Tagarchief: zingende heren

As I sat sadly by his side – Nick Cave in het World Forum

Ik ben altijd een beetje huiverig als een held van vroeger weer gaat optreden – kopen we wel of geen kaartjes? Want je zult toch meemaken dat het tegenvalt? Dat iemand niet meer (live) kan zingen bijvoorbeeld, of dat hij niet meer kan dansen of onvriendelijk is tegen het publiek. Ik schrijf bewust hij en held overigens – ik ga namelijk zelden tot nooit naar een concert van een heldin. Meestal valt het mee, of overstijgt het zelfs de verwachtingen, maar soms, soms valt het echt tegen.

17 mei gingen we naar het World Forum voor Nick Cave. Enige twijfel had ik ook nu. Ik zag Nick voor het laatste op Rock Werchter in 2013; het was goed, maar niet magisch. Nu kan dat volgens mij ook niet op een festivalpodium – tenminste, niet als je Nick Cave heet. Bij zijn muziek en show hoort voor mij toch echt wel een kleinere zaal, volledige concentratie en vooral ook duisternis. Geen festivalweide met daglicht in ieder geval. Toch wist hij me mee te voeren. Enfin – het World Forum dus. Zitten tijdens het concert – tsja. Maar we zagen hem al eens eerder in deze zaal en toen ging ook iedereen staan, dus het zou allicht meevallen. Bovendien kwam hij solo – althans, volgens de aankondigingen. Uiteindelijk bleek dat vrijwel alle Bad Seeds er gewoon waren.

We moesten er vroeg heen – de kaarten stonden op naam en we zouden echt allemaal individueel gecontroleerd worden. Op verzoek van de artiest. Het gebeurde ook echt. Wonderlijk. Misschien bang voor de zwarte handel in concertkaarten? Aangezien beide avonden uitverkocht waren had het zo maar gekund. Daarnaast zou het concert ook echt stipt om 20u beginnen. Alzo geschiedde.

Ik weet al niet eens meer wat het eerste nummer was. Ik weet wel dat ik meteen de magie miste. Wat Nick ook zong, het kwam niet bij me binnen. Terwijl hij toch veel oudere nummers zong – zoals The Ship Song en The Weeping Song. Hoewel ik ten tijde van Blixa (voormalig Bad Seed én grondlegger van de Einstürzende Neubauten) genoot van de hardere stukken, vond ik het nu vooral lawaai, alsof de band iets moest bewijzen. Was het de zaal? Was het het publiek? Was het Nick Cave zelf die zich gedroeg alsof hij 20 jaar jonger was en als een Don Juan verschillende dames uit het publiek haalde, daarbij steeds grapjes makend? Het leek bij veel mensen toch in de smaak te vallen – in de recensies lazen we dat Cave beter zong dan ooit en dat het optreden geweldig was – maar voor mij was het vooral alsof hij zelf vond dat zijn muziek niet meer genoeg was.

Eerst dacht ik dat het aan mij lag. Tot mijn man me aankeek en hij ongeveer zei wat ik op dat moment dacht. We vertrokken voor het toegift – iets dat we bijna nooit doen. Maar het was genoeg. Misschien verwachtten we iets dat niet meer kan – de magie van het concert in Tilburg zo veel jaar geleden, Nick en Blixa die elkaar versterken en tot grote hoogte brengen.  Misschien worden we oud – zoals de mensen die tijdens ons magische 013-concert alleen maar konden praten over Nick Cave in Paradiso (waar wij dan weer de Neubauten zagen – inderdaad een magische locatie!). Wie zal het zeggen… Om de herinnering levend te houden, dan maar een oudje van YouTube. Uit dezelfde tour als dat concert in Tilburg…

 

Naar Walhalla voor Raymond

Weet je nog, die reeks Zingende Heren uit 2002? We zagen Joop, Jan, Maarten en Raymond. Over Maarten schrijf ik niet meer – nou vooruit nog wel even de melding dat ik zijn muziek nog altijd schitterend vind en de jaarlijks nieuwe voorstelling enorm mis – maar gisteren gingen we naar Walhalla en zagen we Raymond opnieuw. 13 jaar later; het kwam er eerder gewoon nooit van. Misschien omdat Raymond niet zo vaak in Nederland is, misschien omdat er te veel andere dingen waren. Hoe het ook zij, voor mijn verjaardag kreeg ik van de ega kaartjes voor Raymond in Walhalla en nu was het dan zo ver.

65 is hij inmiddels, niet meer zo kras dus, maar eindelijk bijna volwassen volgens hemzelf. Nu ben ik wel gewend aan concerten van krasse heren, om er een paar te noemen: Bob D., Leonard C., Charles A. zijn ook allemaal niet meer zo piep en weten toch enorm te imponeren op het podium. Maar Raymond? Nou die verslaat ze eigenlijk allemaal. Qua energie, qua plezier en eigenlijk ook wel qua zangstem. Nu is dat volgens mij niet zo moeilijk als je hem en Bob vergelijkt, maar als je hem met Charles vergelijkt is het misschien wat weinig geloofwaardig. En toch is het zo. Kippenvel had ik bij de uitvoering van Je veux l’amour (met een prachtig rauw randje), swingen was het bij Jesus was heel sexy en lachen bij Bonenstaakdans. Niet alleen de zang overtuigde, vooral ook de muzikanten (waar Raymond er zelf ook een van is – op keyboard en vooral gitaar) en het overduidelijke plezier dat de heren uitstraalden. Zoon Leander (meespelend op allerhande instrumenten, plus meezingend waar nodig) heeft duidelijk nog niet de charme van zijn vader – maar wie weet is dat over een jaar of 40 anders?

Wat bijdroeg aan deze prachtige avond was overigens ook de locatie – (de kantine van) Theater Walhalla. Gelegen op Katendrecht – ongeveer aan de voet van de loopbrug die De Kop van Zuid en Katendrecht verbindt – en met slechts 150 stoelen. Het is bijna op je in je huiskamer zit, maar dan met goede akoestiek. Dit maakte het heel intiem en tot iets heel anders dan de grote concerten van de eerder genoemde drie heren. Zeker een theater om het programma van te gaan volgen; want hier moet je eigenlijk een keer een optreden meemaken.

Ik had graag het lied Jesus was heel sexy met jullie gedeeld – toch wel een van mijn favorieten van Raymond. Maar helaas is er alleen een saaie clip van te vinden op YouTube. Dan maar een liedje dat heel goed laat zien hoeveel energie er in deze man zit. Lekker live dus ook 😉

In de hemel met Maarten

In 2002 nam Steven mij mee naar de concertreeks Zingende Heren in Vredenburg. We gingen vooral voor Joop Visser, maar uiteindelijk vond ik de andere drie heren uit de serie stuk voor stuk beter dan Joop: Jan Rot, Raymond van het Groenewoudt en vooral: Maarten van Roozendaal. Sinds dat jaar gingen we ieder jaar tenminste een keer naar Maarten – sommige jaren ging ik ook twee keer, als ik een vriendin wist te vinden die ook mee wilde of als hij twee programma’s in een jaar had. Zoals vorig jaar, toen hij in het eerste deel van het seizoen met vrienden in de zalen stond en in het tweede deel alleen optrad.

Het is een bijzondere man, Maarten, met een (volgens mij) prachtige stem en schitterende nummers. Zijn teksten zijn ijzersterk en de beschrijvingen van mensen origineel en goed gevonden. Maar zeker ook heel herkenbaar. De beschrijving van een vakantie in het nummer Judith zie ik bijvoorbeeld zo voor me. De kreet ‘Uit volle borst op weg naar nergens, zonder reden, zonder doel’  zing ik uit volle borst mee. Hij wordt wel vergeleken met Jacques Brel en Tom Waits – maar eigenlijk vind ik dat je hem niet echt met iemand kunt vergelijken; daar doe je hem te kort mee. Stiekem ben ik misschien zelfs wel een beetje verliefd op Maarten – niet tegen Steven vertellen hoor 😉

Vorig weekend was ik in Nederland, vooral vanwege het concert van de Toppers (ik weet het: vreemde combinatie) en Cardcetera. Een tijd geleden las ik dat Maarten op vrijdag  samen met Paul (u weet wel, die van Acda & De Munnik) optrad in Den Bosch – de try-out van het nieuwe programma Heimwee naar de hemel. In dit programma zingen ze liederen van overleden Nederlandse zangers als Robert Long, Frans Halsema en Cornelis Vreeswijk. Die kans kon ik natuurlijk niet voorbij laten gaan; ik was er toch en bestelde dus kaarten!

Samen met Simone toog ik naar Den Bosch, waar we na het bijpraten en eten eenvoudig de weg vonden naar de Verkade Fabriek (leuke locatie trouwens!). Toch spannend, want Simone kende Maarten niet en was ook al geen groot fan van Acda & de Munnik (ik overigens ook niet). En al die dode zangers, daarvan kenden wij er ook een heel aantal op het affiche niet echt. Het was een prachtige avond; wat een mooie nummers hebben die dode zangers! En wat een geweldige combinatie, Maarten & Paul. Dit was nog de try-out, waardoor er ook leuke momenten waren waarop het nog niet helemaal foutloos ging. Dit betekent ook dat vanaf september de officiële tour start en ik zou zeggen: gaat dat zien!