schrijfontwijkendgedrag – schuldig!). En dan blijkt ook dat ik niet de enige bent die de vraag ‘en wat nou als niemand het wil publiceren?’ maar lastig vind om over na te denken. Want tsja – je stopt toch je ziel en zaligheid in dat boek.

Aan het werk schrijven!

Op een gegeven moment werden de laptops gepakt en gingen we aan de slag; ik verdubbelde mijn aantal pagina’s (ok – niet zo lastig nog, van 3 naar 6 – maar toch! Progressie!) en moest zelfs een keer lachen om mijn eigen verhaal. En dat werd toegejuichd; hoe fijn is dat? Af en toe zei een van ons iets en na twee uur werken was eigenlijk iedereen tevreden. Met Jedida sloot ik af met een wijntje in de zon – want Buitenhuis is ook nog eens een heerlijke plek om te mogen schrijven. Ik fietse naar huis met een hoofd vol inspiratie, een idee voor twee blogs (ja, daarvan is dit er een) en het gevoel dat deze week goed is begonnen. Wat wil een mens nog meer?

Meer leden – dat willen we graag. Dus denk je nou ‘ik wil ook aansluiten’ – eenmalig of structureel: reageer vooral. Onze volgende afspraak is op 27 augustus om 14u; bij Buitenhuis aan het Valkenburgse meer.