Tagarchief: wandelen

De bergen op – wandelen in de Franse Alpen

Het leuke van vrienden hebben in het buitenland, is dat je meerdere keren op dezelfde plek kunt terugkomen, zonder dat je denkt ‘ja maar er zijn nog zo veel andere plekken.’ Want je gaat niet echt voor de stad, het dorp of die regio daarheen, maar om je vrienden te bezoeken. Ik vind het vooral heel leuk omdat je zo een omgeving op meerdere momenten kunt zien en je je daar ook een klein beetje thuis gaat voelen. Daarnaast, je gaat meestal niet voor een paar uurtjes op bezoek. Dat is enerzijds een nadeel, want soms zou het ook fijn zijn om gewoon even af te spreken om koffie te drinken. Maar het is ook een voordeel, want als je een weekend bij iemand bent heb je andere gesprekken en kijk je ook een kijkje in hun dagelijkse leven. Als jullie het leuk vinden, kan ik daar nog wel meer over schrijven.

Afgelopen winter waren we een lang weekend op bezoek bij vrienden in de bergen nabij Grenoble en deze zomer mochten we weer langskomen. We hadden een uitnodiging voor ieder seizoen – maar ja in de lente moesten we zo nodig naar Griekenland. Je kunt het niet allemaal doen (helaas). Op zaterdag gingen we naar de stad Grenoble, waar we eigenlijk nog niet heel uitgebreid rond hadden gekeken tijdens onze eerdere bezoeken. We beklommen de Bastille, omdat je vanuit daar een mooi uitzicht hebt over Grenoble. En ja inderdaad – prachtig. Voor die beklimming was ik niet zo bevreesd. Ik had gehoord dat het maar zo’n 200 meter omhoog is, veel trappen en vooral veel asfalt. Ik liep dus ook zonder al te veel nadenken gewoon op mijn slippers – deed ik in Griekenland ook hele dagen en met zo’n weer heb ik echt geen zin in zware bergschoenen. Eenmaal boven genoten we van een abrikoos en het inderdaad prachtige uitzicht, waarna we met de kabelbaan naar beneden gingen. De rest van de middag dwaalden we wat door de stad en genoten we van verschillende fanfares, want er was een heuse strijd bezig tussen de verschillende fanfares uit de omgeving van Grenoble. Van wat meer hoempapa tot modern tot Balkan-tonen, het was er allemaal. Ik kreeg spontaan zin om een instrument te gaan spelen en me aan te sluiten bij een fanfare….

Uitzicht over Grenoble. Foto door Marta – pakovska.com

De dag daarna gingen we voor het serieuzere werk, ruim 500 meter omhoog lopen, op een van de bergen in de omgeving. Ik morde natuurlijk wel wat, maar ze beloofden dat het geen lastige hellingen waren en dat de uitzichten wederom prachtig zouden zijn. Ze hielden woord, want inderdaad: na iedere stijging was het uitzicht mooier. Ieder liep in zijn of haar eigen tempo en ik moet toegeven dat op die manier bergwandelen omhoog lang niet zo vreselijk is als ik altijd dacht. Eigenlijk was het zelfs erg leuk. Zelfs zonder bosbessentaart aan het einde – we waren niet de enige bergwandelaars op deze prachtige, zonnige dag.

Onderweg ontmoetten we nog enkele koeien, die ons tijdelijk de weg omhoog versperden. Ondanks dat ik ze wel een beetje eng vond (zij vonden mij vast enger…), was het ook prachtig om ze van zo dichtbij voorbij te zien komen en het geluid van de bellen te horen.

Het enige spannende stukje bevond zich op de weg naar de berghut, een stuk dat zij ook nog niet eerder liepen. Laat dit nou een stuk omlaag zijn geweest – terwijl ik dus altijd zeg dat ik liever omlaag loop dan omhoog. Ik ben nu al benieuwd hoe deze bergen er in de herfst uitzien – of we daar dit jaar nog achter komen, dat is maar zeer de vraag. Maar ach, ze wonen er nog wel even, dus ooit zijn we er vast in de herfst en / of de lente.

Sneeuwengel

Zoals ik al schreef waren we een paar dagen in Frankrijk in februari. Het was het weekend waarin Nederland in afwachting was van de Siberische kou en de vrienden die we gingen bezoeken waarschuwden ons dat we in Frankrijk diezelfde kou konden verwachten. ‘Neem je winterkleding uit Oostenrijk mee!’ was het advies. Ai. Die hadden we dus niet. Nooit echt gehad ook. Laagjes dan maar en ik bedacht me dat mijn hardloopkleding ook goed beschermt tegen de kou. Want we zouden wel de sneeuw opzoeken op minimaal een van de dagen, een heuse winterwandeling.

Ik kreeg direct visioenen van barre tochten. Meer specifiek van een wandeling die we jaren geleden met mijn ouders maakten. Het jaar weet ik niet precies – doet er ook niet toe. Het is minstens 10 jaar geleden en we waren op wintervakantie in Tsjechië. Op een van de dagen begonnen we gezamenlijk aan een wandeling, maar haakten mijn ouders af. En net daarna zagen mijn eega en ik een prachtige glooiende sneeuwvlakte, met reeën. Een leuke wandeling, waar we blijkbaar enthousiast over vertelden. Want de volgende dag, toen we dus weer gingen wandelen in de sneeuw, dacht mijn moeder op een punt waar ze mogelijk normaal was omgedraaid ‘ik loop door, voor je het weet mis ik weer reeën.’ En ik, die op dat moment dacht ‘ik heb wel genoeg gewandeld in deze koude’ dacht ‘ik ga niet alleen omdraaien.’ En dus liepen we door – u raadt het al: dit was niet de juiste keuze.

Of althans, de tocht die volgde was een pittige. De paden lagen verstopt onder een flinke laag sneeuw, maar onder die sneeuw lag ijs en soms gleden we dus uit. De eerste keer vond ik dat nog best grappig getuige de foto die er van is, maar op een gegeven moment was het minder grappig. Bedenk dat dit ook voor het Google Maps tijdperk was en dat de routes met kleurtjes werden aangegeven – wat soms echt wel verwarrend werkt – en dat de lengte niet altijd vooraf helder is. O en, dat een wandeling die in de zomer via houten trapjes met een touw ernaast leuk is om te doen, in de winter kan zorgen voor gevaarlijke situaties. Zeker als je ook niet allemaal een wandelstok hebt of niet zo veel ervaring hebt in het wandelen in de sneeuw. En had ik al geschreven dat we geen eten of drinken bij ons hadden? Op een gegeven moment liep het tegen schemering aan en hadden we  geen idee wanneer we in de bewoonde wereld zouden komen. Mijn eega draaide zich naar mij om en zei ‘Astrid, dit is echt onverantwoord.’ Van schrik viel ik bijna van het trappad af – o nee, dat is mijn dramatische invulling. Maar ik schrok wel en werd nog wat voorzichter en dus langzamer, wat mijn vader de legendarische woorden ontlokte ‘Astrid, je bent de zwakste schakel hier.’ Oeps.

Enfin, omkeren was geen optie en dus gingen we glibberend en glijdend – soms letterlijk, een van de heuvels gingen we maar glijdend op ons derriere af – verder en uiteindelijk vonden we de weg. In het hotel was inmiddels de eigenaar wel ongerust – het was geen tocht die ze zouden aanraden in deze omstandigheden. Want had ik al geschreven dat er heel veel sneeuw lag? Enfin – om een lang verhaal af te ronden, het was een memorabele tocht. Het feit dat we er nu nog met enige regelmaat op terugkomen onderstreept dat wel. Maar het heeft me ook wat huiverig gemaakt voor wandelen in de sneeuw in onbekend gebied – want tsja ik ben liever niet de zwakste schakel….

En dus ging ik wel met wat twijfel op pad, afgelopen februari. Want we gingen met enorm veel proviand, veel laagjes kleding en zelfs sneeuwschoenen op weg. ‘Vind ik dit wel leuk’ vroeg ik me af na de eerste meters. Zeker de sneeuwschoenen lieten mij twijfelen, want jemig wat liep dat gek. Al snel bleek waarom: er ontbrak een pin in mijn sneeuwschoen. Zonder al te veel twijfel nam ik de beslissing om zonder sneeuwschoenen, maar met mijn wandelschoenen en stokken (jaja, die had ik nu wel!) de tocht te maken, want ik zag meer mensen zonder die schoenen. In het ergste geval kon ik omdraaien – want vriendin M. kende het pad en wist dat dit kon. Begin- en eindpunt waren ook hetzelfde, ik was voorzien van voldoende hulpmiddelen (inclusief telefoon met Google Maps), dus wat kon mij gebeuren? Wat volgde was een prachtige tocht in een sneeuwrijke omgeving. Waar de zon heerlijk scheen, waardoor ik al snel een van mijn lagen (mijn winterjas) in mijn rugzak propte. Ook hier ging ik een heuveltje glijdend op mijn bips af – met het verschil dat ik er nu zelf voor koos en het niet moest. Het voelde heerlijk – wat de foto’s ook laten zien. En daarna maakte ik nog een sneeuwengel.

Wat denkt u: zou ik over 10 jaar deze wandeling ook nog zo helder voor ogen hebben als die wandeling in Tsjechië? De tijd zal het leren…