Tagarchief: vakantie

Hardlopen in de vakantie

Het is een terugkerend ritueel: als we op vakantie gaan, neem ik mijn hardloopschoenen mee. Eigenlijk doe ik dat al bijna sinds het begin dat ik begon met lopen. Een van de eerste keren die ik me kan herinneren is tijdens een familieweekend in Duitsland. Ik was op het punt in het trainingsprogramma van Evi waar ik twee keer 12 minuten moest rennen en ergens dacht ik ‘hoe langer ik dat uitstel, hoe groter de kans dat ik het nooit ga doen.’ En dus rende ik die twee keer 12 minuten in de omgeving van dat huisje, terwijl mijn vader en jongste zus ook een stukje gingen lopen.

Zo daadkrachtig was ik daarna niet vaak meer. Ja de schoenen gingen mee, maar het kwam regelmatig voor dat ze ongebruikt mee terug gingen. Soms ging ik voor de vorm op de loopband in een hotel, of voor een klein stukje over een boulevard. Op de een of andere manier ervaar ik vaak een drempel om in zo’n onbekende omgeving te gaan lopen. En om op tijd op te staan, zodat ik voor het ontbijt kan gaan. Want na het ontbijt heb ik wel een uurtje nodig voor ik kan denken aan hardlopen. Een avondloper, nee dat ben ik niet. Thuis niet en op vakantie al helemaal niet. Want dan zit ik toch liever met mijn neus in een boek of op een terras achter een glas wijn.

Maar het idee van hardlopen tijdens de vakantie staat me wel aan. Ik word tijdens zo’n vakantie in toenemende mate onrustig en jaloers als ik anderen wel zie hardlopen. Hoewel ik vaak wel even moet doorbijten om mijn schoenen echt aan te trekken, word ik tijdens het lopen vaak al blij. Dit jaar gingen we kamperen in Frankrijk en tussendoor op bezoek bij vrienden en natuurlijk gingen de schoenen en de complete hardloopoutfit mee. Maar dit jaar was er iets anders dan anders. Ik was namelijk niet de enige die hardloopschoenen meenam – mijn eega is inmiddels ook begonnen met lopen. En hoewel hij in eerste instantie dacht dat hij me misschien wel demotiveerde, is het tegengestelde waar. Na bijna 7 jaar lopen, met ongeveer even lang de wens om een  5 kilometer in een half uur te kunnen lopen, lukte me dat afgelopen mei ineens. Niet een keer, maar al drie keer. Omdat hij nu eenmaal sneller is en ik toch niet te ver van hem vandaan wil lopen. Dus mijn tempo ging omhoog door het achter hem aan hollen.

En hoewel we afgelopen vakantie geen drie keer per week hardliepen – het is per slot van rekening ook vakantie! – liepen we wel twee keer een prachtig rondje om het meer bij onze vrienden. De eerste keer moest hij me het bed uitslepen en liep ik bepaald niet in een geweldig tempo. Maar genieten deed ik wel, vooral ook door de vele andere lopers die allemaal vriendelijk groeten en het mooie uitzicht op het meer. De tweede keer trok ik vrijwillig en zonder morren mijn schoenen aan en genoot ik van de geuren van een vroege ochtend in de bergen in Frankrijk en de zon die langzaam aan kracht won. Pure winst.

Welke boeken las ik deze zomer?

Een tijd terug las ik een oproep op mijn favoriete boekenblog Ogma. Ze zochten gastbloggers voor een reeks met tips voor boeken om deze zomer te lezen. Ik hoefde daar niet zo lang over na te denken. Mijn stapel met boeken die ik snel wil lezen is altijd enorm en de stapel met boeken die ik bewaar voor de vakantie – want te dik om overal mee naartoe te zeulen – is meestal nog groter. Nu is er wel wat veranderd sinds ik een e-reader heb, maar veel van die dikke boeken zijn nog van voor ik dat heerlijke apparaat aanschafte. Enfin, ik schreef dus een gastblog voor hen met een flink aantal tips. Maar ja. Niets zo veranderlijk als de mens de lezer. En dus moet ik nu mijn officiele vakantie voorbij is toch helaas constateren dat ik geen enkel boek las van de tiplijst. Nou ja ik las er wel eentje, namelijk deel drie van The Old Man’s War. Maar dat las ik eigenlijk al voor de vakantie… Wat las ik dan wel en wat zou ik aanraden? Een update.

De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween

Wat heb ik hier van genoten! Ik had dit boek al tig keer in mijn handen en iedere keer dacht ik ‘niet mijn ding.’ En toen stond het bij Albert Heijn in de weggeefbibliotheek en dacht ik ‘nu neem ik het toch mee.’ Tijdens Pinkpop begon ik er aan en was ik aangenaam verrast. Toen bleef het in een vak van mijn rugzak zitten en vond ik het boek pas net voor de vakantie terug. Ik nam het mee en moest regelmatig lachen. Ik vond het echt briljant. Er is al een vervolg – of ik dat ga lezen weet ik nog niet. Het verhaal is goed zoals het is. Maar toch – toen ik de achterflap las van dat vervolg stond ik weer te grinniken in de winkel. Eens kijken of ook dit in de weggeefbibliotheek komt….

Saschenka

Samen met mijn schoonzus heb ik een boekenclub. Een tijd terug zochten we dit boek uit, geschreven door Simon Montefiore en uitgegeven in een prachtige pocket. Het verhaal gaat over Rusland in de jaren net voor Lenin, tijdens Stalin en na de val van het communisme. Een boek in drie delen dus. Ik smulde ervan – heerlijk verhaal. Het moet je smaak zijn, dat wel. Maar als het je smaak is: er zijn nog twee ‘vervolgen’ – die niet over dezelfde personages gaan, maar wel ook spelen in communistisch Rusland.

De acht bergen

Dit las ik op aanraden van onze vrienden. En ik genoot ervan. Ik wil er verder eigenlijk weinig over zeggen – want het is maar een ‘klein’ verhaal, maar echt enorm de moeite waard. Je hebt het snel uit, dus ik zou zeggen: waar wacht je nog op?

Het labyrint der geesten

Het vierde deel van de serie Het kerkhof der vergeten boeken, die begon met De schaduw van de wind. Dat vond ik echt een meesterlijk boek. Deel 2 en 3 vond ik een stuk minder en dus twijfelde ik of ik dit boek wel wilde lezen. Maar eenmaal begonnen aan een serie, moet het wel heel erg zijn wil ik de serie niet uitlezen. En dus ging dit boek mee op vakantie en raakte ik opnieuw in de ban van de prachtige schrijfstijl van Zafon. Absoluut een aanrader – misschien als je alle vier de delen na elkaar leest, zijn deel 2 en 3 ook wel erg de moeite waard. En anders sla je die gewoon lekker over, want ik kan niet zeggen dat ik nog echt wist waar die boeken over gingen. Maar dat hinderde me totaal niet tijdens het lezen.

The dead

In het blog voor Ogma schreef ik dat ik ook graag series achter de hand houd voor de vakantie. Dit is deel 2 in een serie, met de gezellige titel The enemy, en ook deze houd ik lekker achter de hand voor vakanties. Leuk en makkelijk om te lezen, een van die reeksen die gaat over ‘onze wereld’ die na een pandemie niet meer is zoals we gewend zijn. In deze serie is iedereen boven de 15 gestorven aan een mysterieuze ziekte en teruggekomen als een soort zombie. Ook hier geldt: het moet je smaak zijn… ik ben er in ieder geval dol op.

Salam Europa

De recentste grote roman van Kader Abdolah. Wat te schrijven? Het is geen pageturner. Het verhaal over het hedendaagse Europa vond ik soms wat vergezocht. Het verhaal over de reis van de sjah vond ik soms wel erg beknopt, dan weer te langdradig. Ik houd erg van zijn schrijfstijl, daardoor komt hij vaak wel weg met een wat minder spannend verhaal. Maar als je nog nooit wat van hem hebt gelezen, zou ik dit boek niet aanraden. Lees dan liever Het huis van de moskee.

 

Dit waren mijn laatste vijf weken in boeken – ik ben wel benieuwd wat jij las. Van deze lijst, of die van het Ogma-blog of van je eigen lijst natuurlijk.

 

De links in dit blog zijn affiliate links – koop je een boek via een van deze links, dan krijg ik daarvoor een (kleine) commissie.

De Griekse eilanden – praktische tips

Island hoppen

Zon wilden we, maar niet te ver weg en liefst in combinatie met leuke stadjes. Ineens hadden we het: de Griekse eilanden. We kwamen enthousiast terug van Kreta en Rhodos en nog enthousiaster van de twee weken Athene en Thessaloniki. Van vrienden hoorden we enthousiaste verhalen over Santorini en van tante A. (ja, die heb ik een, een tante A.) wisten we dat ze haar hart heeft verloren aan het island hoppen en aan het eiland Naxos in het bijzonder. Even twijfelde ik of ik het niet georganiseerd wilde, maar de ervaringen uit Noorwegen vorig jaar en de woorden van wederom tante A. (gewoon een vliegticket boeken en gaan) zorgden ervoor dat dat plan binnen no time in de prullenbak belande. Dit werd ook ingegeven door onze avonturen in Noorwegen vorig jaar – waar de vooraf geboekte boot eigenlijk vooral een obstakel was.

En gelukkig maar – want nu konden we zelf bepalen welke eilanden we gingen bezoeken, hoe lang of kort we er bleven (stel dat het niet bevalt op plek 1, dan kun je sneller door. Of stel dat het op plek 2 mooier weer is dan op plek 3, dan kun je ook langer blijven) en waar op het eiland we dan zouden bivakkeren. Voor wie denkt ‘is dat dan niet lastig, zo’n boot boeken’: nee. Zelfs nu in het voorseizoen, met minder boten, was het net zo makkelijk als een trein nemen. Je loopt een kantoortje in, vraagt wanneer de boten gaan en koopt je ticket. Dat is alles. Enige tip: zoek wel uit welke verbindingen er naar de eilanden zijn die je verderop in je reis wil bezoeken en hoe vaak die boten dan gaan in het voor- en naseizoen. Wij hadden bijvoorbeeld bedacht op zaterdag naar Mykonos te gaan en liefst wat later op de dag. Maar vanaf Paros, waar we op dat moment waren, ging alleen op vrijdag vroeg in de middag een boot. Nu konden we de plannen prima aanpassen – maar moet je bijvoorbeeld een vliegtuig halen, dan is het wel handig om dit wat verder vooruit te bekijken. Er zijn overigens super handige websites voor, die je ook vanuit huis kunt raadplegen. Kun je toch vooruit plannen – wij planden pas tijdens de reis, om zo flexibel mogelijk te zijn. Google gewoon even op ‘ferry Greece ‘ – zo makkelijk kan het zijn.

Vitamine D opdoen

Vroeg in het seizoen dus – onze vlug terug vanaf Mykonos was ook pas half vol en pas de tweede vlucht vanaf Mykonos door Transavia dit seizoen. Wanneer het drukker wordt? Op Santorini hoorden we dat een week later ons hotel al volgeboekt was (al had het maar 12 kamers…), op Mykonos gaven ze aan dat het begin mei drukker begint te worden. Voordelen van het voorseizoen: iedereen was super vriendelijk en lekker uitgerust van een periode zonder toeristen. We kregen een gratis upgrade in Santorini, inclusief een fles bubbels omdat we de allereerste gasten van het seizoen waren. Goed begin! In Naxos konden we op de dag dat we zouden vertrekken nog laten weten te blijven en ook in Paros kregen we een leuke upgrade en een gratis late check-out. Alle eilanden waren prachtig groen en het weer was ideaal om lekker te wandelen.

Heerlijk – de Griekse keuken!

Nadelen waren er ook – bussen reden veel minder frequent (wat je ook een gevoel van ‘alle tijd van de wereld’ geeft in de stadjes – je kunt toch pas verder als de bus er weer is), de zee was nog niet echt warm (al heb ik wel gezwommen toen we op Paros waren, echt koud was het ook niet) en sommige restaurants en strandtenten waren nog niet open (al gingen de meeste open in de tijd dat we er waren). Volgens de locals zijn april en september de beste maanden om de eilanden te bezoeken – waarbij ze eigenlijk zeggen dat september beter is omdat het warmer is. Wil je zwemmen, dan is dat denk ik de betere keuze. Wil je wandelen, dan raad ik half april echt aan – begin mei is vast ook nog mooi, al kan het dan vanwege de meivakanties al drukker zijn. En ik vraag me af of mensen in september niet toeristenmoe zijn: juli en augustus schijnt het echt een gekkenhuis te zijn, waardoor de Grieken een gevoel van stress gaan ervaren.

Dit waren de praktische tips – meer weten over wat we deden op die eilanden? Lees dan ook even het blog ‘De Griekse eilanden – hoe je de dagen invult.’